Bara þó einhver segi eitthvað um sem þið eruð ekki sammála gerir það hann ekki að hálfvita. Mögulega býr hann yfir reynslu sem þið búið ekki yfir og kannski er sýn hans af því taginu sem mjög er mikilvæg og giska oft er horft framhjá. Af þessum sökum er afskaplega erfitt að vera viss um hver sé og hver sé ekki skíthæll sem skortir raunverulegt innihald. Af þessum sökum brennum vér ekki brýr að baki okkur á leið vorri um framabraut töframannsins, þó hugsast megi að við komum þar fyrir litlum skiltum sem á stendur: „Hefur óljósa þýðingu.“

II

Að totta brjóst húsbónda vorra er kannski mikilvægt á ákveðnum stigum í þroska vorum, en þó er oss loks nauðsyn að brjótast úr hreiðrinu og reyna eigin vængi, oss er skylt að taka áhættur og verða sjálfir þró fyrir reynslu og visku. Hafi það enga aðra þýðingu, geta slík þrekvirki þó kannski kennt oss auðmýkt.

III

Til eru tilfinningasamar nálganir og hugvitsamar, þurrleg mál og andleg, slík sem byggja ekki á mikilli reynslu og slík sem byggja á engu öðru, slík sem kjósa töfra sína í hægindastólum, slík sem kjósa þá í Helvíti, í Himnaríki, í Geimnum, í Moldinni, sum í tengslum við samtök, sum við hefðir og sum lengst út á skrýtnaskeri í hverveithvarsýslu.

IV

4 6 3 8 A B K 2 4 A L G M O R 3 Y X 24 89 R P S T O V A L. Hvað merkir þetta, ó, spámaður? Ef þið vitið það eigi, KANNIÐ ÞÁ NÁNAR! Komist að því hvað bragðast vel. Koma englar og kanínur og ljós þér bara til? Hvað um Innrásir Geimvera úr Hryllilegustu Djúpum Himingeimsins? Undarleg orð og furðulegur útreikningur? Að synda einfaldlega í svölum tjörnum á haustin? Stundum er árangursríkasta leiðin til að ná markmiðum sínum ekki sú að sætta sig við það fyrsta sem dettur í fangið á manni. Gerið hluti. Prófið að gera hluti og umfram allt, LEYFIÐ YKKUR AÐ MISTAKAST HRAPALEGA. Mistök eru jafn mikilvæg og velgengni. Þetta tvennt er hvort sem er bara afurð þess að hugsa á röngunni. Sókrates sagði það ekki þess virði að lifa ókönnuðu lífi. Brunið á buxnarassinum. Takið áhættur. Gerið það bara, fjandakornið!

Teemu Manninen

Birtist fyrst í Tíu þúsund tregawöttum – ljótleika.

Kráka situr á
gálganum í
hálsmáli Golgötu
á málverkinu

eftir öldunginn
Pieter Bruegel.
Þessi til-og-frá
ferðalög

mannkyns eru
eitthvað
í bakgrunni
þess sem

gerist, eins og
portrett af
greifa hvers nafnbót
féll í skaut

föðurbróður
en forgrunnurinn
er gagntekinn
af dimmum

feldi með silfur
sylgju. Ég veit
ekki hvort
gömlu meistararnir

þekktu þjáninguna.
Þeir þekktu kenningar
ljóssins, rúmfræði
lábragðs,

hverju sjóndapurt augað
varpar á
strigann, ef ekki
þjáningu?

Það liggur
handan við rökræður
okkar. Við
vitum þetta

eitt: múldýr
böðulsins
klórar sér í gumpinn
á berkinum meðan

fallöxin rís
á torginu.
Lengra aftur
má sjá

börn á skautum.
Á tungu
listarinnar
bragð

myndast,
sífellt
fágaðri mynd
af tilfallandi

smáatriði á
skarlatsrauðu
höfuðfati
erindrekans,

stækkuð
hauskúpa sem
ekki er hægt
að lesa í.

„Munið
mig,“ rymur
hún, en
börnin

halda áfram
að skauta, eins og
dálitlar
líksmurðar

linsubaunir sem
þorna á striga
grafhýsi
magans

grafin í
kistu
múmíu faraósins
og

þú verður
að ákveða þig strax
hvort brandarinn sé
fyndinn.

Teemu Manninen

Birtist fyrst í Tíu þúsund tregawöttum – ljótleika.

Ó þú, sem elskuð ert af mínum 27 skilningarvitum, ég elska þér!
Þú þína þig þér, ég þér, þú mér, – - – – Við?
Þetta á annars (í framhjáhlaupi) ekki að vera hér.

Hver ert þú, ótalda kvenpersóna? Þú ert, ert þú?
Fólkið sagði að þú værir.
Leyfum því segja, það veit ekkert hvað kirkjuklukkan slær.

Þú berð hattinn á fótum þér og gengur á höndum,
á höndunum gengur þú.

Halló, þín rauðu klæði, söguð í hvítar fellingar,
rauða elska ég Önnu Blume, rauða elska ég þér.
Þú þína þig þér, ég þér, þú mér – - – - Við?
Þetta á annars (í framhjáhlaupi) að vera í kaldri glóðinni.
Rauða Blume, rauða Anna Blume, hvað segir fólkið?

………………………Verðspurning:
……………………… 1.) …..Anna Blume á fugl.
……………………….2.) …..Anna Blume er rauð.
……………………… 3.) …..Hvernig er fuglinn á litinn?

Blár er litur þíns gula hárs.
Rautt er kurrið í þínum græna fugli.
Þú látlausa stúlka í hversdagsklæðum,
þú elskulega græna dýr, ég elska þér!
Þú þína þig þér, ég þér, þú mér – - – - við!
Þetta á annars (í framhjáhlaupi) að vera í – - – glóðkistunni.

Anna Blume! Anna, A – - – - N – - – - N – - – - A!
Ég slefa nafni þínu.
Nafn þitt drýpur eins og mýksta nautgripatólg.
Veistu það, Anna, veistu það nú þegar?
Maður getur einnig lesið þig aftanfrá.
Og þú, yndislegust allra,
þú ert eins að framan og að aftan:
A – - – - N – - – - N – - – - A.
Tólgin rennur GÆLANDI yfir bak mér.
Anna Blume,
slefdýrið þitt,
ég – - – - elska – - – - þér!

Kurt Schwitters

Kæri herra lögreglumeistari

Ég sný mér til yðar þar sem undirsátar yðar hafa í mínum skilningi ítrekað farið illa með mig. Ég vísa til runu atburða sem að mínu mati voru í hæsta máta undarlegir og óskemmtilegir og mun ég reyna að segja frá þeim svo nákvæmlega og hlutlaust sem mér er frekast unnt svo að réttlætinu megi verða fullnægt.

[...]
Þetta byrjaði allt saman fyrir nokkru síðan þegar ég gekk inn á aðalskrifstofu lögreglunnar með það að augnamiði að gefa mig fram við lögregluyfirvöld, þ.e.a.s yður. Nánar tiltekið var þetta fimmtudaginn þann 9. Ég verð að viðurkenna að þetta gekk ekki alveg eins og ég hafði ætlað, yður að segja, þar eð ég mætti örlítið of seint.

.
.
.

atvinnuviðtal

………………………………….skemmtilegt að vera
loksins tekinn alvarlega!

………………………………………………. mér skilst þetta
samtal sé tekið upp

…………………….. en hvað er með þennan lampa

Ég skil. Það er auðvitað margt sem ég á eftir að læra áður en við getum virkilega byrjað af alvöru. Engar áhyggjur! Ég get beðið míns tíma. sem er beint í andlit mér?

.

.

.

ég kem nú til með að laga þetta,

……..……..……..……..ég læt mig
……..……..……..……..……..ekki undir þrýstingi

……..……..……..engin prófraun er of erfið. fyrir þetta hef ég

……..……..æft mig lengi

……..……..……..……..……..sá sem sýður sig harðar

……..……..……..brestur.

……..……..……..……..……..ég skal

standa mína pligt

.

.

.

kæri herra lögreglumeistari!

þegar ég var barn stóð mamma einu sinni með mig hátt yfir höfði sér æpandi á útbreiddar hendur og hún vaknaði rétt áður en hún heyrði skallann á mér skella í steingólfið.

Oscar Rossi

.

.

.

Gertrude Stein

……………………………………..tileinkað Evu / Nam Sook

Ég drakk jasmínte janúarmorgun árið 2004.
Ég var ringluð og 34 vetra.
Mér fannst ég tala í tölum.
Rödd innra með mér reyndi að muna u.þ.b. 500 ára
gamalt, kóreskt ástarljóð eftir Hwang Chin-I (1506-1544),
en önnur reyndi að skilja § 1,1
í Lögum um breytingar á útlendingalögum frá 27. desember, 2003.
Önnur röddin spurði: Hvað hefur Hwang Chin-I með § 1,1
að gera? Munurinn er mikill, sagði hin
eins og á ást og stærðfræði. Hm, sagði önnur
og hvíslaði Ég deildi í langa janúarnótt með tveimur
og lagði annan helminginn undir teppið. En hin
hringdi í aðlögunarráðuneytið í síma 33923380
og starfsmaður þar, við skulum kalla hana Alice Mortensen, sagði að § 1,1
væri „tilslökun“ á tengslakröfunni fyrir alla eldri en 28 ára
með ríkisborgararétt frá fæðingu (og í Danmörku fæddist ég árið 1969).
Teppið er rósótt og lyktar eins og vorgola, en hvernig er næsta vers?
hvíslaði önnur röddin. En hvers vegna er 6 ára aldurstakmark
fyrir börn sem ættleidd eru frá útlöndum í § 1,1? spurði hin
Alice Mortensen, sem sagði, að lögin legðu að jöfnu ætleidd börn á aldrinum 0-6 ára
og fólk með danskan ríkisborgararétt frá fæðingu (t.d. frá 1969)
hvað varðaði dvalarleyfi og sameiningu maka. Eitthvað um helming,
hinn elskaða og teppið … og þegar hann kemur brýt ég fram helminginn
tommu fyrir tommu til að framlengja nóttina, hvíslaði önnur, og hin
kvaddi Alice Mortensen kurteislega og las kafla í viðauka 21:
…….. því yngra sem hið erlenda kjörbarn er við komuna til Danmerkur
…….. þeim mun minni tengsl og minningar um upprunalandið
…….. mun barnið hafa, í grundvallaratriðum.
Jahá! Það er kannski vegna þessa sem börn sem ættleidd eru eldri en 6 ára
falla ekki undir „tilslökunina“ um tengslakröfuna frá 28. ári,
heldur fyrst, hafi ég skilið rétt, frá því 34.
28 + 6 = 34!
- þetta er fáránlegur útreikningur! hrópaði hin
og önnur hvíslaði þetta nærri því 500 ára
gamla ljóð eftir Hwang Chin-I (1506-1544)
Ég deildi
í langa janúarnótt með tveimur
og lagði annan helminginn undir teppið,
rósótt og lyktar af vorgolu.
Og þegar hann kemur brýt ég fram helminginn,
tommu fyrir tommu, til að framlengja nóttina.
Sjáðu, þetta er einföld stærðfræði, stundi hin,
engdi sig og æpti: „Nei, en fáránlegt! Hwang Chin-I var 38
þegar hún dó, þannig að … hefði hún verið ættleidd 6 ára
og ástfanginn af ódönskum, t.d. kóreskum manni, þá styttist vornóttin sbr. § 1,1
niður í … fokking 4 ár!
Sjj. Hvað hefur Hwang Chin-I með § 1,1
að gera? sagði önnur.
Æi, ekki neitt, andvarpaði hin, en það er eitthvað rangt við § 1,1.
Að ættleiða er að velja, og barnið velur ekki hvort það er 0 eða 7.
Hvíslaðu því ekki um lyktina af rósóttu teppi. Æptu nei við aldurstakmarkinu! NÚNA!
En ég vil heldur hvísla um jasmínu og love, hvíslaði önnur,
og hin æpti: love stafast eins og love á dönsku, og § 1,1
er bara dulin love-lov! (og þá sló klukkan 12)
Með öðrum orðum lög um ástina, hélt hin áfram, eins og 24 ára-
reglan, og önnur hvíslaði 3
sinnum: Sjj, sjj, sjj, meðan klukkurnar glumdu 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 = 24

Átti þetta að vera útkoman?
Nei.
Þetta gekk ekki upp.

Afsakið, ég var ringluð af
love.

———————-

Og jasmínteið var orðið beiskt og kalt,
eins og ég sagði sjálfri mér að ég skyldi aldrei verða.
Það var ekki of seint, það er aldrei of seint
að fara í fallegan kjól og
skella sér í partí á miðnætti.

Mette Moestrup

Í upphafi hefjum við leikinn
með Woody og hugsjónakossi hans.

Ég get ekki lagt frá mér Síberíu
en get ekki sleppt að sleppa af henni hendinni.

Varir hans voru hugleiðingar öreiganna
í maí, orrusta sýklanna,

þessi venjubundni ótti við nýbökuð brúðhjón,
umbóta- eða byltingarsinnuð. Bjargað

frá drukknun, settist ég klofvega
á Woody á bolsévíska rúmdýnuna

og biðlaði eins og suðupottur í ágúst.
Þegar þeim tókst ekki að sameinast í baráttunni

lauk hjónabandinu, einn Trotskí og mús.

.

Í landi hinna glaðlyndu verkamanna
lifðu skáldin fyrir uppskeru íssins.

Glytti í spörva, kanínu, hundaköll
ráku staðbundið sólarlagið til átaka

og pólitískt skjögrið spretti úr spori
undir kveðnum skýrslum um skort.

Maður þyrfti sérstakan poka undir þetta
og gríðarlegar næturvenjur.

Ég er hætt að svífa yfir vatnið. Hafandi
helgað sig stéttabaráttunni, býður Woody uppá

roðarunnamauk í kvöldmat og lítið annað.
„Saffron ást“ hljómar eins og poppsmellur

í landi hinnar kemísku alsælu.

.

Óforskammaðar eins og iðjuhöldur,
þessar lygar úr verksmiðjunni.

En hvernig hljómaði listin?
Kraftmikil, myndi ég segja, með gerðarsögnum

og fjarlægum hömlum handverksins.
Bjóddu stuðla á silfurfati,

berðu fram tvær sítrónur, eina bullukollu.
Neðantunguleyndarmálið var í senn

málfræðilegt og með öllu óskiljanlegt.
Enginn stal trúvillunni.

Við áttum ekkert eins og vinnu.
Í allri Síberíu.

Í fáguðu hvarfi alls sem ég elskaði.

.

Ég man eftir hamri Woodys, par avian.
Hann kallaði það síðdegistilraunir.

Einu sinni í viku flaug ávarp hans inn
í herbergi mitt. Ég játa ekkert.

Allir bassaleikara Tsarsins, allir menn Tsarsins:
Týrólar taka sér rokklög frá Vín í munn.

Þessa dagana áróðar Woody mig undir lökunum:
Við erum aldrei betri en verkamennirnir!

Það eru engir verkamenn eftir, svaraði ég,
en sigð hans þrýstir harkalega að hné mér.

.

Brúðusöngflokkur Deus ex Machina
flaug inn í Leníngrad rétt eftir hádegi.

Ég beið meðal Tartara og leiddist
eins og tunglunum. Woody lét sjá sig, lyktaði

af granateplum, gúlag-snæðandi rúblum
og hálfeyddri rúllu af köngulóarvef.

Ég babúskaði undir anda hans,
100 morgna eins og tákn væru verkamenn,

ljóð ísblokkir. Félagar mínir segja að
sleppi maður máltíðum komi hinir dauðu.

Ég myndi fæða hann á því sem hann vildi:
lævísum framleiðsluháttum, stjörnum.

Rauðir risar vangadansa, eldur í eld,
brennir upp allt. Þetta hjónaband

er orðrómur sem við eitt sinn heyrðum.
Hetjur fólksins suða, eins og söngtifur.

Kremlin varanna. Kyrillískur sérhljóði.
Samhljómur verkamanna. Söngurinn gæti lekið

út þegar þögnin er ráð við hljómburði,
en hvernig sleppum við fótgangandi frá starfi vængjanna?

.

Árið núll merkti ég dagatal mitt dr. Sívagó.
Ég syng um ást, rúllettukeppni!

Morguninn sem Woody fór í útlegð, svaf ég
vikum saman. Hann sakaði mig um að skreyta

með málsháttum: Glaðlyndir verkamenn heita að
hindra með öllum ráðum hamingju sína.

Anne Boyer

Dökkir
dagar að baki
og dekkri dagar nálgast;
dökkir hérna megin,
dökkir hinum megin
ógna andanum
eins og safn hýsla
hrein
handfylli
þrídæmdra spjótbera;
óvinur hérna megin,
óvinur hluti
hæðar
og fjallakambs
og undirhæðar;
áður ekkert um ráðgátu,
ekkert liðið,
bara tómleikinn,
gryfja dauðans,
ótti,
flóðið,
jarðskjálftinn,
stormasöm veiki;
síðan rödd innúr öngþveitinu,
þessi haldlitli andardráttur
sem segir eins og eitt blóm getur
um liðinn vetur
(sem myrða
með Pyþískum boga
pláguna frá Delfí;)
eitt blóm,
haldlítil rödd,
afhjúpar
alla helgi
með
„friður
hljóðna þú.“

II

Veldissproti
og blómskaft
og spjót,
eitt blóm getur myrt veturinn,
nú þessi sjaldséði
dávaldur
og galdramaður
og erkimynd;
eitt blóm getur fellt veturinn
og hitt dauðann,
nú þessi
fer og snýr aftur
og deyr
og kemur til að blessa
aftur,
aftur;
veldissproti og blóm
og nálægur
verndari
hinna týndu og getulausu;
jú,
ég er týnd,
sjá hver stjarnanna er nærri;
jú,
ég er máttlítil,
sjá
hver álögð brynja
klæðir geiglausan huga
sem afklæðist búnaði
visnar hugsunar;
sjá vitið hér
hvílík óræðni,
hvílík fyndni
og hvílík birta;
sjá,
mér er lokið,
án elskhuga og innileg engum,
rödd innan sótthitans,
þessi haldlitli andardráttur
gefur ranga hugmynd
um ótta vorn
og vonleysi vort,
„sjá,
ég er hér.“

III

„Ekki til að ónýta
nei, til að helga
blómið
sem reisir
Adonis
frá dauðum;
sjá,
sjá
liljurnar
hvernig þær vaxa,
sjá hversu fagrar,
sjá hversu tær rauður,
(þannig lést ástin)
sjá liljurnar
blæddi
fyrir ást;
hvorki keisari né alvaldur,
enginn getur gert tilkall
til slíkra dásemda;
kóngur getur aldrei stært sig
af svo fallegri flík
sem herskarar
engja
og fjallaliljur.“

IV

„Ekki til að ónýta,
nei, til að helga
hvern loga
sem rís
við brá Ástar;
ekki til að ónýta
heldur særa fram aftur
og nefna
uppánýtt hvert blóm,
snák
og bý
og fugl;
sjá,
sjá
blettóttan snákinn
hve vitur;
sjá dúfuna
spörvann,
enginn deyr
án föður þíns;
maður reisir gildruna
og býður örvunum að fljúga,
maður snarar móðurfugl
sem flýgur yfir
skjálfandi ungana,
skilur þá eftir
sveltandi;
enginn maður,
enginn maður,
enginn maður
má nokkru sinni óttast
að þessi sem blakar
vængjum í yndislofti,
verði fangaður af ránfugli,
að þessi verði sleginn
í sínum villiskógi,
að þessi drepist brotinn
í villiskógarsnöru,
mér
og föður mínum
stendur á sama.“

V

„Ekki til að ónýta,
nei, til að helga
af kappi
allar fornar ráðgátur;
sjá hina dauðu týnda,
grasið liggur
niðurtrampað
og blettótt
og vatnsósa;
sjá,
sjá,
sjá
grasið fyrirlítur
lækinn
úr snjó og eðju og regni;
grasið,
grasið
rís
með blómhnapp;
kornið
lyftir ljósu spjótshöfði sínu
upp að sólinni aftur;
sjá,
sjá
hinir dauðu
eru ekki lengur dauðir,
og kornið er gull,
blað,
stilkur
og fræið þar inni;
ráðgáturnar
eru í grasinu
og regninu.“

VI

„Enn eru ráðgátur,
ég held sömu
hringrás sæðingar
og sólar og regns;
Demetra í grasinu
ég fjölga,
endurnýja og blessa
Jakkos í vínviðnum;
ég held lögin,
ég tryggi sannleika ráðgátna,
fyrst þeirra
að nefna lifendur dauða;
ég er rauðvín og hleifar brauða.

……..Ég tryggi lögin,
……..ég held um sannleika ráðgátna,
……..ég er vínviðurinn,
……..greinarnar, þú
……..og þú.“

HD (Hilda Doolittle)

NÖFN ….MARI . / H/ANN/ÚN .. SEGIR .. HÉR/NA .. &HENNAR &HÚN KLST
….…. SÁ(LI)R ER ASTER SKAÐAR VONSKUR

FRÁSEGIR . ( Ó) ER SKAÐI . VONSKUR LÁTA LOS . ( Ó) . SÆSKELJASNYRTING
….…. E Ð A,- SÓLIN Í LARAMIE

MINNI .. ATLAS . HERRA,- . EINNAR . KLST . ASTRAL . ASTROL . ASTROL
….…. E(Ð)A MÚSUR

HATTUR HENNAR KLST INN & SVO,- STÓRHERTOGAFRÚ SKJÁTLAST
….…. SNIÐGENGIÐ MANNFALL HÁRLOS S/TILLUR

EÐA,- EINNAR ÖMMU MÁNASIGÐ HENNAR ÚR SALTI Í SEAGRAMS
….…. R O F I

TRILLUR ÞEGAR . TEGRAMM . SENT . NÚLLVEGIS . SVEI,- . LÁTUM OSS
….…. S Ó L A OSS

SJÁ . NÚ . LOKS . NEMA …. STELLINA ÞAÐ SÉ SÓLIN EINSOG
….…. H Ö F I N

EINSOG ATTIS SITUR NÚLL EINSOG HÖFIN TÖTRANET &SVO SPÁSSERA
….…. EINSOG ALLT ÍSUND (SÓL

ÁR / ÁN SETT LOKS Í FERÐ ( Ó),- ASTER NETIN OKKUR LÆTUR OKKUR
….…. SEIN SAMÞ(R)YKKIR OKKUR

( Ó) EINSOG ALLT AÞENAR OKKUR MITT AÐL O K U M ENDIST L(N)ÆTUR
….…. VEI HREI Ð RAR OKKUR.

Susana Gardner

Á morgun eru kerfin aftur til. Sveitarfélögin
Reglubundinn svefn lífgar á uppá
Ónæmisvarnirnar ganga fylktu liði í dag. Ah, ég er svo hraustur
Það er huggun. Léttir. Það er ennþá nótt
í litlu heilunum, þeir reykja hass í húsunum, í íbúðunum
óendanlegur vetur. Eða óendanlegt sumar. Eða hvíla sig
í rauðum blóðskrokkum. Elskan mín, heyrirðu í þeim dreyma
um betra líf? Það er þögn í höllinni. Hann er svo
Stinnur rassinn þinn, svo fastur í sér, haltu eftir
við ríðum og við riðum. Hann smeygði sér fram til að sjá
löggjafarsamkunduna, vítisljósið. Ég á heiminn
ég er enginn. Heyrirðu hvort partíið hélt áfram?
Smekkurinn er hið andlega grundvallareinkenni
Mér er bara alveg sama um sannleika. Aspargata, Aspargata
Hér kemur sjálfsævisaga mín … Mikið er fínt
að minnast, það er æðislegt á bragðið
Það er yfirvegaður andardráttur minn sem fær heiminn til að hljóða.

Lars Skinnebach

Þýtt úr sænskri þýðingu Henriks Petersen.