Ég endurtek þessa sögu nú vegna þess að ég ætla að nota hugtakið ‘períóðulistamaður’ aftur – en nú í annarri merkingu sem á ekki endilega mjög vel við um ljóð Hermanns. Períóðulist Hermanns snerist um að framkvæma ákveðinn tíma – setja hann á svið með vilja og meðvitund. Það má vera að hún eigi eitthvert heimili í því sem hér fer á eftir, en hún er ekki þar sérstaklega til umræðu.

Períóðulist er heiti sem mér er tamt að nota um það fólk sem klæðir sig upp í sokkabuxur og spilar á lútu í kastölum í Evrópu. Þegar ég var lítill á Benidorm með foreldrum mínum fórum við á burtreiðarsýningar þar sem riddarar börðust – á söfnum er stundum fólk ‘í karakter’ víkinga eða kúreka. Yfirleitt er þetta performatív list, frekar en kreatív – þ.e. framkoma en ekki tilbúningur (fyrir utan spuna). Mér gengur eitthvað illa að gúggla þessu hins vegar – períóðulist – sjálfsagt hef ég þetta ekki alveg upp úr sjálfum mér, en mögulega að hálfu. Það er vonandi ekki mikið verra fyrir það.

Hin kreatíva períóðulist er þá þessi: að velja sér tímabil og apa það upp. Sem dæmi – ég inspírerast af Wordsworth sem unglingur, ákveð að gerast ljóðskáld og vel mér hið besta allra hugsanlegra tóla, hina rómantísku ballöðu, og kem mér að verki. Auðvitað eru dæmi sem þessi ekki sérlega algeng – raunar nógu óalgeng og geggjuð til að vera aðdáunarverð framkvæmdar. Mér dettur í hug Sölvi Björn – sem komst algerlega upp með það í Gleðileiknum. Þetta er það sem heitir Nýformalismi – og er jafnan leiðinda hreyfing.

En það er hægt að finna ‘tímabil’ víðar í íslenskri ljóðlist – sem og eftirhermutilhneigingar. Jafnan er samt hermt eftir nýliðnari tímum – tímum eftir ‘formbrot’ – og kannski er ‘hið alþjóðlega fríljóð’ þar algengast.

Á dögunum fjallaði Fréttablaðið um afar jákvæða umsögn danska rýnisins Thomas Bredsdorff um Blysfarir Sigurbjargar Þrastardóttur í Politiken:

Hann segir ljóðheim hennar í verkinu einangraðan og telur hana eiga meira sammerkt með bandarískum kvenskáldum en kynsystrum hennar á skáldabekk Norðurlanda.

Þetta er ekki alveg nákvæmt hjá blaðamanni – það sem Bredsdorff sagði, og má lesa hér, var þetta:

Hendes digte ligner ikke den gennemsnitlige skandinaviske poesi for øjeblikket, snarere amerikanske rolledigte af folk som Robert Lowell og Sylvia Plath.

Sem sagt: Ljóð Sigurbjargar minna ekki á skandinavíska ljóðlist samtímans, heldur frekar hin amerísku hlutverkaljóð skálda á borð við Robert Lowell og Sylviu Plath.

Ég þekki ekki danska hugtakið ‘rolledigte’ – það er kannski undarleg þýðing á konfessjónalisma þeim sem Sylvia Plath og Robert Lowell eru fulltrúar fyrir – en líklega ekki, líklega á það heldur við um eitthvað á borð við það sem Sigurbjörg gerir í Blysförum, að yrkja sér ljóðmælanda sem er á áberandi hátt ekki sjálft skáldið. Hafi ekki eitthvað stórkostlegt farið framhjá mér er ekki jafn sterkur sjálfsævisöguþráður í verki Sigurbjargar og jafnan hjá Plath og Lowell – en þá líka spurning hvort Bredsdorff hafi haldið að hér væri Sigurbjörg einfaldlega að segja sögu lífs síns? Sem er auðvitað ekkert ómögulegt – sjálfsagt veit enginn neitt um líf Sigurbjargar á ritstjórn Politiken, fyrren nú að hún var tilnefnd til Bókmenntaverðlauna Norðurlandaráðs. En svo má vera að rolledigte þýði eitthvað allt annað.

Þegar þessi jákvæði samanburður er hafður í huga – þ.e. Plath og Lowell vs. skandinavísk samtímaskáld (ég les þetta sem skot á skandinavísk samtímaskáld) – þá verður auðvitað að horfa til þess að Thomas Bredsdorff er, að ég held, löggilt gamalmenni – fimm árum yngri en Sylvia Plath. Burtséð frá því er ekki horft til kvenskálda sérstaklega, og vandséð hvernig blaðamaður fékk það út.

Fyrir fáeinum árum var þetta á hinn veginn – þá birtist maður sem gekk undir heitinu ‘dónalegi daninn’ og sagði bókina Hvar sem ég verð, eftir Ingibjörgu Haraldsdóttur, alls ekki samkeppnishæfa og ekki væri hægt að búast við að smáþjóðirnar fylgdu stórþjóðunum eftir:

For at deltage i London eller Boston Marathon skal man, har jeg ladet mig fortælle, kunne stille med en hidtil bedste tid på under tre timer. Dermed har arrangørerne på forhånd siet kondiløbere fra. Hvor det gælder litterær kvalitet, findes der ingen lignende objektiv målestok.
Derfor må en grønlandsk og en islandsk poet ved dette års afstemning om Nordisk Råds Litteraturpris finde sig i at ligge som to små røde rejer på et kæmpestort fad. Ved at indstille dem har man muligvis gjort dem en isbjørnetjeneste.

Meira hér.

Þetta er kannski hin hliðin á sama teningnum. Mér hefði raunar fyrr dottið í hug að segja Hvar sem ég verð minna á Sylviu Plath en Blysfarir – þær Sylvia og Ingibjörg eru mun persónulegri en Sigurbjörg, sem fer dramatískari – í merkingunni ‘skapar persónur’ – leið að frásögu sinni.

En mig rekur af leið, eins og jafnan.

Ég hef síðustu daga furðað mig á því hversu annt íslenskum módernistum var um þögnina, samanborið við marga erlenda kollega þeirra. Gunnar Björling orti dadaísk læti – hristi ljóðið svo það nötraði – Gertrude Stein gerði kyrjandi orðleikjakeðjur – Marinetti orti fyrstu flugskeytin – já, Laxness skrifaði skríkjandi kynfæri unglinga í skóginum og Jóhann Sigurjónsson orti gargandi sorg stórborgarinnar, en annars er þetta að megninu til þögn hér á landi. Frá ‘færri og færri orðum’ Sigfúsar Daðasonar til ‘heimtufrekju orðanna’ eftir Jóhann Hjálmarsson og jafnvel enn nær okkur í tíma.

Þetta er allt hingað og þangað. Biðst forláts.

Eins og ég minntist á í upphafi sagði Hermann Stefánsson engan samtíma vera í Borg í þoku. Hún sker sig ekki úr íslenskri ljóðaflóru fyrir þær sakir einar – en hún gerir það fyrir að vera meðvituð um samtímaleysi sitt. Ljóðlistin á Íslandi, og víðar, hefur nefnilega smám saman verið að breytast í eins konar períóðulist – og þá á ég ekki við að hún innihaldi gömul tákn, eins og lútur, heldur að hún bregðist ekki við samtíma sínum í kjarna sínum, í efnistökum sínum, formi, eðli. Það sem ég dáist mest að í fari framúrstefnuhreyfinga 20. aldarinnar er kannski ekki nein ‘framúrstefna’ heldur einmitt tilraun til nútíðar, tilraun til ‘módernisma’ í grunnmerkingu þess hugtaks – tilraun sem er mun ákafari og betur heppnuð en hjá mörgum þeim sem gengust við hinum opnari stimpli módernismans.

Stórborgin var meðtekin í íslenska ljóðlist – ekki sem stórborg, ekki sem bílar og stórhýsi og alkahólismi og slagsmál og mengun og slys og langar vegalengdir og umferðateppur – heldur sem sveitasæla Fögru veraldar. Sveitaskáldin mærðu sveitina og eftir að þau fluttu á borgina urðu þau borgarskáld sem mærðu borgina. Svífur yfir Esjunni sólroðið ský, og það allt saman. Períóðulist – við þurfum kannski að búa í þessari borg, en við getum í það minnsta látið eins og hún sé í sokkabuxum með lútu. Lorca lýsti New York sem helvíti á jörð – bókstaflega – Reykjavík er svo sem ekki New York. En það er engu að síður samtími í Reykjavík og hefur verið lengi þó ekki hafi hans verið sérlega vart í reykvískum ljóðum.

Og enn síðar er lítil sem engin tilraun gerð til að mæta nýjum textaveruleika – textaveruleika sem er svo róttækt annar en hann var fyrir 15 árum síðan að líklega hefur ekki annað eins sést í mannkynssögunni, meira að segja prentverkið tók sér góðan tíma til að þróast og berast um veröldina.

Auðvitað er ósanngirni í þessu – síðustu 30 árin hefur verið e-konar samtími í reykvískum ljóðum. Það er – symbólin – hvort sem það eru tennur sem minna á raðir af strætisvögnum eða kórónamenn með ómegaúr. En það skortir enn á grunngerðina – viljann til að vera af samtíma sínum í eðli og formi. Kannski helgast þetta enn sem komið er af þeim íslenska ósið að láta af ljóðagerð þegar maður er loks að ná tökum á henni – og snúa sér að sagnagerð. Eða einfaldlega gera ljóðagerð sína að sagnagerð – örsögum, bútasaumssögum, dreymandi myndmálssögum. Þegar skáldin fullorðnast og ná tökum á ‘eigin stíl’ eða fá fullgerðari (en þó aldrei fullgerðar) hugmyndir um ‘ljóðlist’ eru þau horfin eitthvert annað.

Hinn ósiðurinn er þessi: þeir fáu sem lifa það af að verða fertugir og ennþá ljóðskáld fá jafnan undarlega kanóníseraðan status þar sem a) þorra fólks gæti ekki staðið meira á sama um þá og b) bókmenntafólk dásamar þá í slíkan hástert við útgáfu hverrar bókar að þessir ‘grand old men of letters’ (sem eru nú ekki endilega alltaf hundgamlir, en yfirleitt samt karlmenn) drabbast niður í eigin þægilegheitum og verða loks fyllilega óáhugaverðir aflestrar – því enginn rithöfundur er verri en sá sem heldur að hann viti með fullri vissu hvað hann er að gera, sá sem telur sig varla geta tekið feilspor og ef svo illa vildi til þá kynni hann svo sannarlega að taka eftir því og þurrka það út fyrir útgáfu. Og það er ægilegur greiði að gera skáldi, að sannfæra hann eða hana um slíkt.

Örlög flestra ljóðskálda – íslenskra og erlendra – er að verða fórnarlömb eins af þrennu a) afskiptaleysis b) kanóníseringar c) mýtugerðar.

a) Skáld gleymast. b) Skáld fá konungsstatus (og drottningarstatus í seinni tíð). c) Skáld fá mýtustatus.

Þau sem fá konungsstatus falla jafnan fyrir eigin hégóma – fyrir hugmyndinni um að þau séu jafn frábær og menningardálkarnir telja þeim trú um. Þessi skáld eru jafnan aflífuð af þeim sem elska þau mest. Það gildir svo einnig um þau sem fá mýtustatus – nema þar tekur völdin mýtan um skáldið sjálft, um líf þess, frekar en endilega frábæran skáldskap þeirra – sbr. til dæmis Ginsberg eða Sylvia Plath eða jafnvel sjálfur Rimbaud – sem sjaldan eru rædd án þess að líf þeirra séu dregin inn í umræðuna líka, og oftast eru rædd einvörðungu út frá lífshlaupi sínu.

Ég er ekki viss um að nokkur lifi af.

En mig rekur aftur af leið.

Við hermum eftir mýtunum – lítum í kringum okkur og rímum okkur við eitthvað úr fortíðinni. Wordsworth. Ezra Pound. Sylviu Plath. Mersey Sound-skáldin. Tomas Tranströmer. Keats. Eliot og Eluard. Pessoa.

Ég er ekki að undanskilja sjálfan mig nóta bene. En ég tel mér til afbötunar að ég er mér meðvitaður um þetta – eins og kannski fleiri. Ég á heldur ekki við að það verði að slíta á hefðina, slíta á taugina – ég held það sé margt að læra af öllum frá Wordsworth til Emily Dickinson til Rimbaud til Marinetti til Stein til Björling til Ginsberg til bp Nichol til a. rawlings, konsepsúal-skálda og flarfs. Og maður lærir ekki endilega heldur minna af þeim sem maður fílar alls ekki.

Það sem á við er kannski þetta: Það er líka hægt að spila á lútu án þess að klæða sig í sokkabuxur. Og það er m.a.s. hægt að klæða sig í sokkabuxur, spila á lútu – og samt vera algerlega af samtíma sínum. Og er kannski spurning um meðvitund – að mann dreymi ekki um að verða Pessoa eða Pound, heldur hafi metnað til svipaðrar merkingar, metnað til að vera nýr Pound frekar en sjálfur Pound. Eða eitthvað. Að unnið sé með og úr áhrifavöldum, frekar en þeir einfaldlega hermdir upp – að þessi ekkisens hermilist ljóðsins sem er skrifað inn í hugmynd skáldsins um ljóð frekar en sem sjálfstætt (og þarft) verk, heyri sögunni til.

Í upphafi hefjum við leikinn
með Woody og hugsjónakossi hans.

Ég get ekki lagt frá mér Síberíu
en get ekki sleppt að sleppa af henni hendinni.

Varir hans voru hugleiðingar öreiganna
í maí, orrusta sýklanna,

þessi venjubundni ótti við nýbökuð brúðhjón,
umbóta- eða byltingarsinnuð. Bjargað

frá drukknun, settist ég klofvega
á Woody á bolsévíska rúmdýnuna

og biðlaði eins og suðupottur í ágúst.
Þegar þeim tókst ekki að sameinast í baráttunni

lauk hjónabandinu, einn Trotskí og mús.

.

Í landi hinna glaðlyndu verkamanna
lifðu skáldin fyrir uppskeru íssins.

Glytti í spörva, kanínu, hundaköll
ráku staðbundið sólarlagið til átaka

og pólitískt skjögrið spretti úr spori
undir kveðnum skýrslum um skort.

Maður þyrfti sérstakan poka undir þetta
og gríðarlegar næturvenjur.

Ég er hætt að svífa yfir vatnið. Hafandi
helgað sig stéttabaráttunni, býður Woody uppá

roðarunnamauk í kvöldmat og lítið annað.
„Saffron ást“ hljómar eins og poppsmellur

í landi hinnar kemísku alsælu.

.

Óforskammaðar eins og iðjuhöldur,
þessar lygar úr verksmiðjunni.

En hvernig hljómaði listin?
Kraftmikil, myndi ég segja, með gerðarsögnum

og fjarlægum hömlum handverksins.
Bjóddu stuðla á silfurfati,

berðu fram tvær sítrónur, eina bullukollu.
Neðantunguleyndarmálið var í senn

málfræðilegt og með öllu óskiljanlegt.
Enginn stal trúvillunni.

Við áttum ekkert eins og vinnu.
Í allri Síberíu.

Í fáguðu hvarfi alls sem ég elskaði.

.

Ég man eftir hamri Woodys, par avian.
Hann kallaði það síðdegistilraunir.

Einu sinni í viku flaug ávarp hans inn
í herbergi mitt. Ég játa ekkert.

Allir bassaleikara Tsarsins, allir menn Tsarsins:
Týrólar taka sér rokklög frá Vín í munn.

Þessa dagana áróðar Woody mig undir lökunum:
Við erum aldrei betri en verkamennirnir!

Það eru engir verkamenn eftir, svaraði ég,
en sigð hans þrýstir harkalega að hné mér.

.

Brúðusöngflokkur Deus ex Machina
flaug inn í Leníngrad rétt eftir hádegi.

Ég beið meðal Tartara og leiddist
eins og tunglunum. Woody lét sjá sig, lyktaði

af granateplum, gúlag-snæðandi rúblum
og hálfeyddri rúllu af köngulóarvef.

Ég babúskaði undir anda hans,
100 morgna eins og tákn væru verkamenn,

ljóð ísblokkir. Félagar mínir segja að
sleppi maður máltíðum komi hinir dauðu.

Ég myndi fæða hann á því sem hann vildi:
lævísum framleiðsluháttum, stjörnum.

Rauðir risar vangadansa, eldur í eld,
brennir upp allt. Þetta hjónaband

er orðrómur sem við eitt sinn heyrðum.
Hetjur fólksins suða, eins og söngtifur.

Kremlin varanna. Kyrillískur sérhljóði.
Samhljómur verkamanna. Söngurinn gæti lekið

út þegar þögnin er ráð við hljómburði,
en hvernig sleppum við fótgangandi frá starfi vængjanna?

.

Árið núll merkti ég dagatal mitt dr. Sívagó.
Ég syng um ást, rúllettukeppni!

Morguninn sem Woody fór í útlegð, svaf ég
vikum saman. Hann sakaði mig um að skreyta

með málsháttum: Glaðlyndir verkamenn heita að
hindra með öllum ráðum hamingju sína.

Anne Boyer

leyfið börnunum
að koma til MySpace
farið úr eldhúsinu eða ég sæki um skilnað

stríðið eins og það átti sér stað í kennslustundum mínum
kraftur internetsins versus fjölmenningarstefna samtímans
Slavoj Zizek trén standa öll í blóma

breiðast út fyrir sakir hárlenginga minna á YouTube
það var ekki að ég vildi þetta sérstaklega
hún bara gekk og þetta svona datt eiginlega af

þegar litið er til Etrúra
hlýtur að hafa verið skýjað
tunglið í fötu og vinir þvert yfir Alpana

það virðist vera fjarlægð í verkum þínum
SÞ-leiðbeinendur í dölum Slóveníu
kenna sérkennslunemum í gaggó að spila á gítar

líf mitt á tíunda áratugnum
fjármagnar vandamál
ungra gothara sljóvgaðra af mögnurum

Afsakið, ég er tímabundið vant við látinn
annars staðar en á einum stað í eldhúsinu þar sem ég fæ tvo takta
Zizek, Slavoj (f. 1949)

Amerískar landnemakonur
gerðu bragga úr þriðju mósebók
sérleyfishafar umkringja New York

Vertu sæll Slavoj Zizek
ég ætti líklega að klára Comus
safnöskju af Ólympíunælum

Við konan mín erum foreldrar
fallegrar dóttur frá Kína
hvers vegna getur sameiginlegt tungumál ekki skapað frið

Rodney Koeneke

Shanna Compton

Óþolandi sykursýkistussan þín.
Lystarstols- offitu- sykursýkistussan þín.
Heimska, óþolandi, hæfileikalausa sykursýkistussa, éttu sykursýki.
Þú og þetta tussuskrímsli sykursýkis-dóphausinn hann pabbi þinn,
og sykursjúki kötturinn þinn, brjóstumkennanlegi, aldurhnigni, sykursjúki kötturinn þinn sem étur fugla –
tussufugla –
rassríðandi kroppaskrímsli, þú færð mig til að vilja leggjast í sykursýkisdá
eins og þarna óþolandi einkaritarinn í Ally McBeal, breska freðýsu sykursýkis tussuböllurinn þinn.
Sjáðu til – ég hef leikið mellu, sykursjúkan tukthúslim sem þarf á hormónum að halda,
fráskilinn skítrassgats hóruunga, rúnklistartussu, fávita, og – andskotinn eigi það,
öll þessi sykursýki er að gera mig tussulega.
Drullastu til að éta sykursýkina þína, tussa.
Ég hef aldrei séð neinn sem var svona hávær og skítheimskur og óþolandi og sykursjúkur.
Það síðasta sem ég þarf á að halda er að uppgötva að ég sé sykursjúk,
ég sem á sex sykursjúka ættingja sem lemja hver annan til ólífis
með sínum eigin skóm.
Er til spjallrás fyrir þetta? Því þetta er jú andskotanum meira óþolandi.
Taktu bara með í reikninginn að ég er harðbrjósta tussa, Millicent.
Ég er með fáránlega frábært sykursýkissvæði og ég skal gera sykursjúkling úr þér.
Ég er það sem þeir kalla „pre-emptive“ sykursýkistussa.
Topp módel tussa, þig langar ekki að vera sykursjúklingur í
skrifblokks-sæðis-hamars/nagla aðstæðum.
Ég get verið ógeðslega sykursjúk, og þú getur bara verið örlítið sykursjúk.
Þú skalt kalla mig drottningartussuna, tussan þín,
þú ert óþolandi eins og djöfuls óþolandi
sykursýkistussa.

Sharon Mesmer

Ég hef komist að því að fólk sem ég hef aldrei hitt veit hver ég er.
Meira að segja ég hef látið gabbast til að búa til uppblásinn vin.
Hvað halda þau að gerist?

Ég er magnaður gaur sem býr og heldur sig í Stokkhólmi, Svíþjóð.
Ég er áreiðanlegasta manneskja sem ég þekki.
Ég elska tónlist, ketti og ljósmyndun.

Ég á erfitt með að taka ákvarðanir. Ég hlusta á Bob Dylan.
Ég hef uppi áform um að losna við miðvesturríkjahreiminn bráðum.
Það sem ég á erfiðast með að fatta í heiminum er NASCAR.

GRRRRRRR, hallóóóóóóó.
Ég er gluggagægir
og skammast mín ekkert.

Þú ert lífvera sem varst sköpuð til að hljóta ást og umhyggju.
Mér fannst bara að þú ættir að vita
að í dag áttu afmæli

MySpace er krípí og fullt af myndum
þar sem allir eru með sítt hár.
Það er þetta sem ég er að meina!

Ein stelpa sem ég var að tala við
reyndist vera 14
eftir að hafa sagst vera 18.
Ein stelpa sem ég var að tala við
reyndist vera 15
eftir að hafa sagst vera 19.

Ef þú ferð á síðuna og það stendur
að hún sé 14,
vertu rólegur, við höfum ekki misst vitið.

MySpace er krípí og skrítið.
Ekki get ég ímyndað mér hvernig þeir ætla að fara að því að laga þetta.
Ég skil ekki hvers vegna ég get ekki eytt því.

Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að MySpace sé krípí
og ég kann ekki lengur við það.
Ég ætti ekki að tíma mínum í MySpace.

Ég ætti alls ekki að fara á MySpace.
Því að MySpace er krípí og gerir mig leiðan.
MySpace gerir mig krípí.

Ég hjarta hópsex.
Flutghesticn.
Ég stafsetti þetta vitlaust.

Ég ýtti á backspace takkann rétt í þessu.
Það sást bara í augnablik.
MySpace er skrítið þannig.

K. Silem Mohammad

Hvert sem maður fer
er þetta
„vandræðalega pláss.“

Plastpokar yfir andlitum.

Svívirðilegt bongó, stúrið Vaselín,
glitrandi gjarðir í kringum dvínandi ilmsmyrsl –
alrúnan
spinnur segul
í klefa sínum.

Allt er gott
við endalok tímans! –
og ljósir kímonóar æpa
í fráhnepptu loftinu.

Ég er leiðinlegur alþýðutrúbador
sem tekst ekki að ríma LJÓÐRÆNA
við LOFRÆÐA.
Kassöndrurassgatsdrasl . . .

Eins á-hættulegt
og það er ómeðfærilegt.

Sjá! Kynlífsþrælar –
láta sig reka yfir vatnið á ný
samsíða
hver í sína áttina. . .
kynlífsþrælar
stafa vatnið
í lófann
á vondu lambi . . .
Ann Margret heldur áfram
að eldast meðal Helgidómaranna –
á enni hennar,
dálítið strikamerki:
strigakjaftur –
„allt sem þú þarfnast fyrir útileguna.“

Æ – klækir mínir fljóta . . .
er það ekki vitleysa
að við höfum stoppað svona lengi?
Klám andardráttsins,
skömm litla ljóta skítuga almenningsungans?

Líttu á sjálfan þig –
þú ert munnur,
makaður með rotnun –
stefnir niður

til veigalítillar kvasí-tvíkynja reyktrar síldar.

Ah, ég . . .

Tígrar ríða á teppinu.

Þú verður að borða á þér hálsinn.

Nada Gordon

Sameinuð stöndum við og fylgjumst með fyrstu giftingargleðimöffins Tvíburaturnanna … Fyrsti hamingjusami hallærislegi möffins-moddarinn … Citta Grunnskólinn ætlar að halda sex möffinsbasara og láta allan ágóðann renna í Tvíburaturnasjóðinn…

Sökudólgarnir á bak við svindlið segja að með hugtakinu „tvíburaturnar“ eigi þeir við Viðskiptamiðstöðina … Þá þurfa þeir að borga með einhverju meiru en bananahýði eða Hostess möffins. …

Hægra megin fengu gestir litríkan möffins fána. … Sleginn gríðarlegri vantrú fylgdist hann með tvíburaturnunum hrynja til jarðar á hundruðir New Yorka … Velkominn aftur á þurrt land, Kafteinn Möffins. …

Nú, þegar maður spilar þetta eftir möffins áætlun eins og á síðasta ári með einungis fjórar flugvélar … munu gleðjast að heyra að risavaxinn syngjandi Hostess möffins opnaði … strax í eftirleik árásanna á Tvíburaturnanna þann 11. september fannst hálfétin árstíðamöffins á bringunni á honum … Síðan, eftir mynd af krúttlegu geimvélmenni í gervi hvolps sem gæddi sér á möffins, stökk íkorni upp í fangið á mér og fékk sér bita af möffinsinu sem krýndi bygginguna og býður upp á – bauð upp á – útsýni á báða tvíburaturnanna…

Tvíburaturnarnir í dag í … Nafn: sykur ástar möffins þann 14. september. Boxin – sem í reynd eru appelsínugul – Loftsýn á eyðilagða tvíburaturnanna. SÖNNUNARGÖGN LÍSU: MÖFFINS LÍSU.

Því að djúpt við hjartarætur þeirra ungu og gömlu, er ekki alltaf auðvelt að finna upp nýjungar fyrir hina ljúffengu möffins … Dapurlegt að sjá tvíburaturnana, samt… birt kl. 12:28 | Hvarta tal’um, Willis? Kafteinn Möffins snýr aftur! Bændurnir fagna. …

Tvíburaturnarnir voru lögmæt skotmörk, þeir studdu við bakið á bandarískum efnahags … til að endurskíra Bombay Mumbai er ekki nokkuð sem sýnir fram á öfgastefnu, möffins … padda, sykurstöng, teiknibóla, vínber x2, xs tyggjókúlusjálfsali, hjartastrengir, möffins … golf köntrí engill heldur tvíburaturnum …

Síða 1. „Trúfrelsi, málfrelsi, persónufrelsi vernd gegn fangelsun án dóms og laga; og réttarhöld með kviðdómi …

… á valdatíma Carter-stjórnarinnar, hélt annar nemandi fram, stóðu Bandaríkin frammi fyrir „Gestatökunni í Íran“. „Það hlýtur að hafa verið hrafnasparkið á möffinsinni … „Ég hef enga eina sérstaka manneskju í huga, Möffins mín. … Hryðjuverkamenn réðust á Tvíburaturnanna í New York borg. … 14:30 Nokkrir félagar mínir í stétt listamanna gáfu mér afmælismúffu. 17:30 … Ég kveiki á sjónvarpinu og hrekk við þegar ég sé Tvíburaturnana á kafi í eðlilegum umferðarstraumi á götunum kl. 06:45 Þeir eru að segja eitthvað um að flugvélar hafi klesst á tvíburaturnana – - og flugvélin hitti … þyrlu bankaræningja sem festist í vef á milli tvíburaturnanna … sérstöku kökurnar hans, en þeir áttu bara Súkkulaðimöffinsmix Denna Dæmalausa …

Katie Degentesh

í raun er hann El Diablo stóri dökki osturinn
óseðjandi fígúra á vitsmunalegum villigötum
sem hrynur „niður tíu þúsund faðma“

„Sófókles“ „Pliny“] [„sannleikur“
„samstaða“ „smáskeina“] [„ostur“ „súrefni“
tilvist hlutar tjáð hugmynd

sex túpur af raksápu innihéldu núll paradís
blautar eins og sundurtættur ostur
maurar Japan maurar maurar Japan kakkalakki kakkalakkar kakkalakkar Japan

dót sem ég hugsa um
verðmunur per únsu á milli almennra fjallasvæða
við segjum að það hafi rotnað eins og ostur“

„ég veit að cool ranch eða nacho cheese
eiga samt sem áður dirfskufullar rætur sínar
að rekja til þessa sama firrta sagnfræðilíkans

stórkostleg samsetning
eftirlætis persónan mín var hákarlinn
ertu að reyna að segja mér að það sé enginn ostur í Hringadróttinssögu

K. Silem Mohammed

Laugardaginn 26. apríl næstkomandi kem ég fram á ljóðahátíðinni FlarfFest í New York, á Bowery Poetry Club, sem er á 308 Bowery. Flarf er ljóðlist hins óviðeigandi, dónalega og stolna. Ég hef skrifað um Flarf fyrir Tímarit Máls og menningar, Fjórar gerlaprufur úr framandi framúrstefnuljóðlist – það er síðasti kaflinn – og hef auk þess þýtt ljóð eftir fjölda flarf-skálda, en þær þýðingar birtust í safninu 131.839 slög með bilum. Þá hef ég verið virkur meðlimur í hópnum frá árinu 2006. Þetta snýst meira og minna um tútturíðandi höfrunga og manngínur.

Dagskrá hátíðarinnar fer hér að neðan.

2008 Holistic Expo & Peace Conference

THURSDAY, APR 24, 8:00 P.M., DIXON PLACE, 258 BOWERY, $8
Film, neo-benshi, and theater by:

Brandon Downing: Two new short films
Rob Fitterman: Film: Bisquick / Bismarck
Nada Gordon: Neo-benshi: “Uzumaki”
Mitch Highfill: Play: “The Secret History of the ’60s”
Rodney Koeneke: Neo-benshi: “Mary Poppins”
Michael Magee: Play: “William Logan: A Sedentary Life”
K. Silem Mohammad & Gary Sullivan: Play: “Chain: A Dialog”
Kim Rosenfield: Neo-benshi: “Meglio Stasera / The Libido Theory”

FRIDAY, APR 25, 7:00 P.M., 300 Bowery, buzz “Sherry/Thomas,” FREE
Publication party for new books and DVDs by:

Brandon Downing: Dark Brandon (DVD)
Mitch Highfill: Moth Light
Sharon Mesmer: Virgin Formica
K. Silem Mohammad: Breathalyzer
Mel Nichols: Bicycle Day
Rod Smith: Deed
Gary Sullivan: PPL in a Depot

SATURDAY, APR 26, 6:00 P.M., BOWERY POETRY CLUB, 308 BOWERY, $8
A Segue reading to benefit Bowery Arts and Sciences, featuring:

Shanna Compton
Katie Degentesh
Benjamin Friedlander
Drew Gardner
Nada Gordon
Mitch Highfill
Rodney Koeneke
Michael Magee
Sharon Mesmer
K. Silem Mohammad
Mel Nichols
Eiríkur Örn Norðdahl
James Sherry
Rod Smith
Christina Strong

With music by the Drew Gardner Orchestra and The Saw Lady. Hosted by
Brandon Downing and Gary Sullivan.

This benefit reading will help keep Segue readings at an affordable $6.