Flarf er ljóðlist hins ömurlega, hins óviðurkvæmilega - þess sem má
ekki segja eða ætti ekki að segja, þess sem er vitlaust sagt með vitlausum orðum og vitlausri málfræði. Hreyfingin spratt upp í Bandaríkjunum skömmu fyrir síðustu aldamót sem viðbragð við samtíma þar sem allt verður að markaðsvöru - öll fegurð er umsvifalaust einkavædd og prentuð á auglýsingaskilti til að selja kóla og ædol og stjórnmálaskoðanir þar til öllum verður illt. Meðlimirnir eiga sameiginlegan áhuga á ritstuldi og gúglskurði (e. google-sculpting), oft eru leitarvélar notaðar til þess að sækja fram texta sem nýta má í verkin og stundum hleypur ímyndunaraflið með skáldin í gönur.
Flarf-skáld má finna víðast hvar í heiminum og flest spruttu þau upp
um svipað leyti - þegar netið var nýtt og þroskuðust í kjölfar og kringum hysteríuna eftir 11. september. Í Víet Nam stelur fólk textum úr slúðurritum og innsendum greinum á meðan New-Yorkarar semja sín ljóð á nettengda IPodda í neðanjarðarlestum. The Flarf Collective er samansafn fólks sem fæst við þessa ljóðlist, þess fólks sem fann upp á heitinu, en fann þó ekki endilega upp á fagurfræðinni. Frekar má fræðast um Flarf skáldin í ritgerð Eiríks Arnar Norðdahl Fjórar gerlaprufur úr framandi framúrstefnuljóðlist.
Þau skáld sem hér birtast í þýðingu eru öll utan tvö meðlimir í The Flarf Collective. Helvíti Ritu Dahl er ort á finnsku í Helsinki og sýnir hvernig fagurfræði flarfsins nær langt út fyrir hópinn, á meðan hin víetnamski Linh Dinh, sem búsettur er í Bandaríkjunum, yrkir Fátækur og vitlaus árið 1998 - löngu áður en hann eignaðist tölvu eða kunni gúglskurð.
Ljóðin eru öll þýdd af Eiríki
Erni Norðdahl.