Hversdagsleiðin

29. júní, 2010

Afmælið mitt – loksins, loksins!

29/06/2010 12:35
Ég er stjórnlaust mikið afmælisbarn. Ég hef ótrúlega gaman af eigin afmæli. Alveg skammarlega gaman. Maður á ekki að vera svona upptekinn af sjálfum sér á gamals aldri.

Það vill til að ég á afmæli 1. júlí og því lendir afmælið mitt alltaf á Hróarskeldutímanum. Þegar ég var unglingur ákvað ég á hverju ári að fara á Hróarskelduhátíðina. En þegar til kastanna kom fór ég aldrei – af ótal mismunandi ástæðum. Ýmist var ég blankur, ég fór eitthvað annað eða gat ekki verið í útlöndum á þessum tíma. En vinir mínir fóru mjög oft á Hróarskeldu. Og þess vegna var ég oft einn á afmælinu mínu.

Þegar ég varð átján ára voru allir vinir mínir á Hróarskeldu. Og bróðir minn var á Pulp-tónleikum í Reykjavík. Og mamma og pabbi einhvers staðar í útlöndum. Systir mín var flutt til Reykjavíkur og ég var alfokkins einn. Vann 14 tíma í rækjunni, kom heim og át heimsenda pizzu í skítagallanum og fór að sofa. Það var leiðinlegasti afmælisdagur sem ég hef upplifað.

En altso. Nú eru vinir mínir allir hættir að fara á Hróarskeldu – nema Kiddi fiðla, sem býr í Hróarskeldu. Og þá fer ég loksins og les þar upp (upplýsingar hér), allra manna hressastur.

En ég held auðvitað upp á afmælið mitt í dag samt.

Var vakinn með söng og morgunverði í rúmið – og svo öðrum enskum morgunverði við morgunverðarborðið (segið síðan að það sé ekki ástæða til þess að gleðjast á afmælinu sínu!) – og er búinn að opna pakkana – fékk m.a. gríðargóða wok-pönnu, bók með ísfirskum saltfiskuppskriftum (og meðfylgjandi djassmúsík) og breiðskífu (vínyl) með sænsku pönkhljómsveitinni Ebba Grön Nú ætlum við út að borða tælenskt og ég valdi vandlega eina góða bíómynd til að horfa á í kvöld (við förum auðvitað ekki út, enda eigum við tíu mánaða barn og þekkjum engan hér sem passar börn) – á endanum ákvað ég að besta myndin sem ég hef ekki séð væri Anvil: The Story of Anvil.

Ég er afar sáttur og hyggst vera það sem eftir lifir dags.

28. júní, 2010

Kronikka

28/06/2010 23:59
Tänään kirjoitin loppusanat tanskalaisessa kirjassa. Kirjoitin sen mukavassa baarissa keskustassa. Siellä olen myös katsonut puoli jalkapallo-ottelua. Huomenna juhlimme minun syntymäpäivää, vaikka se oikeastaan on vasta torstaina. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Jónas og heimskan

28/06/2010 17:07
Heimska er ekkert sem maður fæðist með. Heimska er áunnið (og/eða innprentað) áhugaleysi fyrir því sem maður skilur ekki. Kannski ákveðin tegund af hroka. Eða sýník. Fólk einsog Jónas Kristjánsson áttar sig einhvern tíma á því að þeir sem þykjast vita hvað þeir eru að segja vita ekki alltaf hvað þeir eru að segja og draga af því þá ályktun að allir sem segja eitthvað sem Jónas & félagar skilja ekki í fyrstu atrennu séu að þykjast vita eitthvað, því það sé óhugsandi að einhver geti hugsað eitthvað sem þeim finnst ekki sjálfsagt fyrirfram. Þetta virðist sérlega algengt meðal fjölmiðlamanna (sorrí, fjölmiðlamenn sem ræktið ekki heimsku, ég er ekki að meina ykkur) – og er þá kannski afsprengi þeirrar ömurlegu klisju að „venjulegt fólk“ (lesendur) skilji ekki neitt. Þess vegna tala fjölmiðlar alltaf við heiminn einsog fólkið í honum sé börn. Þess vegna forðast fjölmiðlar að nota „stór orð“ – og skal engan undra að börn sem aldrei heyra „stór orð“ læri þau aldrei. Og þess vegna verður öll almenn hugsun í heiminum sífellt barnalegri. Krafan á ritstjórn er aukinn barnaskapur. Það eru til ótal hálfbjánar með háskólagráður, sem segja hluti sem erfitt er að skilja. En það þýðir ekki að allir með háskólagráðu, sem segja hluti sem erfitt er að skilja, séu hálfbjánar. Því fer raunar fjarri.

Fáein orð um tvær óáþekkar bækur sem þó líkjast hvor annarri

28/06/2010 11:47
Skáldsagan Blýnótt eftir Hans Henny Jahnn er jafnan kynnt til leiks sem einhver óþægilegasta bók sem maður getur lesið. Hún fjallar um Matthieu sem er staddur í undarlegri borg og ráfar um – það er endalaus nótt, matur og drykkur löngu á þrotum og í fyrstu er engan að sjá neins staðar. Síðar kynnist hann Elvíru, sem virðist eins konar mella (sem hleypir honum samt ekki upp á sig) og dreng sem hann kallar Anders og Matthieu er sannfærður um að sé útgáfa af honum sjálfum fyrir ríflega tíu árum.

Í því samhengi finnst mér áhugavert að bókin er gefin út ríflegum áratug eftir að seinni heimsstyrjöldinni lauk, ekki það ég viti hvernig (eða hvort) maður eigi að túlka það. Hvort að heimsstyrjöldin hafi gert út af við borgina – eða hvort að heimsstyrjöldin sjálf sé þetta alltumlykjandi og þunga myrkur. Ég hef reyndar lítið fundið um bókina á netinu og engan lestur sem setur hana í samhengi við heimsstyrjöldina. Ekki að það hafi neina þýðingu í sjálfu sér – flestir textar um hana hafa sjálfsagt ekki ratað á netið og þótt enginn hefði lesið hana í samhengi við stríðið (sem mér finnst félagsfræðilega ólíklegt, þetta er jú þýsk eftirstríðsbók) breytir það engu um réttmæti minna vangaveltna (ég er að reyna að yfirvinna minnimáttarkennd vegna menntleysis).

Fólkið í bókinni er síðan svart – ekki einsog svertingjar, heldur gljáalaust myrkur, einsog svarthol, en það hefur verið farðað yfir það svo Elvíra virðist t.d. fullkomin:

Að þeim orðum sögðum kippti hún kraga kjólsins aftur; þar með opnaðist samanbrotin skoran svo léttilega að svo virtist sem lausri blæju hefði verið kippt til hliðar. Og íturvaxin brjóst Elvíru komu í ljós. Það var eins og góðviljaður sköpunarmáttur hefði mótað þau með ólýsanlegri vandvirkni – vakað yfir þeim á meðan þau uxu smátt og smátt, varað sig á að slá aldrei af þeirri leyndu fyrirætlun að þau skyldu verða fullkomin né gleymt í fljótfærni nokkru því sem gæti ljáð þeim þokka og fíngert sköpulag.

Og svo síðar:

Hann sá Elvíru. Hann hafði átt von á því að hún væri nakin. Og það var hún. En hún líktist þjóninum Asnaskinni, bróður sínum – eða hver svo sem hann var – því hún var svört. Þetta var sverta án gljáa og skugga, sem ekkert lét uppi, ekki einu sinni lögun líkamans. Í nokkrar sekúndur fannst Matthieu hann stara ofan í holu eða vera handan spegilsins, andspænis skugga án orsakar.

Og textinn er vissulega jafn svartur og borgin, þótt ég muni nú eftir óþægilegri bókum (t.d. annarri úr Tekknólamb-seríunni – Sögu augans).

Ég tók ákvörðun um að skrifa hér eitthvað um allar bækur sem ég les, helst um leið og ég er búinn með þær (það þarf ekki að vera merkilegt eða mikið). En stundum gefst ekki tími. Nú hef ég s.s. klárað tvær bækur án þess að koma neinu að – auk Blýnætur er það Minningar um döpru hórurnar mínar eftir Gabriel Garcia Marquez, sem líkt og Blýnótt fjallar um mann sem nær ekki snertingu við heiminn og ráfar um með hugsunum sínum. Þetta er annars konar og glaðlegri tómhyggja. Sögumaðurinn er rúmum sex áratugum eldri en Matthieu, níræður kvennabósi sem ákveður að fagna afmælinu með því að leggjast með hreinni mey. Hann hefur alla ævi sína legið með mellum – fleiri hundruð minnir mig – en það er orðið svolítið síðan síðast og hann hefur aldrei sofið hjá hreinni mey. Líkt og íslenskir vændiskaupendur þá heitir hann ekki neitt.

En einsog í vel flestum vændiskaupasögum þá sefur hann auðvitað ekki hjá hinni fjórtán ára Delgadínu – því þá myndum við smáborgararnir fá flog. Ef við vildum lesa svoleiðis ógeð þá hefðum við keypt okkur Sögu augans, en ekki töfraraunsæisgaldrakarlinn Marquez. Gamalmenni Marquezar liggur bara hjá henni fullur fallegri frygð, afskaplega viðkunnanlegur ellismellur með ótrúlegan sans fyrir ástinni og alls ekkert perralegur. Það er margoft tekið fram í bókinni að hann sé sko ekki getulaus og hann sé með reður á við múlasna (jafnvel svo oft að maður fer að efast um að það sé satt).

Líkt og Matthieu fer hann s.s. til vændiskonu (sem er á jaðri þess að vera vændiskona) án þess að sofa hjá henni. Síðan kemst þetta upp í vana – að liggja þarna hjá naktri stúlkunni í einhvers konar ástarbríma á meðan hún sefur (eftir langan vinnudag við að sauma hnappa á flíkur). Og í kringum þetta er spunninn frekar ómerkilegur söguþráður: hann gefur henni reiðhjól, maður er drepinn á hóruhúsinu, hún hverfur í kjölfarið, hann finnur hana ekki en finnur alveg eins reiðhjól sem hefur orðið fyrir bíl, fer á spítalann, en það var ekki hún o.s.frv. – allt hálf sápuóperulegt, stefnulaust ráf og óráð.

Altso – tvær tökur á tómhyggju. Kannski falla þær hvor í sína klisjuna – Blýnótt er norræn og köld en Marquez er hlýr og suðrænn. Og kannski er það bara hjákátleg athugasemd. Marquez er einhvern veginn hedónískur og níhilískur í senn í því hvernig hann veltir aldrei upp spurningunni hvort að maður eigi að ríða vændiskonum – hvort að gamli kallinn hafi nokkuð grætt á öllum sínum hóruríðingum – eða hvort að gamlir karlar eigi að ríða fjórtán ára stelpum (eða hvort fjórtán ára stelpur eigi að ríða yfir höfuð). Það vantar einhvern veginn alla reflexjón um heiminn í þessa bók – gamli karlinn nær aldrei út fyrir sjálfan sig. Heimurinn snertir hann ekki, það er bara hann sem snertir heiminn. En níhilismi Marquezar er svo baðaður í sjarma að maður sér varla hversu mónómanískur, eigingjarn og (jafnvel) blátt áfram ógeðslegur gamli karlinn er. Stúlkan verður auðvitað ástfangin af honum líka, þótt það sé aldrei beinlínis sýnt (hún er eiginlega alltaf sofandi þegar hún er „í mynd“) – en maður fær á tilfinninguna að það séu kannski sams konar órar og múlasnastandpínan.

Hér eru tvö textadæmi sem mér finnst sýna vel þá gjá sem er á milli stemninganna í þessum tveimur bókum – sem þrátt fyrir sín undarlegu líkindi eru eins ólíkar og hugsast getur:

Marquez:

Upp frá því var hún svo skýr í minningu minni að ég gerði við hana hvað sem mér sýndist. Ég breytti lit augna hennar eftir því í hvernig skapi ég var: Vatnsblá þegar hún vaknaði, sírópslit þegar hún hló, logandi þegar ég andmælti henni. Ég klæddi hana eftir aldri og ástandi allt eftir því í hvernig skapi ég var: Ástfangin brúður þegar hún var tvítug, hóra í gleðihúsi þegar hún var fertug, drottning Babýlóníu þegar hún var sjötug, dýrlingur þegar hún var hundrað ára. Við sungum ástardúetta eftir Puccini, bóleró-söngvana hans Agustíns Lara, tangóana hans Carlosar Gardel og við sannreyndum enn einu sinni að þeir sem ekki syngja geta ekki einu sinni gert sér í hugarlund þá gleði sem söngurinn færir. Núna veit ég að þetta voru ekki ofskynjanir heldur enn eitt kraftaverkið sem fylgdi fyrstu ást ævi minnar þegar ég var níræður.

Jahnn:

„Af hverju er þetta svona?“ spurði Matthieu.
.
Og hann svaraði sjálfum sér: „Hið holdtekna líf gerir aðeins eina kröfu: að vera til staðar og verða til staðar. Vinnan nærir, þótt næring hennar sé eymdarleg. Saurlífið nærir, þótt næring þess sé eymdarleg. Sá sem étur skít drepst eða þraukar. Hún er vesæl þessi tilvera; en þó er hún eitthvað sem maður á svo lengi sem hún varir. Hún býr einnig í svörtu holdi og holdi slegnu kýlum. Hún býr að baki blindum augum og hjá geldingum. Það er ekki fyrr en síðar, þegar upphituð froðan hefur kólnað og er orðin þakin einhverjum blettum – –“
.
Hann rak sig á beyglað verkfæri, steig ofan í saur, nam staðar fyrir framan hús, því hann taldi sig geta ráðið í það sem stóð þar á skilti. Hann las: Barbara Fleißig, ljósmóðir.
.
„Hvaða munur er á þeim sem aldrei fæddust og þeim sem eitt sinn voru til staðar? Á þeim sem aldrei myndaðist og þeim sem eitt sinn mótaðist? Tilhugsunin, ímyndunin – – ekki er það mikið. Ástin, kenndin sem blæðir mest – – gengur það svo langt að það hefði allt eins getað ekki verið? – Er til einhver minning sem lifir okkur?“
.
Hann rölti lengra. Skiltunum fjölgaði og hann hefði getað ráðið í það sem á þeim stóð. En tómlætið tók forvitni hans fram.
.
„Þetta úthverfi tekur enda,“ hugsaði hann.
.
En það reyndist stærra en virtist í fyrstu. Hann náði ekki útmörkunum.

Bækurnar eru báðar afbragðs vel þýddar, svo maður nefni það nú.

Að lokum vil ég bara krefjast þess að Tekknólamb verði reist að nýju. Það er mikið óunnið starf í þýðingum transgressífra myrkrabókmennta á íslensku.

27. júní, 2010

Kronikka

27/06/2010 23:07
Tänään Islannissa me olemme laillistaneet avioliitton pääministerin ja lastenkirjailijan välillä. Torontossa ihmiset osoittivat mieltään kapitalismista. Oulussa söimme makaronilaatikoa, kävelimme auringossa ja katsoimme Sopranos jaksoa. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Sunnudagsslen

27/06/2010 19:07

Ég er svo framtakslaus í dag að ég sló bara Lazy Sunday inn í leitarvél Youtube og tók það fyrsta sem ég fann.

26. júní, 2010

Kronikka

26/06/2010 23:59
Tänään olen kuunnellut Tom Waitsia, Kansojen muusikkoa, Jättiläisten kokoomusta ja suurten mestareiden pientä kappaleita. Söin smoothia, dippaajan unelmaa ja kotitehtyä pizzaa. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Um þýðingar á ensku

26/06/2010 11:02

Is this, then, American isolationism, or imperialism, or a new kind of internationalism? Grossman says she is at a loss to understand the American reluctance to translate; the fact is that in Europe there is enormous public interest in America as the world’s first power and the perceived motor of changing mores. American authors take up considerable space in the literary pages of Europe’s newspapers not, or not only, because they are good, but because they are American, they talk about America. This gives them a celebrity value; readers want to read them. An equally good Polish author talking about Poland is simply not considered interesting and will very likely not be translated. Indeed many of the authors who appear in Best European Fiction 2010 are not widely published in other European countries.
.
Since many people have come to share a vision of the novel as a peculiarly liberal art, related, for better or worse, to journalism, dedicated to the construction of a better future through an account of the present, and deeply hostile to anything that curbs the freedom of the individual, it is not so surprising that we are moving toward a literary internationalism whose driving force, at least at the commercial and popular level, remains, for better or worse, the mainstream American novel.
.
It is ironic here to find Grossman quoting a Nobel Prize judge claiming that Europe is still the center of the literary world; this is wishful thinking on the Swede’s part. European writers may be unconcerned whether or not they are published in this or that other European country, or indeed in Chinese or Japanese, but they are all extremely anxious to be published in America, precisely because, as Grossman points out, this gives access to world recognition. If Americans translate little it is partly because all eyes are turned in their direction. That said, a University of Rochester research program lists 349 works of translated fiction and poetry published in the US in 2009, more than anyone could read in a single year and not, for the most part, made up of the kind of genre fiction that European countries import so avidly. Does the unceasing translation of the second-rate matter?

America First? – New York Review of Books

25. júní, 2010

Kronikka

25/06/2010 23:22
Tiesimme, että tänään olisi Juhannus, mutta olimme unohtaneet, että kauppat olisivat kiinni. Kaikki meni lopulta hyvin. Söimme lohta, perunaa ja pannukakkuja mustikkahillon kanssa. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Öreindahraðalsrokk

25/06/2010 18:12

Perhaps you’ve heard of the Large Hadron Collider (LHC), the world’s largest and highest-energy particle accelerator that’s part of an experiment by scientists to identify the Higgs boson particle. It’s also known as the “God particle,” and scientists think that by finding it by smashing particles together in a 27-kilometre tunnel under the French-Swiss border, they can discover how matter is created.
.
That already sounds trippy enough, but now you can hear what particles smashing together sounds like. LHC Sound, a group of particle physicists, musicians and artists in London, England, are turning the data into musical sounds by measuring the energy from collisions.
.
“If you use the right software, you can get really nice music out of the particle tracks,” physicist Lily Asquith, who works on the collider and with LHC Sound, told the Washington Post.

Large Hadron Collider to put on “concert”

Fyrst Jesús hrasaði – þá hví ekki ég?

25/06/2010 13:25

Órafárið

25/06/2010 11:15

Segjum að í ljós kæmi myndband sem sýndi að þeir ellefu meintu vændiskaupendur, sem bráðum verður einnig réttað yfir, hefðu alls ekki snert konurnar á þann hátt sem þeir eru sakaðir um. Yrði samt krafist ákæru fyrir að „ekki hafi verið hægt að útiloka” að þeir hefðu getað keypt konurnar? Að karlmennirnir hefðu getað verið með pening innanklæða sem þeir hefðu getað notað ólöglega?
.
Eins og í Lúkasarmálinu svokallaða lykta ákærurnar á hendur nímenningunum af ofsóknum og órum um hvað þeir hefðu getað gert. Órarnir afhjúpa þá staðreynd að nímenningana á að gera að blórabögglum: Það eru ekki beinlínis þeir sem verið er að sækja til saka, heldur allir þeir sem trufluðu þinghald veturinn 2008-2009 með ítrekuðum mótmælafundum og búsáhaldabyltingu.

Bryndís Björgvinsdóttir í Fréttablaðinu.

Ég er mjög upp með mér

25/06/2010 10:35
Það er uppselt á Hróarskeldu.

24. júní, 2010

Kronikka

24/06/2010 23:25
Tänään skypesin ystäväni Dórin kanssa auringossa. Sää oli hyvä. Huomenna on juhannus. En tiedä, mitä aiomme tehdä. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Allsber úti í sólinni eftir saunu

24/06/2010 19:55

Slóvensk skáld á Íslandi

24/06/2010 15:55
Það er vonandi ekki orðið of seint að benda á upplestur íslenskra og slóvenskra skálda hjá Samtökunum 78 í kvöld. Klukkan níu. Ef það er orðið of seint fyrir þig og áætlanagerð dagsins skaltu fara í Þjóðmenningarhúsið á morgun og hlýða á sömu skáld. Klukkan þrjú. Skáldin eru Þórunn Erlu- Valdimarsdóttir, Böðvar Björnsson, Sigurður Pálsson, Brane Mozetic, Suzana Tratnik og Marjana Moskric. Fundarstjóri er Kristín Ómarsdóttir.

Emil Hjörvar á Stanza

24/06/2010 14:57

Seinni hlutinn er hér.

Þetta er ekkert snobbbókasafn

24/06/2010 12:27

Í seinna skiptið sem ég kom til Toronto – sumarið 2009, til að lesa á Scream Festival – lenti ég um eftirmiðdaginn, tók rútu og sporvagn niður í Kensington Market og kom mér fyrir á sófanum hjá Angelu Rawlings. Við fórum strax og fengum okkur kínverskan mat – meiri en ég gat torgað, með forrétti – og síðan á barinn Last Temptation þar sem ég lét þreytuna líða úr mér yfir nokkrum bjórum. Þegar ég vaknaði daginn eftir var hávaðarigning og Angela var ennþá sofandi. Ég fór út á horn og keypti mér kaffi á Moonbean – sem er æðislegasta kaffihús í gervallri veröld. Og síðan fór ég að leita að æðislegustu bókabúð í gervallri veröld. Ég vissi ekki heimilisfangið en ég vissi að hún væri þarna einhvers staðar.

This ain’t the Rosedale Library (altso: Þetta er ekki bókasafnið í auðmannahverfinu) hefur meðal annars unnið sér það til frægðar að komast á topp tíu lista Guardian yfir bestu bókabúðir í heimi. Búðin er mjög lítil og það er vel valið í hillurnar. Samtímaljóðlist, heimspeki, myndasögur, sagnfræði, ævisögur, húmanistísk vísindi – hún er dálítið einsog bókaverslun fyrir akademóna sem lesa sér til ánægju, frekar en fyrir skóla eða ritgerðir. Charlie Huiskens stofnaði hana fyrir ríflega þrjátíu árum síðan og rekur hana í dag ásamt syni sínum Jesse, en auk þess að vera með vinalegasta fólki, þá eru þeir báðir afskaplega fróðir – sérstaklega um bækurnar í hillunum, en líka um aðrar bókmenntir, tónlist, listir, sögu og fræði. Þeir eru pólarandstæða klassíska skandinavíska bókabúðarstarfsmannsins – í Akademiska Bokhandeln, Akateeminen Kirjakauppa eða öðrum álíka – sem getur einungis með harmkvælum og korti sýnt manni hvar ljóðabækurnar eru en hefur ekki hugmynd um hvað hann er að selja og hefur aldrei heyrt minnst á metsöluhöfunda á borð við Saramago og hvað þá eitthvað afskekktara (heyrist á rómi mínum hversu bitur ég er orðinn af brostnum vonum eftir ótal misheppnaðar tilraunir til samskipta í vondum bókabúðakeðjum?).

Fyrir einhverjum árum síðan lýsti ég draumabókabúðinni minni með þeim orðum að hún væri einsog tónlistarbúðin Hljómar á Ísafirði var á meðan Kristján Freyr (trommuleikari í Reykjavík!) sá um hana. Ég gekk iðulega inn í Hljóma og bað um góða músík – og ég gekk iðulega út með góða músík sem ég þekkti ekki fyrir. Það var hægt að spyrja Kristján, spjalla við hann og læra eitthvað – hann var fróður og örlátur á hugsun sína. Og því urðu Hljómar musteri tónlistar. Og að sama skapi er This ain’t the Rosedale Library musteri bókmennta. Tónlistarbúðir einsog Hljómar eru ekki á hverju strái – og raunar löngu búið að loka hinum eiginlegu Hljómum. En þær eru samt hér og þar. Nokkrar á Íslandi meira að segja. En bókabúðir á borð við This ain’t the Rosedale Library eru bara hvergi lengur. Í heiminum. Þær fáu sjálfstæðu bókabúðir sem maður rekst á – þar sem afgreiðslufólkið veit hvað það er að selja, hefur yfirsýn og sýn að deila með viðskiptavinum sínum – selja notaðar bækur en ekki nýjar. Sem er annar bransi, önnur sýn og önnur yfirsýn.

Og nú er This ain’t the Rosedale Library að fara á hausinn. En menn eru eitthvað að krafsa í bakkann og reyna að bjarga henni. Og ef þið smellið á hlekkinn hér fyrir ofan þá komið þið á síðu þar sem er hægt að gefa þeim einhverja smápeninga. Það þarf ekki að vera mikið. Þetta er svolítið einsog að bjarga dýrum í útrýmingarhættu. Maður þarf ekki að hafa egypska eyðimerkurþorskinn fyrir augunum – eða á matardisknum – öllum stundum til þess að geta lagt hönd á plóg með að hann deyi ekki út. Ég á ekki sérstaklega von á því að koma nokkurn tíma aftur til Toronto – en ég vil að þessi búð verði þarna áfram. Ég vil að hún verði til. Ég gaf þeim 40 kanadadollara, sem er akkúrat einn þúsundasti af því sem þeir þurfa. Og einsog alltaf skiptir allt máli – ef þú átt hálfan bjór eða mjólkurglas sem þú mátt sjá af (og kreditkort, þau eru víst nauðsyn í svona millilandaviðskiptum) þá skiptir það líka máli. Og hver veit nema þú verðir einhvern tíma staddur í Sahara eyðimörkinni og þig langi að sjá þorskinn fræga.

En ég sem sagt þrammaði í rigningunni í einn og hálfan klukkutíma áður en ég fann búðina. Og þegar það rignir í Toronto þá rignir hressilega. Ég held að ég hafi aldrei verið eins blautur og þegar ég kom þarna inn. Þetta er ekki nema fimm mínútna gangur en ég þekki engan sem er jafn áttavilltur og ég og þess vegna tók þetta svona langan tíma. Ég gekk í allar vitlausu áttirnar. Og svo hékk ég þarna í einhverja klukkutíma, þar til ég var búinn að skoða allar (flestar) bækurnar og spjalla við Charlie, sem sagði mér meðal annars frá upplestri Lee Ann Brown og Victor Coleman sem var nokkrum dögum síðar á sama stað – en This ain’t the Rosedale Library er líka (að sjálfsögðu) staður fyrir leshringi, upplestra og aðrar álíka uppákomur.

En nú á ég auðvitað ekki að vera að röfla þetta hérna, heldur að vinna. Vinna, vinna, vinna.

23. júní, 2010

Kronikka

23/06/2010 22:25
Tänään lahjoitin neljäkymmentä Kanadalaisia dollaria kirjakauppaan, mihin luultavasti en enää koskaan menee. Se tekee minut tuntemaan itseni hyväksi. Ikään kuin olisin ollut epäitsekäs, joka en ole. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Komið gott

23/06/2010 15:57
Nú ætla ég að fara að gera eitthvað. Þessi skrifborðsseta er að ýlda í mér sálina.

Judith Butler köttar krappið

23/06/2010 12:38

Hér má heyra ræðu Judith Butler á Gay Pride í Berlín, þar sem hún neitar að taka á móti verðlaunum á þeirri forsendu að hátíðarhaldarar (og meginstraumshreyfing samkynhneigðra í Berlín) hafi ekki tekið afstöðu gegn hómónasjónalískum (rasískum) tilhneiginum í eigin röðum – og jafnvel stutt þær í einhverjum tilvika. Síðan birtist maður með englavængi á bakinu (!) – segist ekki vera rasisti og fer að garga á minnihlutahópana að þeir séu ekki í meirihluta (!!).

22. júní, 2010

Kronikka

22/06/2010 23:59
Luin tänään ääneen tuntemattomille ihmisille. Ulkona oli kylmää ja tuulista. Onneksi meillä oli ruokaa ja punaviiniä. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Inspired by Iceland: Við Gullfoss

22/06/2010 16:31

Það eru ekki bara germónorrænar þungarokkshljómsveitir og þýskar nasistaprinsessur sem falla í stafi frammi fyrir Íslandi hinu fagra. Þjóð sem á svona ungviði þarf engu að kvíða.

Langaði helst að segja okkur að hætta að lesa upp ljóð

22/06/2010 14:31

Bókin er líka að tækla orðræðu viðskiptalífsins óbeint, orðin sem eru í bókinni dynja á okkur reglulega, allstaðar, öllum stundum. Flestir hætta að hlusta því þetta er ekki orðræða sem býður fólki að taka þátt. Með því að bombarda fólk á stöðum með listformi sem það hefur ekki vanist vonast ég eftir þátttöku. Rétt eins afgreiðslufólkið sem starði á okkur og bannaði okkur loks að taka myndir – það langaði helst að segja okkur að hætta að lesa upp ljóð. En það hefur bara enginn bannað ljóðið ennþá, það gleymdist og því má enn koma því í gegnum gegnumlýsingarhlið kapítalismans.

Jón Örn Loðmfjörð í viðtali við Ásgeir H. á Smugunni

In Extremo: Inspired by Iceland

22/06/2010 13:12

Það eru ekki bara fallegar poppstjörnur og ástkonur djöfla sem hafa sótt innblástur til Íslands. Þessir germónorrænu þungarokkarar syngja m.a.s. á íslensku! Ef Himmler hefði ekki látist fyrir aldur fram væri þetta vafalaust uppáhalds hljómsveitin hans.

Eva Braun: Inspired by Iceland

22/06/2010 10:59

Það eru ekki bara fallegar poppstjörnur sem hafa sótt innblástur til Íslands. Ástkona Satans, Eva Braun, heimsótti Ísland skömmu fyrir síðustu heimsstyrjöld og fylltist andagift, hvíldist og hlóð batteríin fyrir þá miklu törn sem fram undan var.

21. júní, 2010

Kronikka

21/06/2010 23:59
Tänään katsoin elokuvan Eva Braunin kanssa missä hän oli huvimatkalla Islannissa ja söi popcornia. Kiitos tästä päivästa ja hyvää yöta.

Dagbók Li Peng

21/06/2010 15:15
Kínversku forlagi í Hong Kong hefur verið meinað að gefa út dagbók Li Pengs, fyrrverandi forsætisráðherra Kína, frá dögunum í kringum „atburðina á Torgi hins himneska friðar“ einsog það heitir. Bókin er auðvitað komin á netið og þeir Kínverjar sem komast framhjá ritskoðunarbúnaði yfirvalda (sem mér skilst að sé raunar tiltölulega auðvelt) geta lesið um herlegheitin – t.d. hvernig núverandi ráðamenn voru á sínum tíma hlynntir ofbeldinu.

Hér er ljóð sem lýsir þessu öllu í þaula.

Jón Bjarki les úr Gengismun Jóns Arnar í Hagkaupum

21/06/2010 11:15

„Það er bannað að taka myndir.“

20. júní, 2010

Kronikka

20/06/2010 23:59
Tänään kävimme leikkipuistossa, leivoimme ja siivottiin eilisen illallisen jälkeen. Ei tässä järjestyksessä. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

This ain’t the Rosedale Library

20/06/2010 21:03
Ég á mér eftirlætis bókabúð. Hún heitir This ain’t the Rosedale Library og hana má finna við Nassau stræti í Kensington Market hverfi Toronto í Kanada. Hún er ekkert rosalega stór en úrvalið í henni er magnað – hún sérhæfir sig í tilraunabókmenntum og róttækri heimspeki. Eðli málsins samkvæmt hef ég ekki komið í hana mjög oft, enda hef ég bara tvisvar komið til Toronto – og verið þar í þrjár vikur alls. En samt hefur mér nú tekist að fara á þrjá upplestra í þessari búð og einn málfund um ljóðlist Jacks Spicer, sem var reyndar haldinn á planinu fyrir utan í blanka sólskini – og ætli ég hafi ekki keypt þarna einar tíu bækur allt í allt og hefði keypt miklu fleiri ef ég væri ríkari maður. Ég nefndi aðdáun mína á þessari verslun m.a. í þessum ritdómi um Barndomstolen eftir UKOn. This ain’t the Rosedale Library er rekin af feðgunum Jesse og Charles Huisken sem eru einhverjir allra viðkunnalegustu menn sem ég hef hitt – og samkeppnin í viðkunnalegheitum er ansi hörð í Kanada, skal ég segja ykkur. En nú er búðin að fara á hausinn og þótt alls sé óvíst hvort ég komist nokkurn tíma í hana aftur, hvort leið mín liggi nokkurn tíma aftur til Toronto, þá hryggir þetta mig alveg ægilega. Og ég vona innilega að þetta reddist einhvern veginn – að söfnunin sem mér sýnist vera við það að hefjast á Facebook beri nægan ávöxt til þess að búðin haldist í rekstri. Því þau eru orðin svo fá fyrirtækin í heiminum sem eru ekki rekin til að græða peninga heldur auðga heiminn.

Esthetique du mal

20/06/2010 14:53

The death of Satan was a tragedy
for the imagination. A capital
Negation destroyed him in his tenement.
And, with him, many blue phenomena.
It was not the end he had foreseen. He knew
That his revenge created filial
Revenges. And negation was eccentric.
It had nothing of the Julian thunder-cloud:
The assasin flash and rumble … He was denied.
Phantoms, what have you felt? What underground?
What place in which to be is not enough
To be? You go, poor phantoms, without place
Like silver in the sheathing of the sight,
As the eye closes … How cold the vacancy
when the phantoms are gone and the shaken realist
first sees reality. The mortal no
Has its emptiness and tragic expirations.
The tragedy, however, may have begun,
Again, in the imagination’s new beginning,
In the yes of the realist spoken because he must
Say yes, spoken because under every no
Lay a passion for yes that had never been broken.

VIII. hluti ljóðsins Esthetique du mal eftir Wallace Stevens.

Látið móður mína í friði

20/06/2010 13:23

Móðir mín gekk með mig í maganum í níu mánuði og kom mér til manns. Hálfa ævi mína hef ég búið í Finnland og borgað skatta án þess að spyrja hvaða innlendu ömmur og öryrkjar eiga tilkall til minna peninga. Nú vil ég bara að þið látið móður mína, sem er hvorki glæpamaður né byrði á nokkrum manni, í friði.

Maher Gerges, finnskur innflytjandi frá Egyptalandi, sem hefur tekið upp á því að fela móður sína fyrir yfirvöldum eftir að henni var neitað um landvistarleyfi. Hann hefur krafist réttarins til að fá að sjá um móður sína sjálfur – og segir að vilji hið opinbera reikna út hversu miklu finnsku lofti hún andar að sér á dag sé þeim velkomið að senda sér reikninginn. En hún fari hvergi.

Lesa í HBL (á sænsku).

19. júní, 2010

Kronikka

19/06/2010 23:59
Voi, Voi, Voi. Nyt olen humalassa. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Píslarvottar án hæfileika (með spoilerum)

19/06/2010 15:21
Í gærkvöldi lauk ég við Píslarvotta án hæfileika – fyrstu skáldsögu Kára Tulinius. Hér eru spoilerar – þeir sem hafa ekki lesið hana vilja kannski hætta hér (hún fær meðmæli).

* * *

Ég er enn að melta hana. Hún er að nokkru leyti óvenjuleg – þó hún sé í aðra röndina einhvern veginn mjög venjuleg. Eða hversdagsleg. Í fyrsta lagi er hún nærri því algerlega sögð í samræðum – allt sem drífur á daga aðalsöguhetjanna – ungu, reykvísku listaspíranna og róttæklinganna Sóla (Salómon), Dóru, Geira, Markús og Lilju – birtist lesandanum í samræðum þeirra á milli. Í öðru lagi skiptir hún hægt og bítandi um fókus. Í upphafi virðist bókin ætla að verða um hryðjuverkasamtök íslenskra ungmenna en svo beygir hún af leið.

Skömmu fyrir hrun, í september 2008, byrja vinirnir að leggja á ráðin um að fremja einhver hryðjuverk; „beinskeyttar aðgerðir“, heitir það (og á væntanlega að kallast á við „beinar aðgerðir“). Eftirvæntingin í fyrri hluta byggir þannig að miklu leyti á biðinni eftir október, biðinni eftir hruninu sem maður veit að maður á í vændum. En smám saman færist fókusinn yfir á persónulegri atriði – rómantík og unglingadrama og sagan verður allt að því melódramatísk þegar fólk er farið að deyja í hverjum kaflanum á fætur öðrum og kynlífsskandalar skekja líf sögupersónanna í sápuóperustíl.

Meira að segja Palestínuferðin, sem einhver tvö þeirra eiga í vændum (það er ekki ljóst fyrr en á síðustu stundu hverjir fara), leysist upp í persónulegt drama og pólitíska víddin sem lagt var upp með leysist ekki – heldur leysist einfaldlega upp. Þegar kemur að hruni (það er reyndar stokkið yfir október og beint inn í nóvember) er pólitíkin að mestu uppurin.

Að þessu leyti minnir Píslarvottar án hæfileika dálítið á verðlaunabókina Bankster, eftir Guðmund Óskarsson – þótt textinn í henni sé ekki jafn rómantískur. Í þeim báðum eru sögupersónur staddar á kafi í hyldjúpum pólitískum veruleika og bækurnar hálfpartinn krassa frammi fyrir ósköpunum. Höfundar snarbeygja í burtu frá hruni og pólitík og inn í sálarlífið – hrökkva inn í sig einsog skjaldbökur sem ráðist er á. Bæði í Bankster og í Píslarvottum án hæfileika verða sögupersónur fyrir persónulegum harmleik sem á sér stað nær samstundis og hrunið, og hrunið hverfur á bakvið hann – nærri því einsog það hafi aldrei gerst. Harmurinn í Bankster var atvinnumissir og skilnaður – í Píslarvottum án hæfileika er það dauðsfall og rómantískir skandalar.

Það er þetta sem ég er að melta. Hvaða merkingu þetta hafi – hvað Kári vilji segja með þessu. Að harmurinn eigi sér stað þrátt fyrir kerfið – að kerfið hafi jafnvel lítið sem ekkert harm heimsins að gera? Allur raunverulegur harmur í bókinni er persónulegur en sögupersónurnar eru lengst af mest uppteknar af hinum kerfisbundna harmi – kapítalismanum og hvernig valdinu er beitt gegn hinum valdlausu. Það er gegn því sem þau berjast á meðan þau reykja hass og róa einkalífinu syfjuð að feigðarósi.

En í gegnum pólitíska starfsemi fimmmenninganna skín líka eitthvert tilgangsleysi – og sama gildir um listrænt starf þeirra. Byltingin og listin verða umbúðir um líf þeirra, frekar en nokkurt inntak. Byltingin og listin eru þeim hobbí – þau hefðu allt eins getað lent í ballett, grafískri hönnun eða SUS. Þau eru einhvern veginn ekki alveg raunveruleg ennþá, til þess eru þau of ósjálfstæð, of mikil börn (þótt þau séu eitthvað gengin á þrítugsaldurinn – kannski 23-24 ára, án þess að ég hafi reiknað það út).

Ég kom einu sinni til Íslands á meðan Búsáhaldabyltingunni stóð, æðislega æstur að steyta hnefa og vera með (sem er annað hvort fallegt af mér, að vilja taka þátt í einhverju af þessari fegurðargráðu, standa með og vera með; eða barnaskapur af sama tagi og fimmmenningar Kára eru sekir um – að vilja mæta, sjást og sjá aðra, einsog maður mætir á tónleika). Sama morgun og ég lenti var ráðist inn í Seðlabankann og í bílnum á leiðinni frá Keflavík hlustaði ég á útvarpið segja frá umsátrinu. Þegar ég keyrði framhjá Hlíðarenda voru allir komnir út úr bankanum.

Um kvöldið hitti ég Hauk Má á Kaffibarnum. Þar var undarleg stemning sem ég þekkti ekki frá því Íslandi sem ég hafði yfirgefið tæplega tveimur árum áður. Byltingarandi er eina orðið sem ég kann sem lýsir því. Og hann var fallegur, inspírerandi – vakti með manni bjartsýni. Þetta var einsog að vera í félagsmiðstöð. Fólk flakkaði á milli borða og allir töluðu um það sama – beinar aðgerðir, piparsprey, lögregluna, seðlabankann, byltinguna. Og drukku bjór. Einn af þeim sem kom að borðinu okkar Hauks var að leggja á ráðin. “Næsta laugardag,” sagði hann. “Í næstu mótmælum. Þá fáum við fólk til að ganga með okkur í bankann. Það er ekkert mál. Bara söfnum fólkinu saman og þrömmum í bankana, setjumst þar að. Skiptum þessu upp í fjóra hópa – einn fer í bankana, annar í matvöruverslanirnar, þriðji á lögreglustöðina og fjórði tekur ÁTVR í Austurstræti.”

Ég fann til svipaðra tilfinninga gagnvart pólitík fimmmenninganna í bókinni og gagnvart manninum sem vildi ráðast inn í Ríkið til að stela „brennivíni fyrir fólkið“. Þau voru að vísu ekki alveg jafn vonlaus í bókinni – nema þau hafi bara verið of miklir smáborgarar til að stela brennivíni – en einhvern veginn er þetta líka róttækni án hugsunar. Róttækni út í loftið. Róttækni í slagorðum. Að nota ástandið sér til dægrastyttingar eða framdráttar – meiri popúlismi en fegurð.

Bókin er góð – hún er áhugaverð og segir eitthvað og að mestu vel skrifuð. Helstu gallar eru kannski hversu líkir karakterarnir eru – þau tala öll mjög svipaðri röddu, sem er einhvers konar blanda af gáfumannatali (einhvers staðar notaði einhver orðið “dægrabrigði” (altso „dagamunur“)) og kæruleysislegra talmáli („hann er algert pein“ sagði annar (nema það hafi verið sami)). En það er í raun ekki ósannfærandi, þótt lesturinn hefði verið þægilegri ef karakterarnir hefðu ekki blandast jafn mikið saman. Maður trúir því alveg að þau tali eins, þau lifi í sama hugarheimi, eigi sér sama orðaforða. Þetta er hluti af ósjálfstæði þeirra. Maður fær það á tilfinninguna að þau hermi hvert eftir öðru.

En svo veit ég ekki hvað mér finnst um þessa lausn þeirra Guðmundar og Kára – að grípa fram í fyrir hruninu með persónulegri tragedíu. Ég veit ekki hvað mér finnst um það sem lausn. Það er auðvitað hvorutveggja í senn uppgjöf gagnvart hugmyndinni um hrunið, afneitun á harmi sem afleiðingu kerfis (og e-s konar fullyrðing um að harmur sé heiminum eðlislægur – hann sé annað hvort mistök eða illska). Og síðan er þetta auðvitað myndlíking fyrir áfallaviðbrögð. Að hverfa inn í skelina (en það eru auðvitað ekki beinlínis persónur bókanna sem hverfa inn í skelina, heldur eru þær sendar þangað af höfundunum sem skapa þeim persónulega harmleiki sem verða ekki hunsaðir – þeir trompa hrun með einkalegri sorg – þeir hverfa sjálfir inn í skelina, sem er engu máttminni myndlíking).

En hvort sem ég er sammála bókinni eða ekki – eða sammála þeirri túlkun sem ég legg í hana sjálfur – þá er hún góð, bætir nýrri vídd við lesandann og er ánægjuleg aflestrar. Ég gef engar stjörnur en ef ég gerði það þá fengi hún helling.

Þetta á kannski betur við á mæðradaginn en leyfum því að flakka á kvennadaginn

19/06/2010 11:51

Ég er skáld holdsins;
og ég er skáld sálarinnar.
.
Með mér er himnanna gleði, og með mér er helvítis kvöl:
gleðina sái ég og græði út á sjálfum mér, — kvölinni vík ég við á aðra tungu.
.
Ég er konu skáld jafnt og karls;
og að kona sé manni ei minni, eru orð mín;
og að ekkert sé manna móður fremra, eru orð mín.

Walt Whitman í þýðingu Einars Ben (altso tveir hvítir dauðir karlar)

HM og tómhyggjan

19/06/2010 10:51

[O]ne day, as I was observing with detachment the senseless movements down there on the field, I felt how the high noonday sun seemed to enfold men and things in a chilling light, and how before my eyes a cosmic, meaningless performance was proceeding. Later, on reading Ottiero Ottieri, I would discover that this is the sense of “everyday unreality,” but at that time I was thirteen and I translated the experience in my own way; for the first time I doubted the existence of God and decided that the world was a pointless fiction. … [S]occer for me has been linked with the absence of purpose and the vanity of all things, and with the fact that the Supreme Being may be (or may not be) simply a hole. And perhaps for this reason I (alone, I think, among living creatures) have always associated the game of soccer with negative philosophies.

Umberto Eco – The World Cup and its Pomps.

18. júní, 2010

Kronikka

18/06/2010 23:59
Tänään kuuntelimme poikani kanssa “Psalmi Kukasta” ja katsoimme “Aikamme” islanniksi.

Tänään José Saramago kuoli.

Leynilega póstkerfið

18/06/2010 21:54
Fyrir nokkrum dögum lauk ég við bókina The Crying of Lot 49 eftir Thomas Pynchon. Hún var góð. En auk þess að vera góð fjallar hún um húsmóðurina Oedipu Maas (eiginkonu Mucho Maas) og óviljandi leit hennar að neðanjarðarpósthreyfingunni Trystero/Tristero eða W.A.S.T.E. (eftir að hafa verið skipuð skiptastjóri dánarbús fyrrverandi kærasta). Hreyfingin rekur altso leynilega póstþjónustu – með póstkössum sem merktir eru W.A.S.T.E (með mjög daufum punktum á milli): We Await Silent Tristero’s Empire.

Last night she might have wondered what undergrounds apart from the couple she knew of communicated by WASTE system. By sunrise she could legitimately ask what undergrounds didn’t. If the miracles were, as Jesús Arrabal had postulated years ago on the beach at Mazatlán, intrusions into this world from another, a kiss of cosmic pool balls, then so must be each of the night’s post horns. For here were God knew how many citizens, deliberately choosing not to communicate by US Mail. It was not an act of treason, nor possibly even of defiance. But it was a calculated withdrawal, from the life of the Republic, from its machinery. Whatever else was being denied them out of hate, indifference to the power of their vote, loopholes, simple ignorance, this withdrawal was their own, unpublicized, private. Since they could not have withdrawn into a vacuum (could they?), there had to exist the seperate, silent, unsuspected world.

Mér finnst eiginlega einsog þetta sé lausn. Að byggja heiminn bara upp á nýtt, í felum fyrir gamla heiminum. Þar sem gamli heimurinn, fjárgráðugur, óheiðarlegur og umfram allt óendanlega leiðinlegur getur ekki náð í hann. Vegna þess að í hvert skipti sem einhver fær góða hugmynd – hvort sem það er smáatriði einsog að skipa Dr. Gunna yfir Strætó bs eða stríð við meiriháttar vandamál einsog að gefa flóttamönnum hæli – þá birtist gamli heimurinn fussandi og sveiandi einsog fauskur sem engan elskar og eyðileggur allt fyrir öllum.

Dagskráin á Hróarskeldu

18/06/2010 17:15

KL	BESKRIVELSE	TORSDAG	FREDAG	LØRDAG	SØNDAG
10	replay yesterday		Torsdagsteksten vises	Fredagsteksten vises	Lørdagsteksten vises
11	RE ACT OR		Sigurd Buch Kristensen; Martin Johs. Møller; Kenneth Jensen	Basilisk: Martin Larsen; René Jean Jensen; Peter Højrup; Harald Voetmann	Bogen trykkes af After Hand
12	Tekstsampling ved forskellige forfattere		Cecilie Lind; Gerd Laugesen; Rasmus Nikolajsen;	Cia Rinne; Lene Asp; Nina Søs Vinther
13			Danske Døves Landsforbund (13.00) Gyldendals Ordbogs-redaktion (13.45)	Rasmus Graff; Pär Thörn; Karl Larsson	+ Heliumoplæsninger
14			Janus Kodal (14.30)	Claus Handberg; Frans Jacobi (Danmarksfilm-projekt)	+ Kritikersalon
15			Amalie Smith (15.00) Claus Carstensen (15.30)	Pablo Llambías; Jeppe Brixvold	+ Pølser & Pamfletter Mads Mygind, Sine Bang Nielsen, Rasmus Graff & Henrik Have
16			Frank Kjørup (16.00) Eiríkur Örn Norodal (16.30)	Henrik Have; Glenn Christian	+ Mere helium
17		GRAND OPENING (alle deltagende forfattere læser op)	Jens Blendstrup; Lars Bukdahl	Mette Moestrup; Erlend O. Nødtvedt; Naja Marie Aidt	+ Cirkus
18	READING OUT + tegnsprogstolket	LYNFABRIKKEN (Litteraturen på Scenen) Jens Blenstrup; Bjørn Friis Thomsen & Filip Granlie; Eiríkur Örn Norodal;	GYLDENDAL Mette Moestrup +Stellasound; Anne Lise Marstrand- Jørgensen; Naja Marie Aidt;	INSTITUTIONEN CONTAINER & YOYOOYOY DJ-TEAM Henrik Have; Sigurd Buch Kristensen; René Jean Jensen; Cecilie Lind;	+ Valby Vokalgruppe
19		Marie Kudahl; Morten Søndergaard; Ina Christensen;	Stemmejernet (Niels Lyngsø); Amalie Smith; Martin Greis læser Ejersbo; Kristina Nya Glaffey;	Frank Kjørup; Karl Larsson; Kenneth Jensen; Cia Rinne; Rasmus Graff; Pär Thörn;	Bogreception
20		Peder Alexis Olsson; Jonas Georg Christensen; Theis Ørntoft; Nikolaj Zeuthen m. Skammens vogn	Niels Frank; Thomas Boberg; Dy Plambeck; Pablo Llambías; Jeppe Brixvold; Das Beckwerk	Janus Kodal; Erlend O. Nødtvedt; Mette Moestrup; Dat War So (Graff/Thörn m.fl.)	+ Selvhenter
21	+ visuel gengivelse af dagens tekst	FOR FOLKET	FOR FLERE	FOR ALLE

.
.

Saramago (16. nóvember, 1922 – 18.júní, 2010)

18/06/2010 16:15
Einn af mínum eftirlætis rithöfundum, José Saramago er dáinn. Hér er minningargrein um hann í New York Times.

Ef allt gæti gengið á framfótunum

18/06/2010 15:15
Suma daga gengur allt á afturfótunum. Frá því að ég vaknaði fyrir sex klukkustundum hef ég staðið í tölvuveseni og ekki skrifað stafkrók (það er reyndar ekki hægt að skrifa staka stafkróka á lyklaborð en látum það liggja á milli hluta). Nú er ég búinn að fjárfesta, tengja, stilla, hárreyta mig, sótbölva og djöflast og heimilistölvurnar ættu að vera í lagi. Og nú er að vinda ofan af sjálfum sér. Loka að sér. Tæma hugann. Og byrja upp á nýtt.

17. júní, 2010

Kronikka

17/06/2010 23:11
Tänään kävin saunassa. Se oli vähän kylmä. Olen myös nyrkkeillyt. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

An anarchist miracle

17/06/2010 21:21

‘You know what a miracle is. Not what Bakunin said. But another world’s intrusion into this one. Most of the time we coexist peacefully, but when we do touch there’s cataclysm. Like the church we hate, anarchists also believe in another world. Where revolutions break out spontaneous and leaderless, and the soul’s talent for consensus allows the masses to work together without effort, automatic as the body itself. And yet seña, if any of it should ever really happen that perfectly, I would also have to cry miracle. An anarchist miracle.’

Jesús Arrabal í The Crying of Lot 49 eftir Thomas Pynchon

Við Prince …

17/06/2010 16:21

… eigum það sameiginlegt að skemmta fólki á næstu Hróarskelduhátíð. Prince þarf að vísu ekki að redda sér tjaldi og svefnpoka sjálfur.

Hátíðisdagaljóð

17/06/2010 14:21

Frá 11. júní 2006 til 1. maí 2007 – þar sem alda góðærisins reis hæst – fagnaði Landsbankinn hátíðisdögum með því að birta landsmönnum myndljóð, útfærð af auglýsingastofu, á opnum dagblaða. Myndverkin höfðu mismikið með sjálf ljóðin að gera – og gæði ljóðanna fóru ekki alltaf saman við gæði myndverkanna. Skreytingin var oft ágæt (t.d. hér) og oft léleg – en samband myndarinnar við ljóðið var sams konar og þegar músík er leikin undir ljóðalestri: hún var skraut í kringum ljóðið (jafnvel sjálfstætt verk) en hið síneistandi samband milli myndar og texta sem finna má í vel heppnuðum myndljóðum var aldrei til staðar. Ljóðin voru síðan sjálf afar misgóð. Flest þeirra voru einfaldur og tiltölulega rislítill fögnuður. Ég myndi segja smáborgaralegur, ef ég væri ekki hræddur um að það hljómaði eitthvað ankannalega.

Í sjálfu sér eru þessi verk bara enn eitt dæmið um hið ömurlega hórerí sem viðgekkst í íslenskum listakreðsum (líkt og bankastyrkir Norrænna bókmennta og ljóðahátíðar Nýhils, svo ég komi að skyldupíslarvættinu) og fleiri bera í bætifláka fyrir eftirá, frekar en skammast sín bara (líkt og í pólitíkinni, viðskiptunum og annars staðar í póst-góðæris Íslandi).

En mig langar samt, þótt það sé ósanngjarnt gagnvart hinum, að skilja undan fullveldisdagsljóð Ingibjargar Haralds. Einfaldlega vegna þess að það er eina ljóðið í þessum flokki sem bregst við boðinu á transgressífan hátt: Í stað þess að fagna fullveldi Íslands varpar Ingibjörg á það efa, býr til spennu eða flúxus – og spyr hvort það sé eitthvað til í mýtunni. Ljóð Ingibjargar hefur sig yfir það að vera hversdagsleg auglýsing með ljóði (fyrir Landsbankann) – í stað þess að vera stolt & uppáklædd fylgdarmær Björgólfs, er Ingibjörg á eigin vegum. Henni tekst það sem hinum tekst ekki, að snúa valdaafstæðunum við, og nota Björgólf frekar en að leyfa honum að nota sig. Hann er mellan hennar, en hún ekki hans.

Ég á ekki við að hin ljóðin séu léleg ljóð – sum þeirra hefðu átt sér fallegt og gott líf í öðru samhengi (þótt nokkur séu fjarska ómerkileg, en það þori ég ekki fyrir mitt litla líf að ræða upphátt). En afstaða Ingibjargar til verkefnisins er eina ljóðræna afstaðan – hún er ein um að bregðast ekki við með því að búa til ljóð inn í verkefnið heldur hafa raunverulega ljóðræna (listræna, andófs, stefnir framúr hugsun þess sem býður henni opnuna) afstöðu. Við hefðum öll mátt vera svo snjöll (hjartahlý).

Hér eru svo ljóðin.

Sjómannadagur – Sjaldan er ein báran stök – Linda Vilhjálmsdóttir
Lýðveldisdagur – Ísland – Andri Snær Magnason
Kvennadagur – Ónefnt – Pétur Gunnarsson
Frídagur verslunarmanna – Þjóðsaga – Kristín Ómarsdóttir
Gay Pride – XX – Guðbergur Bergsson
Fullveldisdagur – 1. desember 1918 – Ingibjörg Haraldsdóttir
Nýársdagur – Ónefnt – Þórdís Björnsdóttir og Jesse Ball
Verkalýðsdagur – 1. maí / Í maísólinni / Hugsjónaeldur / Vor / Ræðuhöld / Þjóðfélag Þyrnikórónunnar / Frelsisbarátta – Matthías Johannessen

Til hamingju!

17/06/2010 11:41

Í dag á Crymó afmæli.

16. júní, 2010

Kronikka

16/06/2010 23:59
Tänään olen kärsinyt levottomista jaloista katsoessani Charlie Chaplinin elokuvaa. Nyt pesen hampaat. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Neeeeeeiiiii!!!

16/06/2010 20:04

Ég er að skrifa skáldsögu sem gerist að hluta í smábænum Jurbarkas í Litháen. Þangað hef ég komið einu sinni, en það var áður en ég ákvað að skrifa söguna. Þar flutti ég t.d. þennan svartsýna fyrirlestur. Til þess að geta skrifað skáldsöguna, sem gengur undir vinnuheitinu Illska, þarf ég að fara aftur til Jurbarkas. Ég sótti um styrk til ferðarinnar. En fékk hann ekki. Og nú eru góð ráð dýr.

Bíómyndin Ulysses

16/06/2010 18:42

Sofi Oksanen rekin frá forlaginu sínu

16/06/2010 16:25Rithöfundurinn Sofi Oksanen – afsakið metsölurithöfundurinn Sofi Oksanen, handhafi Finlandia-verðlaunanna (2008), Runeberg verðlaunanna (2009) og Bókmenntaverðlauna Norðurlandaráðs (2010), fyrir bókina Puhdistus (sem kemur út hjá M&M í þýðingu Sigurðar Karlssonar í haust) hefur verið rekin frá forlaginu sínu, WSOY, að því er fram kemur í Hufvudstadsbladet. Að sögn forlagsins ríkir ekki traust á milli Sofi og WSOY og því fór sem fór. Sjálf segir hún hafa slitnað upp úr vegna ósættis við forstjóra WSOY, Önnu Baijars – og að henni þyki afskaplega undarlegt í ljósi efnahagsástandsins að forlagið skuli losa sig við metsöluhöfund einsog hana. Sofi Oksanen hefur (í gegnum tíðina) meðal annars gagnrýnt forlagið fyrir það hvernig það hagar markaðsstarfi sínu og fyrir að gera lítið úr skoðunum höfunda sinna.

Ljóð eru fyrir kellingar

16/06/2010 14:11

I asked my 90-year-old grandmother, a member of the Joliet Sports Hall of Fame, why everyone hates poetry, and she said, “Not like it? Many don’t understand it. Some think it’s sissy,” which is lovely, and I think highlights two important hurdles for the genre: It’s too complicated for the uninitiated and it’s only enjoyable to spindly-armed cry-wheezers like myself. Poet Mark Strand once said in an interview that he couldn’t write poetry in public: “Who would understand a man of my age writing reams of poetry on a train, if they looked over my shoulder? I would be perceived as an overly emotional person.” Grandma was right: Mark Strand is a pussy.

Meira hér.

Ulysses

16/06/2010 12:28

Ég hef ekki lesið Ulysses og skammast mín hálfvegis fyrir það. Meira en ég skammast mín fyrir að hafa ekki lesið Sjálfstætt fólk, til dæmis, eða Grettissögu. Fyrir tæplega fimmtán árum síðan gerði ég tilraun til þess að lesa hana en gafst fljótlega upp. Fyrir átta árum síðan var ég í bókabúð í Berlín – það gæti hafa verið St. George’s Bookshop, en ég þori ekki að lofa því. Í þeirri búð á þeim tíma var málum þannig háttað að maður gat skilað öllum bókum sem maður keypti fyrir hluta af peningnum. Ef maður keypti bók fyrir 4 evrur fékk maður kannski tvær og hálfa þegar maður skilaði henni. Og þær evrur gat maður annað hvort farið með heim eða notað upp í nýjar (notaðar) bækur. Og þarna í hillunni fyrir átta árum síðan sá ég Ulysses og hugsaði með mér: Já, Eiríkur, nú kaupirðu þetta heimsbókmenntaskrímsl, tekur það með þér heim og ruslar í þig einsog hverjum öðrum reyfara*. Ég man ekki hvað hún kostaði en ég var afskaplega blankur og stóð áreiðanlega með þessa velktu kilju í höndunum í tæpan hálftíma og íhugaði málin áður en ég tók nokkra ákvörðun. Þótt þetta væri ekki nema 3-4 evrur. En að síðustu ákvað ég að kaupa bókina. Ég þrammaði með hana sigri hrósandi að afgreiðsluborðinu (sem var skrifborð), rétti hana fram og tíndi upp ótal tíusenta peninga úr vösunum. Afgreiðslumaðurinn horfði skeptískur og mig og spurði: „Ætlarðu að koma með hana aftur?“ „Ha?“ sagði ég. „Ætlarðu að skila henni þegar þú ert búinn að lesa hana?“ „Þetta er nú varla þannig bók að maður sé nokkurn tíma búinn að lesa hana“, svaraði ég. Hann dró til sín bókina yfir skrifborðið og stakk henni ofan í skúffu. „Ég get ekki selt þér þessa bók nema þú lofir að skila henni“, sagði afgreiðslumaðurinn. „Þetta er síðasta eintakið sem ég á.“ Og þá féllust mér hendur, einsog gerist stundum þegar mér finnst veröldin ekkert nema vonleysið, ég jæjaði eitthvað og gekk út í heiminn og eyddi áreiðanlega evrunum mínum í Berliner Kindl.

* _{Eða ég hugsaði meira svona, nú áttu hana og getur dundað þér við að lesa hana á þínum eigin hraða næstu 20-30 árin.}

Gleðilegan Bloomsdag

16/06/2010 10:28

Upplýsingar um Bloomsdag (fyrir óinnvígða).

15. júní, 2010

Kronikka

15/06/2010 23:59
Tänä iltana näin melkein jazz konserttin. Tänään olen nähnyt ihmisiä, jotka tanssivat salsaa. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Rawa-dawa: Að uppgötva skyndilega að maður getur gert eitthvað ámælisvert án þess að nokkur sjái til manns

15/06/2010 16:41

Language is a great liberator. Besides empowering us to articulate our thoughts, it can also shape the way we think, according to the latest research.

To illustrate: some languages lack a clear distinction between nouns and verbs. Others count differently – they may have a plural form meaning “of unexpected number” or a dual form. Other languages possess no past tense. Certain languages capture in a single word what others can only do in a longer phrase. Examples include “bling” in English or the bizarre “rawa-dawa” in Mundari, which apparently means “the sensation of suddenly realising you can do something reprehensible and no one is there to witness it”.

Language Diversity Learning – Guardian

Verðlaunaljóðskáldið Jón Gnarr

15/06/2010 15:21

Via Dr. Gunni. — Sjá einnig: Timarit.is

Annað og sómasamlegra hórerí

15/06/2010 13:02

Vandinn er að halda til haga þeim viðmiðum gagnrýninnar rökræðu sem hindrar að fræðin sjálf hafni í viðmiðunarleysi sem á sinn hátt kyndir undir þeim spunaveruleika og valdhugsun sem réð ríkjum í íslensku samfélagi á undanförnum árum og gerði það verkum að ímyndarsmíð varð mikilvægari en raunveruleikaskyn.
.
[…]
.
Þjálfa þarf gagnrýna hugsun og efla læsi borgaranna á hvers kyns áróður og innistæðulausa ímyndarsmíð.

Úr Rannsóknarskýrslunni (og svo má spyrja sig hvers vegna ríkið leggur allt kapp á áróður og innistæðulausa ímyndarsmíð).

Ljóðamellur

15/06/2010 11:42

Ég veit ekki alveg hvað það er sem gerir þetta svona lúðalegt. Kannski er það bara hugmyndin sjálf – en kannski er það bara þessi „fagmannlega“ próduksjón. En þetta er að minnsta kosti alveg frámunalega smáborgaralegt hórerí.

Meira um ritskoðun rafbóka

15/06/2010 04:42

The question of whether James Joyce’s “Ulysses” is obscene seemed to have been settled for more than 75 years. Until last week, that is, when the creators of a Web comic version of the classic novel, called “Ulysses Seen,” said that Apple required them to remove any images containing nudity before the comic was approved as an application for the iPad.
.
Robert Berry, the illustrator of “Ulysses Seen,” said that an image of a woman with exposed breasts was one of the offending panels in the comic version of the book. He offered to pixelate the image or cover it up with a fig leaf, suggestions that were rejected by Apple. “We basically had to lose all of her body and just tighten in on her face,” Mr. Berry said. “It is rather disappointing.” [...]
.
Mr. Berry said that he did not feel “remotely censored by Apple.” “It’s their rules,” he said. “We’re coming to their dinner party at their house.”

Öll fréttin í NYTimes — Meira um ritskoðun rafbóka — Ulysses Seen.

14. júní, 2010

Kronikka

14/06/2010 22:55
Se ei ole mahdollista ostaa turskaa Oulussa. Ei myöskään koljaa. Mutta onneksi sain ostaa harissa, ajvar ja keçap manis kohtuuhintaisia. Tänään Aram sanoi “pabbi”. Kiitos tästä päivässä ja hyvää yöta.

Kindle og fólkið í Kína

14/06/2010 20:43
Rafbækur er dálítið einsog fólkið í Kína Maós. Þær eru allar í sama búningnum. Og þótt maður viti að á bakvið hverja einustu derhúfu sé einstök hugsun, á bakvið hvern einasta galla slái einstakt hjarta, þá er erfitt að finnast þetta ekki dálítið lélegt, einhvern veginn (til að nota ekki verri orð). Rafbækur eru yndislegar. Kindle og systkini hans eru framtíðin og ég þrái að eignast einn. En það þýðir ekki að það sé ekki ýmislegt við græjuna að athuga – valdið yfir vélunum er að of litlu leyti í höndum alþýðufólks og of miklu leyti í höndum stórfyrirtækjanna sem búa þær til og reka rafbókaverslanirnar (sjá frekar hér). Og þótt hönnunin á græjunni sé góð er hönnunin á bókunum (enn sem komið er) léleg: bækurnar eru allar meira og minna eins. Allar sem ég hef skoðað (í Kindle fyrir Mac) líta eins út. Ljóðabækur með breytilegu línubili og aðrar bækur með óvenjulegu útliti texta fara í hakk. Venjulegar bækur með venjulegum prósa fara líka í hálfgert hakk – „hundar“ standa einir efst á blaðsíðum sem oft eru gisnar enda orðskiptingar (nærri því) engar. Allt er í sama hundleiðinlega maóíska letrinu. Þetta var eins á Internetinu fyrir fimmtán árum síðan – þá var svo mikil áhersla lögð á fegurð „tækninnar“ sem slíkrar að fólk gleymdi að það þarf að leggja alúð í útlitið líka. Í dag líta engin tvö (verðug) blogg eins út (NB þetta er líka ein af ástæðunum fyrir því hvussu ósjarmerandi Facebook getur verið – en hún bjargar sér einmitt á því að birta andlitin á okkur, veita okkur dálítið útlit, þótt Facebook sjálf sé ópersónuleg og ljót verslunarmiðstöð þá er allavega fallegt fólk að þvælast þar inni). Vinnan sem fer í uppsetningu, umbrot og útlitshönnun á einni venjulegri bók – bara síðasta Arnaldi sem þú last – er gríðarlega mikil. Þessi vinna og sú alúð sem lögð er í hana skapar bókinni persónuleika – gefur eitthvað til kynna um innihaldið (einsog fötin á bakinu á þér segja eitthvað um þig – t.d. að þér sé alveg sama, ef það er málið, en þau segja alltaf eitthvað). Og þetta vantar í Kindle (kannski ekki tækið, en allavega bækurnar sjálfar). Rafbækurnar í Kindle eru nefnilega dálítið einsog fólkið í Kína Maós.

The Divine Comedy í Kindle (for Mac)

14/06/2010 18:01

Ulysses í Kindle (for Mac)

14/06/2010 13:23

Tender Buttons í Kindle (for Mac)

14/06/2010 10:36

13. júní, 2010

Kronikka

13/06/2010 23:52
Ei ole hyttysiä lainkaan Islannissa. Kuvittelkaa! Mikä paratiisi! Mutta näin se vaan on. Kiitos tästa päivästa ja hyvää yöta.

Við krakkarnir í Prodigy…

13/06/2010 21:34

… eigum það sameiginlegt að koma fram á Hróarskelduhátíðinni í sumar.

Moby Dick og olíuslysið

13/06/2010 10:10

Whaling was the petroleum industry of its day in the 18th and 19th centuries, with hundreds of ships plying the oceans in search of the oil that could be rendered from the world’s largest mammals. The 40-ton bodies of sperm whales could yield dozens of barrels, some derived from blubber and the rest, the most precious kind, spermaceti, from the whale’s head. The oil burned in millions of lamps, served as a machine lubricant and was processed into candles distinguished by their clear, bright flame, with little smoke or odor. In addition, whalebones could be used to stiffen corsets, skin could be cured for leather, and ambergris, the aromatic digestive substance, could be incorporated into perfumes. New England ports, the Houstons of their era, and fortunes were built with whale oil money.

The Ahab Parallax – Randy Kennedy – The New York Times

12. júní, 2010

Kronikka

12/06/2010 22:51
Tänään katsoimme poikani kanssa kyyhkysiä sillalla. Sitten satoi. Toivon, että huomenna on aurinkoinen. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Í kringum jörðina á biluðum hjólaskautum

12/06/2010 20:46
Ég er alltaf að gera plön sem ég veit að ég hef aldrei tíma til að framkvæma. Í morgun las ég formálann að ljóðasafni Ingibjargar Haralds og tók ákvörðun um að skrifa einhvern lengri texta um Ingibjörgu – að komast til botns í því hvers vegna mér þykir hún stórfenglegt ljóðskáld og setja það niður á blað. En auðvitað hef ég engan tíma til þess. Það tæki mig tvær-þrjár vikur – og ég á þær ekki til og verð að láta mér duga að lesa ljóðin án þess að vita hvers vegna mér þykir Ingibjörg stórfenglegt ljóðskáld.

Í gær ákvað ég að lesa saman Hómerskviðu Sveinbjarnar og enska þýðingu Georges Chapman – og samkeyra síðan helvítið við Ulysses eftir Joyce (Bloomsday er á miðvikudaginn). En hvenær á ég að hafa tíma til þess? Ég stend á kafi í miðri mörg hundruð blaðsíðna skáldsögu – á eftir að lesa um það bil einn hillumetra (í heimildavinnu fyrir skáldsöguna) af bókum sem ég er búinn að útvega mér og ríflega tvo sem ég á eftir að útvega mér (af því ég á enga peninga). Og ég er ekki einu sinni á ritlaunum og því hefur megnið af vorinu farið í auravinnu. Og megnið af vetrinum fer í að vera heima með syni mínum – sem er yndislegur en hefur ekki endilega þá þolinmæði sem þarf til að leyfa pabba sínum að lesa Hómer og glósa Ingibjörgu Haralds. Og einhvern tíma verður maður að hafa tíma til að baka brauð, elda mat, taka til, vaska upp – og vinna sér fyrir einhverjum peningum. Svo er ég víst að reyna að læra finnsku og ná af mér bumbunni (með boxi, skokki og reiðhjólun). Skrifa pistla fyrir Grapevine. Og þýða Gertrude Stein í hjáverkum. Lesa mér til ánægjunnar einnar saman. Og blogga mér til skemmtunar, hér í matjurtagarðinum.

Ekki það ég kvarti, þetta er allt voða gaman. Og svo finn ég áreiðanlega einhvern tíma dauða stund til þess að skrifa eitthvað um Ingibjörgu og stúdera Hómer (mig dreymir um að vera „lærður maður“ og þá þarf maður að kunna Hómer). En ég ætti kannski að reyna að vera eilítið raunsærri.

The Field eftir Martin Glaz Serup

12/06/2010 17:39

The field goes on a trip to London to see one of the statues from Easter Island in the British Museum with its own eyes. It’s cheaper to go to London than to Easter Island. When it comes down to it, it doesn’t like it anyway, it refuses to ask for help, it refuses to ask if anyone would be so kind as to take that picture. It eats baked beans with Tabasco sauce on toast and eggs at the hotel in the morning and goes home again.

Bókina The Field eftir Martin Glaz Serup má nú lesa í heild sinni á UbuWeb í þýðingu Christophers Sand-Iversen.

55 feta háar píkur með vígtennur

12/06/2010 14:32

Don’t screw around with darkling yellow finches:
Their feathers harbor deadly poison quills,
There’s bird flu in their tiny talons’ pinches,
And bad saliva dribbles from their bills.
.
If you escape the Scylla of their antlers,
As well as the Charybdis of their hooves,
You yet must dodge the anti-guy Dismantlers,
That whup the ass of every dude that moves:
.
We’re talking fifty-five-foot-tall vaginas,
With wicked fangs and terrible disdain
For evil men in both the Carolinas
Who diss their furry magnitude in vain.
.
Can any bums pump gum at “Champ” le Beau?
De dee, de dee, de dee, de dee, de doe.

Síðustu misserin hefur bandaríska ljóðskáldið og flarfistinn K. Silem Mohammad dundað sér við að skrifa upp sonnettur Williams Shakespeare. Sonnettan hér að ofan, „OMG Dog Pee!“, er endurgerð á 153. sonnettu Shakespeares „Cupid laid by his brand and fell asleep“. Aðferðin er einfaldlega sú að nota alla bókstafina í upprunalegu sonnettunni og skrifa nýja rímaða elísabetarsonnettu í jambísku pentametri (fimmliðahætti með öfugum tvíliðum) – hann hermir sem sagt upp formið líka. Nema þær eru eitthvað hressilegri sonnetturnar hans Kasey, eitthvað geggjaðra við þær. Fæstar eru reyndar komnar út og einungis örfáar hafa endað á netinu – en ég held að hann sé búinn með svona 2/3, ef ekki meira – og að lokum koma þær væntanlega allar út í einni bók. Þangað til er hægt að lesa fjögur stykki hérna.

11. júní, 2010

Kronikka

11/06/2010 23:10 Tänään tein pizzaa ja smoothie. Kirjoitin myös vähän. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Fuck the patriarchy

11/06/2010 22:10

Artemisia Gentileschi was all like, “Fuck the patriarchy, I’m gonna paint the shit out of this shit.” And she did.

Hipsters throughout history – the definitive list.

Stalin in Aruba

11/06/2010 13:31

Mér sýnist á dæminu sem lesa má hér að þetta sé ágætis ljóðabók. En þetta er þá ágætis ljóðabók með æðislegan titil og nóbelsverðlaunakápu.

Launafrysting

11/06/2010 12:41
Niðurskurður í fjármálum hins opinbera er eflaust nauðsynlegur, einsog haldið hefur verið fram. En væri ekki nær að nýta þetta tækifæri til þess að skera burt fituna – efstu lög hins ríkisrekna, nepótíska Íslands – lækka laun hæstráðenda, fækka sendiráðum, einkabílstjórum, kokteilveislum, innihaldslausum Coca-Cola auglýsingum og öðru flúri og fáráði áður en maður ákveður að frysta laun hjúkrunarfræðinga, vegavinnukarla, kennara og ræstitækna?

Það má taka undir með Ögmundi: Lausnarorðið er kjarajöfnun og forgangsatriðið er að verja velferðarkerfið (og helst styrkja það). Það er frumforsenda fyrir því að það verði líft í kreppulandi.

Pynchon

11/06/2010 11:27

10. júní, 2010

Kronikka

10/06/2010 23:43
Tänään kiinnitin turvaistuimen polkupyörän.

Ekki fokkast í mér

10/06/2010 21:54
Stærsta áskorun allra þeirra sem fylgjast með stjórnmálum þessa dagana er að vita hvenær maður á að taka hlutina alvarlega og hvenær er bara verið að fokkast í manni.

Á leiðinni út í búð

10/06/2010 20:44

Rudyard Kipling mælir með Glenn Beck

10/06/2010 18:22

Trailerinn fyrir nýjustu spennusögu bandaríska íhaldsmannsins og stjórnmálarýnisins* Glenns Beck byggir á ljóðinu Gods of the Copybook Headings eftir Rudyard Kipling.

^{* Ég biðst velvirðingar á að nota orðið rýnir um Glenn Beck en mér datt ekkert annað í hug. Nema kannski stjórnmálaþrossi, en það er ekki alveg sanngjarnt (gagnvart þrossunum).}

Nina Hagen skrifar Boodenbrooks

10/06/2010 16:47

Útgefandinn minn myndi ábyggilega segja eitthvað eins og „Rannsóknarskýrsla Alþingis hittir Karamazov bræðurna“ eða „Eins og Nina Hagen hefði ákveðið að skrifa 21. aldar útgáfu af Boodenbrooks“. (…) Það eina sem ég get sagt er að næsta skáldsaga verður lengri en hinar fyrri, hún á að takast með nýjum hætti á við alisvín, veita ágrip af sögu geldingar, leita að glataðri doktorsritgerð um íslenska bókmenntasögu, stúdera græðgi og hjartasorg, sökkva sér í lífsklúðrið, kanna samband bræðra, kanna samband foreldra og barna, veita innsýn í nútímavísindi og hjónabönd, fjalla um harminn sem sjálfstætt fyrirbæri, hugsanlega ættgengt eða eins konar súblímeraða útgáfu af mistökum eða atviki sem hrindir af stað ógæfu, og ef möguleiki er á þá væri stórkostlegt ef hún gæti varpað einhverju ljósi á það hvers vegna allt fór svona fádæma úrskeiðis hér á Íslandi.

Sölvi Björn í viðtali á Sagenhaftes Island.

Gengismunur (nei ekki sá gengismunur)

10/06/2010 13:55

Óveðrinu hefur slotað, sólin er komin upp og Nýhil kynnir stolt og sjálfumglatt sem endranær:
.
GENGISMUNUR eftir JÓN ÖRN LOÐMFJÖRÐ er ljóðabók um rannsóknarskýrslu, rannsóknarskýrsla um ljóðabók, ljóðabók um ljóðabók og rannsóknarskýrsla um rannsóknarskýrslu, kokkuð úr hráefni SKÝRSLUNNAR sem við óttumst öll og elskum af vélum sem Jón Örn Loðmfjörð skrifaði, forritaði, tamdi og þjálfaði sérstaklega til þessa verks.
.
í skuldaaukningu hlutabréfanna
í mögulegri vaxtagreiðslu veðanna
í áhrifalausum seðlabönkum
.
vaka milljarðar
og upphæðin aumkvast
yfir þínum krónum
.
Skýrslan er ekki bara eitt merkasta rit þjóðarinnar á síðari tímum heldur einn af fáum raunverulega fögrum viðburðum til að eiga sér stað á Íslandi í langan tíma. Skýrslan er allt að því óumdeild; eina fólkið sem ekki fagnar Skýrslunni er það sem fær á baukinn í Skýrslunni. Skýrslan er sólin, sjóndeildarhringurinn, frumkraftar alheimsins, bók bókanna, ný dögun, sú sem slekkur þorstana, eldana og útskúfar illum öndum – til Skýrslunnar er vísað þegar við ofurefli er að etja:
.
„Hérna, hafðu þetta, Skýrslan segir að þú sért slefandi mútuþægur bavíani í fjórtán ættliði og níu bindum! Skák og mát!“
.
Leiðbeinandi útsöluverð er tíu sálir, tólf handtökuskipanir og tuttugu fjandsamlegar yfirtökur. Sá yðar sem syndlaus er kaupi fyrsta eintakið (í öllum helstu bókaverslunum)

Og svo fréttin í DV.

9. júní, 2010

Kronikka

09/06/2010 23:15
Tänään sain paljon kirjoja postitse. Olen myös leivonut. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Stunur

09/06/2010 18:26

Vaxtarræktarbókmenntir

09/06/2010 16:06

Rithöfundurinn Yukio Mishima var ekki bara ítrekað orðaður við nóbelsverðlaun, hann var líka vaxtarræktarmaður sem gerði tilraun til valdaráns í Japan (til að endurreisa keisaraveldið) og framdi síðan seppuku þegar tilraunin mistókst.

Hver er Elías Knörr?

09/06/2010 12:06

Á hinni sívaxandi skáldasíðu fict.is má meðal annars finna ljóðskáldið Elías Knörr. Auk þess að heita þessu skemmtilega furðulega nafni lítur Elías út einsog skeggjuð kona og er lýst með þessum skáldlegu orðum:

Elías Knörr er nýstirni í íslenska ljóðalandslaginu, skáld fætt inn í sjómannafjölskyldu, líklega sá fyrsti í marga ættliði sem ekki hefur sótt sjóinn, en hélt þess í stað burt til að nema ítölsk og íslensk fræði; í ljóðum sínum leitar hann ávallt í arf sjómennskunnar. Fyrsta ljóðabókin hans kom út 2010, Sjóarinn með morgunhestana undir kjólnum. Auk þess birtust ljóða hans í Stínu og Poetry Review, í samantekt Jason´s Rotstein um íslenska ljóðagerð.

Og þá fylgja tvö ljóð – myndsterk með gnægð af karakter – á íslensku og í þýskri og enskri þýðingu. En ljóðabókin Sjóarinn með morgunhestana undir kjólnum gúglast ekki einu sinni og hana er ekki að finna í Gegni. En á þessari síðu er því haldið fram að Elías Knörr sé dulnefni galisíska þýðandans Elias Portela Fernandez – sem hefur meðal annars þýtt Sjón, Einar Má og Grænlendingasögu á galisísku.

Hér er blogg Eliasar Portela á galisísku og hér er blogg sem mér skilst að hann skrifi á heimatilbúnu tungumáli.

Ef einhver lumar á frekari upplýsingum um Elías Knörr eða Elias Portela – þá má sá hinn sami gjarnan senda mér póst. kolbrunarskald@gmail.com.

Talandi um fyndnu kynslóðina

09/06/2010 10:36

En það sem mér stendur mestur uggur af í tengslum við væntanlega valdatöku vélmennanna er sú staðreynd að þau eru gjörsneydd öllum húmor, en það er svo sem ekkert nýtt, því að fyndna kynslóðin svonefnda hefur oft og tíðum verið fremur hallærisleg en fyndin. Samt er það íhugunarefni og sízt af öllu uppörvandi að húmorlaus valdatæki geta orðið a.m.k. jafn skeinuhætt öllu lífi á jörðinni og þeir einræðisseggir sem farið hafa eins og logi um akur á öllum öldum – og þá ekki sízt þeirri sem við nú lifum.

Matthías Johannesen – Framtíðin hefur aldrei verið bjartari

Poetry and dead men

09/06/2010 09:12

Poetry is not distributed effectively enough to be popular; poetry is not even at the supermarket where people go to buy really important paper products like tissues. If poetry were on soft, scented tissues, people could read it after they put their snot on it, and then you could learn something just from having a runny nose. [...]

Poetry needs a better brand, one that is not associated with dead men that talk funny and use big words. If the dead men who use big words were pirates, that would be something, and if they were the living dead and were sort of partially rotting with gooey skin but still kind of, sort of handsome and they had sex with living people and got glowing dead poetry goo on them: that would be something! It would be better if you could wash your hair with poetry, or with glowing dead poetry goo made by juicing living dead poets: that would be something! If poetry were advertised the right way, and also enough, American society might really change, in at least a superficial way.

Stan Apps í Action Yes.

8. júní, 2010

Kronikka

08/06/2010 23:59
Tänään ostin nyrkkeilyhanskat ja kaulin. Mutta en aio lyödä ketään. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yöta.

Rúgbrauðsbakstur

08/06/2010 16:26

Slaughterhouse 5

08/06/2010 05:56
Sumar bækur á maður einhvern veginn ekki von á því að lesa aftur. Ég las Slaughterhouse 5 þegar ég var fimmtán ára og strikaði hana af listanum (að ég hélt) um aldur og ævi. Ekki svo að skilja að mér hafi ekki þótt hún góð árið 1993. Ég hélt bara einhvern veginn að þetta væri búið. Hún væri unglingabók. Það er sagt að maður eigi ekki að lesa sumar bækur aftur. Einsog Heimsljós (og það er satt, hingað til a.m.k.).

En þegar ég var í Tallinn á dögunum að spjalla við Pallann í Tallinn, þá barst hún í tal og áður en ég flaug áleiðis heim kom ég við í bókabúð og keypti mér eintak. Og hún var virði hverrar kroon. Í þetta sinn naut ég betur brotna frásagnarmátans og var ekki jafn upptekinn af gálgahúmornum (sem var þó engu síðri en í fyrra skiptið). Ósjálfráðir tímahikstar Billys Pilgrim urðu skemmtilegri fyrir þá sök að síðan ég var fimmtán ára lesið My Life eftir Lyn Hejinian og Diary of a Bad Year eftir J.M. Coetzee og fleiri brotakenndar frásagnir. Og lifað fleiri brotakennda daga. Brotakennda mánuði. Dreymt fleiri brotakennda drauma.

Hér er viðtal við Kurt Vonnegut, tekið í sýndarveruleikanum Second Life.

7. júní, 2010

Kronikka

07/06/2010 23:59
Tänään leivoin ruisleipää. Keitin myös Islannin plokk-kala. Kiitos tästä päivästa ja hyvää yöta.

Ljóðakvöld í Bagdad

07/06/2010 21:49

Every other Tuesday night, soldiers in Baghdad get together at The Falcon, a place Master Sergeant Brandon Short describes as a “club-type facility” run by the Morale, Welfare, and Recreation department of the Army, to read and listen to poetry. [...]
.
MSG Short elaborates: “If you just put your whole life out there, there might be some undesirable things. Some people might not understand. Especially in the military, with rank, people might think, ‘This guy is a sergeant I respect’. If he goes up on the mic and says he’s experienced some things, people might look at him a little differently.”

Bandarískir hermenn fá útrás fyrir tilfinningar sínar.

Tími hnyttninnar

07/06/2010 16:15

Mér þykir Bergur Ebbi hafa misst af góðu tækifæri til þess að skýra bókina sína „Tími fyndnu kynslóðarinnar er liðinn.“

Ljóð úr sænska stéttarstríðinu

07/06/2010 15:07
Jenny Tunedal skrifar um fyrstu bók nöfnu sinnar Wrangborg í nýjasta Aftonbladet. Jenny Wrangborg er ljóðskáld og stéttarmeðvituð smurbrauðsdama sem yrkir pólitísk ljóð og vakti nýlega athygli þegar Lars Ohly, frambjóðandi Vinstri flokksins, vitnaði í bókina hennar, Kallskänkan (Smurbrauðsdaman), í framboðsræðu (en líkt og á Íslandi er óvenjulegt í Svíþjóð að stjórnmálamenn vitni í lifandi ljóðskáld – en ekki jafn óvenjulegt að ljóðskáld fjalli um eitthvað lifandi).

Um bókina segir Tunedal m.a.

Þetta eru ljóð fyrir kapitalíska og fjölmiðlaða tíma þar sem bókmenntirnar, líkt og listin, verða að tala bæði hátt og skýrt vilji þær skipta máli pólitískt (eða bara skipta máli yfir höfuð) og ná til almennings. Helst verða þær að tala á tungumáli blaðamennskunnar eða stjórnmálanna. [...]
.
Ljóð Wrangborg samanstanda jafnan af beinum en skýrum og gildishlöðnum lýsingum. Þær lýrísku myndir sem finna má í bókinni virka á mann einsog pásur áður en ljóðin halda áfram að vinna með afbyggingu vinnunnar og mannfólksins sem tilheyrir henni. Tónninn sveiflast á milli þess að vera agressífur í garð valdsins og senda ljúfar augnagotur til samstarfsfólksins. Ætlun þessarar ljóðlistar virðist vera sú að skrifa skýra og greinilega fyrstu persónu fleirtölu – VIÐ – sem getur sett sig upp á móti hinum auðugu.

Tunedal viðurkennir að síðustu að þetta sé varla í samræmi við hennar eigin sýn á ljóðlistina en þegar allt kemur til alls þá heppnist Wrangborg það sem hún ætlar sér.

Hér er svo viðtal (á sænsku) við skáldið.

MY MONEY eftir K. Silem Mohammad

07/06/2010 11:27

I’ve become better with my money
I never seem to have any
today I departed for London yesterday
that’s about it for yesterday
.
I was sad that I lost my backpack
with my camera and my money in it
it pretty much sucked
on the camera/profit front
.
older, chillax-ier sea turtles are getting all my money
because it’s such a good environment
there is a video on YouTube
of lions attacking a giraffe
.
if you want to view any of these things let me know
PayPal will keep my money

Kasey Mohammad var að gefa út nýtt hefti.

6. júní, 2010

Kronikka

06/06/2010 23:59
Tänään ostin nenäkarvatrimmerin. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yötä.

Gleðilegan þjóðhátíðardag (Svía)

06/06/2010 22:55

Í tilefni af þjóðhátíðardag Svía skulum við hlýða á ameríska ljóðskáldið Kenneth Goldsmith flytja þjóðsönginn, Du gamla, du fria. Du gamla, du fria .

Gleðilegan sjómannadag

06/06/2010 20:05

Þetta lag með Iron Maiden, sem hér sést leikið á tónleikum, er byggt á samnefndu ljóði eftir Coleridge og inniheldur fjöldann allan af beinum tilvitnunum í verkið.

Klámblöð í skiptum fyrir biblíur

06/06/2010 18:45

Finnskir fríhyggjumenn gáfu í dag Helsinkibúum kost á að skipta út biblíunum sínum fyrir klámrit. Að sögn varaformanns Helsingin vapaa-ajattelijat vill félagið með þessu vekja athygli á að nær öll trúarbrögð reyna að hefta og stjórna einkalífi fólks. „Við völdum fyrirbæri sem er andstæða [biblíunnar]. Kynferðisleg frelsun (s. sexuell frigörelse) gengur jafnan hönd í hönd við opið jafnréttissamfélag. [Við viljum ná til hinna] mörgu sem trúa ekki, en styðja passíft hið trúarlega siðferði, fela klámblöðin og stilla fram vígslubiblíunni í bókahillunni. Við viljum vekja þá til umhugsunar.“

Hér er sagt frá þessu í Hufvudstadsbladet.

Soffía G. Birgisdóttir köttar krappið

06/06/2010 17:01

Ekki svo að skilja að á Íslandi séu ekki skrifaðar merkilegar bókmenntir, við eigum ennþá fullt af góðum rithöfundum sem skrifa af þörf og senda frá sér athygl­ isverð bókmenntaverk. En viðtakendur eru fáir, áhugi einskorðaður við lokaða hópa og umræða af skornum skammti. Opinber umræða um bókmenntir er svo til engin og – ef undan er skilin umræða í fáeinum þáttum Ríkisútvarpsins – þá einkennist umræða um nýsköpun í bók­ menntum af íhaldssemi og ekki síst andúð á því sem sker sig að einhverju leyti frá meginstraumnum og höfundum sem leyfa sér að gera tilraunir með form og tungumál er bent á að „reyna að finna sér söguþráð“ og hætta að vera með stæla. Í raun er krafa dagsins að allir skrifi auðskiljanlegar skáldsögur – markaður­ inn hefur hvorki áhuga á ljóðum né smá­sögum, hvað þá að hlúð sé að íslenskri leikritun.

Soffía G. Birgisdóttir í nýju helgarblaði – Krítík (síðu 20).

Ort fyrir kóngafólk

06/06/2010 16:23

Sænska krónprinsessan Viktoría ætlar að gifta sig í sumar. Af því tilefni var í vetur leitað til sænskra ljóðskálda að yrkja ástarljóð fyrir brúðhjónin. En þegar allt kom til alls vildi enginn skrifa fyrir kóngafólkið. Ekki Göran Sonnevi og ekki Jenny Tunedal, ekki Kristina Lugn og ekki Göran Greider. Þetta var dálítill skandall enda er góður – allt að því sjúklega góður – mórall fyrir brúðkaupinu (sem hefur fengið heitið “Stockholm Love 2010″ í auglýsingaherferðinni – en ekkert gott gerist lengur án þess að því fylgi auglýsingaherferð, líkt og alkunna er). Nú hefur tímaritið Re:public hins vegar gefið út sérhefti um brúðkaupið – með andkonunglegri list. Þar á meðal eru ljóð eftir Göran Greider, Jenny Tunedal og Thomas Tidholm – sem á þennan bút:

denna lilla säkerhetsklassade bortskämda familj
de kostsamma vanorna, de skräddarsydda kläderna
den beundransvärda pliktskyldiga välgörenheten
det fina umgänget med de beundrade ättlingarna och släktingarna

Myndin af brúðhjónunum hér efst er eftir Fridu Farm.

Tattúið á Megan Fox (engar myndir)

06/06/2010 12:25

The new tattoo, which snakes down her right flank from the back of her rib-cage to the tip of the hip, states: “Those who danced were thought to be quite insane by those who could not hear the music.” Enigmatic, to say the least. But if the line itself is cryptic, its author is even more of a mystery. Tabloid reports suggest that it’s the work of a little-known poet called Angela Monet, and a quick Google search confirms as much. Thing is, though, Monet doesn’t appear to exist.

Meira hér.

Steven Fowler leikur hnefa og yrkir

06/06/2010 11:55

I knowthisonetoopersonallytocomment

idrepercussions

alesbiancouple

tattooonherleg

firststagesofpregnancyaglenwithboredom

shelooksofutotoutofplace

homsebase

shouldtherebeapoetryfortheobese?

(hér má lesa allt ljóðið)

Kronikka

06/06/2010 00:45

Tänään söin chili-burgerin bosnialaisessa grillissä. Kiitos tästä päivästä ja hyvää yötä.

5. júní, 2010

Champagne-vinet

05/06/2010 23:15

Drick! De förflyga, de susande
Perlorna — drick!
Skynda. Det ljufva, det ädla, det höga
Söker du fåfängt, se’n anden förgick.
Dåren, som fäste vid skummet sitt öga,
Vatten, blott vatten på läpparna fick.
.
Njut! De försvinna, de tjusande
Stunderna: njut!
Ytterst förfinade, känslan och löjet
Reta och domna i samma minut;
Snappa i flykten behagen och nöjet;
Högst är raketen, i det han går ut.
.
Snar är på jorden den rusande
Glädjen: ack snar!
Fångad af ynglingens spända förhoppning,
Än ur en drufva, förädlad och rar,
Än från en mun, lik en ros i sin knoppning,
Strax till sitt hem öfver molnen hon far.

Frans Michael Franzén var fæddur í Oulu. Það er meira að segja stytta niðri í bæ og ég myndi deila með ykkur ljósmynd af henni ef ég nennti að standa á fætur og ná í símann minn, sem liggur einhvers staðar inni í eldhúsi. En letin er alveg að drepa mig.

Roihuvuori (með texta)

05/06/2010 21:07

Sem sé

05/06/2010 14:15

Ragnhildur Jóhanns og Jóhann Ludwig Torfason flytja brot úr Sem sé, eftir Ragnhildi, í Hafnarhúsinu (hljóðið mætti vera betra – en fólk mætti líka vera duglegra að taka upp upplestra á Íslandi svo ég geti verið með).

Endurnýjun

05/06/2010 13:45

Á Íslandi gerist fólk stjórnmálamenn til æviloka. Ef því gengur ekki vel hangir það inni á þrjóskunni – þótt flokkurinn bíði afhroð, kjósendur telji sig svikna, stjórnmálamaðurinn verði uppvís að vanrækslu, óhæfi og / eða spillingu. Ísland er nógu lítið og sætin í pólitík nógu mörg til þess að þetta sé mögulegt öllum sem eru sæmilega læsir. Í sjálfu sér er kannski ekki óeðlilegt – eða í öllu falli óalgengt – að fólk berjist fyrir lífinu með þrjóskunni. Þetta gefur hins vegar til kynna að flokkarnir séu stjórnlausir (ha!) því þeir virðast ófærir um að losa sig við hálfvitana.

The Wire

05/06/2010 02:05

For the past three years, whenever you say “The Wire” white people are required to respond by saying “it’s the best show on television.” Try it the next time you see a white person! Though now they might say “it WAS the best show on television.” So why do they love it so much? It all comes down to authenticity. A long time ago, someone started a rumor that when The Wire is on TV, actual police wires go quiet because all the dealers are watching the show. Though this is not true, it seems plausible enough to white people and has imbued the show with the needed authenticity to be deemed acceptable.

Af Stuff White People Like.

4. júní, 2010

Kronikka

04/06/2010 23:59

Tänään luin Aku Ankka Suomen. En ymmärrä paljon. Mutta Google Translate auttanut. Kiitos päivästä ja hyvää yötä.

Hinir sönnu Finnar

04/06/2010 22:08

Hinir sönnu Finnar, Perussuomalaiset, er nafnið á þeim stjórnmálaflokki í Finnlandi „sem hvað minnst fílar innflytjendur“ (af því það má ekki kalla fólk nasista). Formaður flokksins er maðurinn hér að ofan, Timo Soini. Samkvæmt síðustu skoðanakönnunum munu Hinir sönnu Finnar fá um 9% atkvæða í þingkosningunum að ári – miðað við 1% árið 1999, 1,6% árið 2003 og 4,1% árið 2007. Ímyndið ykkur nú hvað þeir gætu fengið mörg atkvæði ef þau væru með myndarlegri kandídat. Einhvern mýkri – konu jafnvel, Piu Kjærsgaard týpu, Marine Le Pen eða Siv Jensen – já eða barnsrass einsog og Geert Wilders. Finnarnir eru ekki alveg með á nótunum í nýjustu straumum í popúlismanum.

Velferðarkerfið

04/06/2010 19:40

Vandamálið við niðurrif velferðarkerfisins, sem kallast „nauðsynlegur niðurskurður“ hjá vinstristjórninni, er að það verður ekki reist aftur í bráð. Niðurrifið mun gera það að verkum að fæstir vinstrimanna munu kæra sig um að kjósa í næstu kosningum (en það er auðvitað firra í Jakobi Bjarnari að fólk hafi kosið VG eða Samfylkingu svo þau lögleiddu bjórauglýsingar og spilavíti) og ef Inspired By Iceland myndbandið segir okkur eitthvað, þá er það það að sá rembingur og hroki sem gerir okkur kleift að vera MarkaðsÍsland er snúinn aftur (við erum enn á ný best í heimi og ætlum ekki að læra neitt). Altso – þegar þessi vinstristjórn er öll, hvort sem hún springur eða situr út kjörtímabilið, þá tekur við hægristjórn. Einsog við bjuggum við hægristjórn frá því Jón Baldvin leiddi Davíð út í Viðey – einmitt vegna þess að á Íslandi hefur ekki verið skipt um hugmyndafræði heldur einungis orðræðu. Mér skilst á bloggi Ágústar Borgþórs að í nýjasta TMM (sem ég fæ aðeins síðar en aðrir sökum búsetu erlendis) sé grein eftir Guðna Elísson þar sem því er haldið fram að ef bankarnir hefðu ekki hrunið árið 2008 hefði menntakerfið verið rústir einar árið 2015. Mér leiðist að segja það, en ríkið er ekki hætt að rústa menntakerfið þótt nýir aðilar sitji í ráðuneytinu.

Boooooooooring

04/06/2010 16:53

A reader recently asked, by way of my editor, that I share a few words on the Icelandic poetry community. My first response was a long-wind- ed, athletic “boooooooring” while I rolled my eyes and pretended to gag. For a while I was very outspoken in my criticism of Icelandic poetry. I found it self-centred, heavily established, living in isolation from foreign poetry (as well as younger poetry), over-emphasizing metaphor, homogenous, amazingly critical of variation (or fun) and having a snotty superiority complex that it justified with its so-called “modesty”.

Úr nýjasta pistlinum í Grapevine (síðu 34).

Mér-að-kenna-land

04/06/2010 14:49
Sjá stærra kort.

Ég á heima í Syynimaa. Maa þýðir land. Syyni þýðir „mér að kenna“.

Orðaflunk

04/06/2010 12:20

Í kvöld kl. 17 verður lesið upp í Útúrdúr. Meðal þeirra sem fram koma eru vinir mínir og vonarstjörnurnar Ragnhildur Jóhanns og Jón Örn Loðmfjörð (eða skugginn af honum). Einnig: Margrét Helga Sævarsdóttir, Kristín Sigurðardóttir, Katrín Inga Jónsdóttir Hjördísardóttir, Solveig Pálsdóttir og Sigrún Guðmundsdóttir.

Frekari upplýsingar hér.

3. júní, 2010

Kronikka

03/06/2010 23:20

Olen edelleen sairas. Saatana perkele. Kiitos päivälle ja hyvää yöta.

Óæskilegur

03/06/2010 21:38

Að öllum líkindum munum við fjölskyldan setjast að í Helsinki að lokum. Þegar frúin er búin í námi hér í Oulu og ég hef fengið að fara heim til Ísafjarðar í einsog hálft ár munum við áreiðanlega gera okkur heimili í Helsinki. Ég held þá íbúðinni minni á Ísafirði í útleigu á veturna og reyni að hafa hana tóma á sumrin. Eða tóma yfir jól.

En samkvæmt nýrri könnun eru tveir þriðju Finna því mótfallnir að við setjumst hér að. Það finnst mér afskaplega leiðinlegt.

Valhallah Akbar

03/06/2010 20:03

Tralfamadorian Literature

03/06/2010 19:45

Billy asked for something to read on the trip to Tralfamadore. His captors had five million Earthling books on microfilm, but no way to project them in Billy’s cabin. They had only one actual book in English, which would be placed in a Tralfamadorian museum. It was Valley of the Dolls , by Jacqueline Susann.
…..Billy read it, thought it was pretty good in spots. The people in it certainly had their ups and downs, ups and downs. But Billy didn’t want to read about the same ups and downs over and over again. He asked if there wasn’t, please, some other reading matter around.
…..‘Only Tralfamadorian novels, which I’m afraid you couldn’t begin to understand,’ said the speaker on the wall.
…..‘Let me look at one anyway.’
…..So they sent him in several. They were little things. A dozen of them might have had the bulk of Valley of the Dolls — with all its ups and downs, ups and downs.
Billy couldn’t read Tralfamadorian, of course, but he could at least see how the books were laid out — in brief clumps of symbols separated by stars. Billy commented that the clumps might be telegrams.
…..‘Exactly,’ said the voice.
…..‘They are telegrams?’
…..‘There are no no telegrams on Tralfamadore. But you’re right: each clump of symbols is a brief, urgent message — describing a situation, a scene. We Tralfamadorians read them all at once, not one after the other. There isn’t any particular relationship between all the messages, except that the author has chosen them carefully, so that, when seen all at once, they produce an image of life that is beautiful and surprising and deep. There is no beginning, no middle, no end, no suspense, no moral, no causes, no effects. What we love in our books are the depths of many marvelous moments seen all at one time.’

Kurt Vonnegut – Slaughterhouse 5

Nazi-Alert: Ísland er bæði trophy-kelling og mella

03/06/2010 18:56

Ljóðabox

03/06/2010 15:16

“When the poets come to the gym I’m not sure what sort of response they will get.

“But it will be something different and I thought it was worth doing. It will be as close to a boxing format as possible.”

The poetry boxing bouts were the idea of council arts development officer Julie Turnbull.

Council arts development manager Mike Campbell said: “The competitive element will be a lot of fun and the event is an opportunity for people to hear good poets doing their stuff.

“I believe some of the poets will be getting into the spirit of things by adopting ring names.”

[...]

Claire Morgan, programme co-ordinator in the North East for Apples and Snakes, said: “This is a really exciting opportunity, as two completely different worlds collide.

“It will give poetry a new voice through the sport of boxing.”

Ljóðabox í Bandaríkjunum.

Þrumur, eldingar og flugnabit

03/06/2010 14:39
Þegar rigningin er lengi á leiðinni líður mér bölvanlega. En þegar úttútnaðir himnarnir rofna loksins og regnið hrynur niður – einsog hellt úr fötu – er mér afskaplega létt. Ég er ennþá lasinn hérna í þessu miðjarðarhafsveðri og í gær nældi ég mér í um það bil þrjátíu moskítóbit – við þeim bregst ég afar illa og er allur bólginn í framan og á höndum þrátt fyrir að hafa borið á mig ógrynni af hýdrókortisóni, Alsol-spritti og fleira kemísku ógeði sem ég kann ekki að nefna.

2. júní, 2010

Kronikka

02/06/2010 23:59

Internet ei toimi. Vihaan hyttysiä. Olen turvonnut ja kutiava.

Cage Match of Canadian Poetry

02/06/2010 15:11

We’ve now become accustomed to the kind of poetry that warrants a normative form of attention. Prizes and awards for example homogenize taste more than they actually reward merit. They don’t, I think, distinguish those singularities that stand out against the backdrop of their cultures. In many respects those anomalies are, I think, myopically seen as something too exceptional to be warranted any attention.

- Christian Bök

Krítík

02/06/2010 14:40

Bókmenntakrítík sem horfir einungis í textann á síðunni er jafn óáhugaverð og texti á síðu sem horfir ekki út fyrir sjálfan sig. Bókmenntir eru hluti af heiminum. Bækur eru hlutar af höfundum sínum. Það sem höfundur segir um bók er hluti af bókinni. Áhrif bókarinnar (góð/slæm) eru hluti af bókinni sem er hluti af öðrum bókum eftir sama höfund og aðra höfunda. Bækur – ljóð, skáldsögur, ritgerðasöfn, sagnfræði, ævisögur o.s.frv. – eru hluti af öllu sem gerist í heiminum og oft eru langsóttari tengingar gagnrýnenda áhugaverðari útgangspunktar en það sem liggur í augum uppi eða það hvort bókin er góð eða léleg.

Flarf, Arf Arf Arf!

02/06/2010 13:20

I am in fact a software engineer, striving to build an idiot-proof program, bigger and better than the one before. But the universe is striving to build bigger and better idiots – and so far the universe is winning.

Ísrael

02/06/2010 11:16

Ef ríkisstjórnin meinar eitthvað með sínum fallegu orðum um frið og baráttu gegn ranglæti þá er búið að slíta stjórnmálasamstarfinu um það leyti sem lesendur renna yfir þessar línur. Það á ekkert að vera að flækja þessi mál og flétta inn í flókin alþjóðleg samskipti og hagsmuni. Maður skiptir ekki við hrotta og gefur þau skilaboð út án nokkurra vandkvæða.

Ef ríkisstjórnin ætlar hins vegar að grípa til einhverra málamyndaaðgerða eins og að senda út pappírssnifsi eða harma morðin þá hefur hún brugðist hugsjón friðar og mannúðar.

Kolbeinn Óttarsson Proppé í Fréttablaðinu.

Fallegt

02/06/2010 11:01

I had a drunk on like seven Swedes.

– Raymond Chandler

Þræll efnishyggjunnar

02/06/2010 10:45

Ef ég væri ekki fátæklingur myndi ég kaupa mér bæði iPhone og Kindle.

1. júní, 2010

Kronikka

01/06/2010 23:59
Päivällä olin sairas. Huomenna aion olla virkistää. Kiitos täänän ja hyvää yöta.

Orðin tóm

01/06/2010 17:14

Við munum ekki líða kynþáttafordóma, kynjamisrétti eða önnur form af hatursfullu tali, eða framlag sem túlka mætti á þann hátt. Við gerum greinarmun á harðri gagnrýni á stjórnvöld, fyrirtæki, samfélög eða viðhorf og árásum á hópa eða einstaklinga á grunni kynþáttar, trúar, kyns eða kynhegðunar.

Úr Gildum Eyjunnar – reglum fyrir þá sem gera athugasemdir við blogg eða fréttir á Eyjunni.

Sjö milljónir í opnu nútímalegu lýðræðisríki – umkringdir af hálfum milljarði miðaldamanna sem vilja slátra hverjum manni. konu og barni

“Þór M” skrifar athugasemd við blogg Egils – hún birtist skömmu eftir níu í morgun og er enn inni.

Í dag er ég lasinn

01/06/2010 16:00

Í dag er ég lasinn: í svitaköstum með kverkaskít einsog stíflað skólprör, höfuðverk, nefrennsli og nístandi beinverki. Ég held ég hafi ofreynt mig síðustu vikur í flutningum og vinnu og fjölskyldustörfum. Því lauk í gær þegar ég hjólaði um allan miðbæinn og síðan heim með tvo fulla poka af drasli – matvara í öðrum og karfa í hinum (sem ég gat auðvitað ekki fest á hjólið enda verkfæralaus). Ég villtist síðan á leiðinni heim svo 25 mínútna ferð varð um einn og hálfur tími. Síðan þá hef ég verið hálfónýtur.

Við skulum hlýða á Sir Elwood syngja um sjúkleikann og syndina.

Eldri færslur

–> MAÍ, 2010