Gosbrunnur

Veröldin lyktar
eins og þvagskálar
mynta í dag – líklega
út af öllum „hreinsununum.“

Hvert sem maður fer
er þetta
„vandræðalega pláss.“

Plastpokar yfir andlitum.

Svívirðilegt bongó, stúrið Vaselín,
glitrandi gjarðir í kringum dvínandi ilmsmyrsl –
alrúnan
spinnur segul
í klefa sínum.

Allt er gott
við endalok tímans! –
og ljósir kímonóar æpa
í fráhnepptu loftinu.

Ég er leiðinlegur alþýðutrúbador
sem tekst ekki að ríma LJÓÐRÆNA
við LOFRÆÐA.
Kassöndrurassgatsdrasl . . .

Eins á-hættulegt
og það er ómeðfærilegt.

Sjá! Kynlífsþrælar –
láta sig reka yfir vatnið á ný
samsíða
hver í sína áttina. . .
kynlífsþrælar
stafa vatnið
í lófann
á vondu lambi . . .
Ann Margret heldur áfram
að eldast meðal Helgidómaranna –
á enni hennar,
dálítið strikamerki:
strigakjaftur –
„allt sem þú þarfnast fyrir útileguna.“

Æ – klækir mínir fljóta . . .
er það ekki vitleysa
að við höfum stoppað svona lengi?
Klám andardráttsins,
skömm litla ljóta skítuga almenningsungans?

Líttu á sjálfan þig –
þú ert munnur,
makaður með rotnun –
stefnir niður

til veigalítillar kvasí-tvíkynja reyktrar síldar.

Ah, ég . . .

Tígrar ríða á teppinu.

Þú verður að borða á þér hálsinn.

Nada Gordon