Hermdarverkabloggarinn

Svo er Hirsi-Ali víst að skrifa barnabók sem heitir Adam og Eva. Hún fjallar um Adam, sem er sonur múslima (að því stóð í mogganum – og væntanlega ekki múslimi sjálfur) og múslimarnir foreldrar hans berja hann og misþyrma. Eva er dóttir ágjarnra gyðinga. Fjallar bókin um vinskap þeirra. Sagðist Hirsi-Ali telja að bókin myndi verða umdeild, eins og önnur hennar verk, en maður þyrfti að ögra til að koma af stað opinni umræðu.

Það var nú það. Enda löngu kominn tími á að einhver opni á þá umræðu að múslimar séu ofbeldisfullir ofstopamenn sem þyrma ekki einu sinni eigin börnum og gyðingar gráðug svín. Sérstaklega hefur verið hljótt um þetta síðasttalda síðustu 60 árin eða svo. Enda má víst ekkert segja í þessu samfélagi lengur. En Hirsi-Ali lætur sko ekki slíkt stoppa sig. Hún lætur ekki hugsanafasistana segja henni hvað henni má og má ekki finnast, og tekur ekki þátt í badminton-leik rasista og öfgasinnaðra fjölmenningarsinna, svo vitnað sé í borgarskáldið Ágúst Borgþór. Þar fer sko kona sem þorir að hafa skoðanir.

Þórunn Kolbeins Matthíasdóttir í málgagni Frjálslyndra á Akranesi, um írösku mæðurnar sem Frjálslyndir treysta sér ekki til að taka á móti.

Það er auðvitað hrikalegt fyrir umræðuna að það sé fyrst að koma fram núna að þessar konur kunni að þjóna öðrum. Hvers vegna hefur Rauði krossinn þagað um þetta, og hvers eðlis er þessi þjónustukunnátta þeirra? Eru þær með þjónsmenntun? Kunna þær svæðanudd og heilun? Þessu þarf að svara, og það ekki seinna en í gær!

Annars sýnist mér allur annar texti í blaðinu vera skrifaður af Magnúsi Þór sjálfum, sem auk þess er ritstjóri og ábyrgðarmaður, forsíðumódel og eini auglýsandinn í blaðinu (hann auglýsir bloggið sitt undir kjörorðinu “brotabrot úr huganum”). Einn textinn er reyndar stuðningsyfirlýsing við Magnús, en ég hef það einhvern veginn á tilfinningunni að hann hafi skrifað hann sjálfur. Hann er í það minnsta búinn að skrifa undir stuðningsyfirlýsinguna við sjálfan sig, efstur á blaði, nema hvað.

Í dag var mér bent á að það væri sáluhjálp fólgin í að ímynda sér – alltaf þegar manni líður óþægilega frammi fyrir geðveilum ókunnugra – að Jón Gnarr væri að segja þetta upphátt í Tvíhöfða-þætti.

Ég er að reyna. Það gengur misvel.

En ég held að Jónas, anginn, fengi ekki vinnu sem blaðamaður í neinu sæmilega fjölmennu landi – nema kannski Danmörku. Þar þykir á a.m.k. einu blaði fengur í heimsku fólki.

Þær kynslóðir sem muna eftir seinni heimstyrjöldinni eru smám saman að hverfa. Mín er freistað til þess að rekja uppgang almennrar xenófóbíu, og af-tabúseringu útlendingafyrirlitningar í fjölmiðlun, til einmitt þessa. Þegar ég heyrði fyrst um Piu Kjærsgaard fyrir um tíu árum síðan, þá var hún brandari. Sú tilhugsun að þessi manneskja kæmist nokkurn tíma í ríkisstjórn var ekki bara óhugsandi heldur beinlínis sprenghlægileg.

Mín kynslóð er alin upp af kynslóð sem þekkir styrjaldir fyrst og síðast sem nokkuð sem kemur fyrir aðra, þá sem eru langt í burtu. Um árabil bjó Evrópa reyndar við mikla hryðjuverkaógn – IRA, ETA, Brigada Rossa, Baader-Meinhof o.s.frv. – en það hefur lítið farið fyrir slíku í raunveruleikanum síðustu árin (á meðan varla má þverfóta fyrir þessari ógn í spunaveruleikanum).

Ég átta mig stundum á því – í sálinni á ég við, heilanum er þetta jafnan ljóst – að það er ekki sjálfsagt að maður búi við frið. Evrópa er loftbóla, örlítið horn af veröldinni, sem hefur lifað við frið um tiltölulega skamma hríð, og mér þykir satt að segja ótrúlegt að sá friður sé kominn til að vera. Uppgangur xenófóbíu í Evrópu er ekki gott teikn fyrir framtíðina. Þá er sífellt fleira fólk sem kemst að þeirri niðurstöðu að þó þessi sósíal-demókratíski kapítalismi sem er rekinn í Evrópu sé að mörgu leyti mjög hagstæður fyrir okkur, þá er hann það á kostnað annarra íbúa veraldarinnar. Hvorutveggja gæti valdið grundvallarbreytingum á stjórnskipulagi innan Evrópu, sem myndi valda ákveðnu rofi í „evrópska samstöðu“.

Það er kannski ekki fyrirsjáanlegt að Evrópulönd fari í stríð hvert við annað (þó það sé ekki óhugsanlegt). En heimurinn er jú stærri en Evrópa. Ég á aðallega við þetta: Friður er ekki sjálfsagt ástand, þó hann sé vel þeginn – friður er ekki ókeypis.

Hugsum okkur eitthvað á þessa leið: Innrásarher (eða hryðjuverkamenn á vegum einhvers „óvinaríkis“ – t.d. Íraks, eða Afganistan, eða annars lands sem „við“ höfum níðst á) sest að á Ítalíu og setur af stað óreiðu, borgarastyrjöld, morðöldur – í stuttu máli sagt, rífur þjóðina á hol. Á sjö árum látast á bilinu 600 þúsund – 1 milljón manns.

Þetta er nokkurn veginn það sem hefur gerst í Írak – með hinum og þessum réttlætingum (eftir því hvað virðist trúverðugt). Nema Ítalía er dálítið stærra land, svo mannfallið þyrfti kannski að vera meira til þess að réttlæta samanburðinn. Hver ætli viðbrögðin væru ef hryðjuverkamenn dræpu 100 þúsund manns á ári?

Ég hef sagt það áður, og mér finnst ástæða til að segja það aftur: stærsti glæpur samtímans er firring okkar frá eigin þátttöku í morðum og misþyrmingum í krafti fjarlægðarinnar. Við getum andskotast yfir yfirgangi í Ísrael, íslamó-fasistum, hryðjuverkamönnum, mannréttindabrotum í Kína, Hugo Chavez & Fidel Castro, og Darfur þangað til við gubbum af æsingi – og samtímis látið eins og við séum betri og sívíliseraðri en aðrar þjóðir, annað fólk – það eru íslamisminn, zíonisminn og kommúnisminn sem ekki bera virðingu fyrir mannslífum – því að fólkið sem við tökum þátt í að drepa er svo óralangt í burtu.

Við getum meira að segja látið eins og það sé eitthvað heilbrigt við að gera grín að „þessu fólki“ þegar það gerir sér leið vestur fyrir fjöll – og gott ef það er ekki stundum heilög skylda okkar að „segja sannleikann“ um eðli þeirra innstu hugsana og tilfinninga.

Því það er enginn sameiginleg tilfinning eftir í Evrópu fyrir merkingu voðaverka. Voðaverk eru einfaldlega framkvæmd af öðrum en okkur sjálfum, og tilheyra nokkurs konar hobbíveröld, þau eru eitthvað fyrir eirðarlausa krakka að berjast á móti í frístundum.

Þá er rétt að hafa í huga að Skúli hefur ekki verið „rekinn úr bloggheimum“, heldur einvörðungu vísað af moggablogginu. Internetið er stórt – og rétt eins og það er hægt að búa til sirkus í kringum Geert Wilders og ritskoðun á mynd hans á netinu (sem er botnlausari vitleysa en ég á auðvelt með að skilja, og ágætis dæmi um hvernig fjölmiðlar láta teyma sig áfram á fréttatilkynningum), þá er hægt að láta eins og Skúla hafi verið bannað eitthvað annað en að vera á moggablogginu – líkt og einhverjum á undan honum, minnir mig – af því að hann var að fjalla um eitthvað sem er pólitískt eldfimt. Þannig verður píslarvottur úr hálfvita. Skúla standa hins vegar allar dyr opnar með að halda þjónustu sinni við sannleikann áfram.

Það er ekki ritskoðun að vísa manni af bloggkerfi, frekar en það er ritskoðun að birta ekki ljóðið hans í Lesbókinni ef honum dettur í hug að fara fram á það. Skúli var ekki bannaður – ekki dæmdur fyrir neitt – þarf ekki að draga í land með nokkuð eða greiða neinum skaðabætur. Hann var ekki einu sinni kærður. Enda alvarlegra að segja rasisti en að vera rasisti. Það lýsir nefnilega svo miklum fordómum að segja rasisti.

Það var hins vegar líklega ekki neinum til góðs nema íslamófóbum að Skúla skyldi vísað af moggablogginu. En málsvarar heimskunnar ættu að vara sig á því hverja þeir gera að píslarvottum sínum.

—

Það er alveg ljóst að alls kyns þvæla fer óleiðrétt um heiminn, og við höfum oft engin verkfæri til að verjast henni – sannleikurinn er ekki auðsóttur, og þar af spretta til dæmis allar samsæriskenningar heimsins. Á dögunum stóð á mbl.is að það væri ringulreið og ótrúlegt fannfergi í Helsinki – sem var tóm þvæla. Nú veit ég ekki hvort það væri rétt að skylda blöð (og fjölmiðla alla) til að birta leiðréttingar alltaf þegar þeir eru staðnir að því að fara með vitleysur – og ýta ekki mannvonskulegum túlkunum sínum upp á aðra. Maður vildi vona að þess þyrfti ekki. Ekki síst vegna þess að það eru allar líkur til þess að nokkurs konar löggjöf af þessu tagi skapi fleiri vandamál en hún leysir.

En það breytir ekki vandamálinu sem við stöndum frammi fyrir nú. Fjölmiðar ljúga að okkur, meira og minna stanslaust, og það líklega bæði viljandi og óviljandi. Þetta hafarí er í siðlegri búningi á prenti en á netinu, fágaðra og með siðprúðara orðalagi. Ég veit ekki hvort sá munur er stigs eða eðlis.

—

Finnska listakonan Rosa Liksom er með sniðuga sýningu í Stokkhólmi, og í viðtali við DN kemur hún inn á hið eina sem máli skiptir varðandi klæðnað kvenna (hvar sem er í heiminum) – að þær ákveði sjálfar í hverju þær gangi (og hafi rétt til að taka ákvarðanir sem öðrum finnst heimskulegar). Það tryggir maður ekki með því að banna það sem manni misbýður.

Nú lít ég svo á að sú bók sé úr sögunni. Hún er svo gott sem brunnin.

Þetta er fallegt og rétt og gott.

Hins vegar er það ljótur verknaður að snúa út úr þessari fallegu hugsun, og útskýra hana sem svo að Voltaire myndi heldur láta lífið en að leyfa sér að hafa viðbjóð á skoðunum annarra.

Eða að hann hafi verið á því að gjörðir og orð manna eigi að vera yfir gagnrýni hafin.

Að gagnrýna þá sem svara hástöfum tilteknum skoðunum í samfélaginu – t.d. að Íslam sé „í eðli sínu“ ofbeldistrú – fyrir að trúa ekki á tjáningarfrelsið er sorgleg tilraun til afvopnunar andstæðinga sinna þegar mann rekur í rökstrand eða langar að ná „góðu höggi“.

Ég er tilbúinn til þess að taka það til greina að tjáningarfrelsið sé í hættu, ef mér verður sýnt fram á að einhver fótur sé fyrir því. En þá dugar ekki að tiltaka að einhver hafi ákveðið að vera almennilegur frekar en kurfremba.

Ef önnur dæmi finnast ekki verður fólk einfaldlega að húka í sínum eigin hornum tuldrandi um „innri ritskoðun“, eða hvað þær kallast samsæriskenningarnar þessa dagana.

Það er ekki sjálfsritskoðun að haga sér ekki undantekningalítið eins og rúsaður bavíani.

Tjáningu fólks er hins vegar haldið niðri með lögum – og er skemmst að nefna bönn við trúartáknum á tilteknum stöðum og bönn við demonstrasjónum á öðrum stöðum. Einhvern veginn er það mörgum minna áhyggjumál, en að umræða eigi sér stað í samfélaginu – sanngjörn og ósanngjörn, af yfirvegun eða háreysti, í orðum og táknrænum gjörðum – og ekki séu allir sammála (sem ku víst til marks um hættuna sem tjáningarfrelsið er í).

Einhvern tíma var mér sagt að í sumum fjölskyldum væri börnunum kennt að ræða ekki stjórnmál eða trúarbrögð. Nú er börnunum líklega kennt að ræða stjórnmál og trúarbrögð á fyrirfram tilteknum svæðum. Kirkjum og sýnagógum og moskum annars vegar, og afgirtum mótmælareitum hins vegar. Og vei þeim sem vill fá að tjá sig þar sem það ekki leyfist.

Þá vil ég leiðrétta þann misskilning að pólitískur rétttrúnaður sé af einum tilteknum skóla. Það er ekki bara pólitískur rétttrúnaður að segja stöðu konunnar ekki vera á bakvið eldavélina, eða „svarta manninn“ eiga rétt á háskólanámi til jafns við aðra – það er nefnilega líka pólitískur rétttrúnaður, og sýnu kraftmeiri nú um stundir, að halda því fram að hlýnun jarðar sé eitthvað hókus-pókus sem Al Gore fann upp á og að „stærsta ógn samtímans“ séu einhverjir danskir ímamar með sand í píkunni. Og þar fram eftir margblessuðum götunum.

Það er fólk út um allan heim með sand í píkunni. Það eru engar fréttir.

Rétt í þessu las ég t.d. um danska nasista sem fjölmenna í herinn til að „læra að drepa útlendinga“ í komandi „kynþáttastríði“. Það kalla ég að vera með sand í píkunni.

En einhvern veginn efast ég um að þetta fólk hafi sama aðgang að forsíðum evrópskra dagblaða og handfylli túrbanaðra nöttkeisa með mikilmennskubrjálæði (og athyglissýki). Sem er aftur spurning um talsmenn, og það er spurning sem fjölmiðlar svara – þar liggur vald þeirra (sem þeir neita jafnan fyrir). Á forsíðu DV á dögunum var meira að segja Salmann Tamimi orðinn að brjáluðum öfgamanni. Enda því miður (fyrir fjölmiðlana) ekki nóg af geðtrufluðum múslimum á Íslandi sem hægt er að draga fram á forsíðurnar með litríkar morðhótanir.

Það væri kannski ráð að ná jafnrétti á þessu sviði, leyfa öllum sem vilja hóta morðum og limlestingum að komast á forsíður blaðanna („Gunnar, ég ríf úr þér barkakýlið með berum höndunum og treð leikfangabílum ofan í strjúpann á þér ef þú skilar mér ekki Metallicu-diskunum mínum á stundinni!“, segir Halldór Sigurbjarnarson, þungarokkari. „Misskilningur“, segir Gunnar.)

En það er víst ekki mikil von í þeim bransa á meðan Jónas Kristjánsson nýtur virðingar og boðar að ekkert sé betra í blaðamennskunni en fáfræði amatörsins, því hann geti vísað til lægstu hvata mannsins. Fólk sé svo vitlaust að það skilji ekki þá sem vita meira og kunna betur (og til hvers að gerast blaðamaður ef maður vill ekki vita meira og geta betur?) Það verði að tala eins og „venjulegt fólk“ (já, nú fer ég að hvíla gæsalappirnar – samtíminn er svo erfiður, helst vildi ég setja gæsalappir um hverja einustu meiningu).

Það er opið fyrir athugasemdir (og ekki haga ykkur eins og þið séuð geðsjúklingar).