Hugsjónadruslan

Hvílíkar hetjur! Hvílík saga! Þrándur er kominn um borð í Norrænu að hitta Maggí sem er póliamorískur Texasbúi með master í mannfræði – þau kynntust á Netinu. Nema hvað, á vegi hans verður ein af perlum Norður-Atlantshafsins, hinn engilbjarti Færeyingur Anní, og hann er ekki samur á eftir. Kominn til Kaupmannahafnar á þessi mikli hugsjónamaður úr vöndu að ráða í félagi við skrautlegt lið og góðvininn Billa.

Já, söguhetjan rekur sig illilega á að eftir 11. september er allt breytt. Nú leyfist engum að sofa hjá hugmyndum og hugsjónum á víxl nema hann vilji fá á sig druslustimpilinn. Hér ræður hispursleysið ríkjum, jafnt í ríki hugmyndanna sem kynferðisins.

Umsagnir

„[H]ver fjandinn, hér er svo sannarlega innistæða fyrir mannalátum í efsta stigi. […] Þótt bókin sé stundum klámfengin og groddaleg þá er hún fyrst og fremst falleg æskumynd af sakleysingjanum Þrándi og ástarævintýrum hans. Því þrátt fyrir alla hugsjónaorgíuna og keleríið þá er aðalpersónan Þrándur merkilega saklaus og bláeygur – í jákvæðri merkingu.“
Ásgeir H. Ingólfsson – Kistan.is

„Eins og nafn sögunnar ber með sér veltir aðalpersónan sér upp úr alls konar hugmyndafræði, allt frá kommúnisma til kynjafræði, allt frá hippahugsjónum ’68 kynslóðarinnar, pönksins til dekonstrukivisma. Allt er þetta þó gert með hálfkæringi því að við lifum alls konar póst tíma, póst 9/ll veruleika, post sexual-evolution feminisma, póst hitt og póst þetta. Og slíkur veruleiki einkennist af því að sannleikurinn er ekki til. Lygin er valdið, sannleikurinn óttaleg vandræði. Kvennabókmenntir eru rugl. Klám og spjallsíður það sem lifir. Fyrst blöskraði mér þó nihilisminn þegar aðalpersónan ræðst gegn andlegum leiðtoga sínum í póstmódernisma með orðunum: „Allt var ekki lengur texti, allt var stríð.““
Skafti Þ. Halldórsson – Morgunblaðið

„Eiríkur leikur sér að því að skapa söguheim sem stenst á eigin forsendum með margvíslegum vísunum í samtíma og sögu. Býsna gott en merkilegur má heita sá þroski hjá jafn ungum höfundi að vera samhliða með fléttu sem heldur lesandanaum vel við efnið. Hugsjónadruslan gefur sannarlega fyrirheit um glæstan feril.“
Jakob Bjarnar Grétarsson – DV

„Þetta er ein af þeim skáldsögum sem er ætlað að grípa tíðarandann, hneyksla og ögra. En þetta er líka mjög hefðbundin saga af ungum manni sem er að leita að sjálfum sér og ástinni. […] Hann er í raun og veru vænsta skinn og góður strákur sem trúir á ástina. Þótt hann segist sjálfur trúa á kaldhæðni þá trúir lesandinn honum aldrei alveg og kaldhæðni Þrándar sem sögumanns er kannski þegar öllu er á botninn hvolft hans einlægasti tjáningarmáti.“
Jón Yngvi Jóhannsson – Tímarit Máls og menningar

„[A]ðalpersónan er á endanum ópólitískur pólitíker, órómantískur rómantíker, antíintelektúal intelektúal, sannleiksleitandi sem trúir ekki á sannleikann, firrtur nútímamaður sem fróar sér með ókunnugri konu á netinu en trúir samt á hreina og óspjallaða náttúrufegurð í líki Anní, stendur fyrir botnlausa einstaklingshyggju í hegðun og hugsun en viðurkennir síðan að það leiðir til tilfinningadoða og leiða gagnvart sjálfum sér en þó sérstaklega gagnvart öðru fólki. Persóna sem er svona mikið eitt en um leið andstæða þess verður fyrst og fremst mótsagnakennd og lost, og að hún skuli vera það í því samhengi sem bókin býður uppá verður vitanlega staðhæfing um nútímann af hálfu höfundar.“
Bjarni Bjarnason – Tímarit Máls og menningar

„Það er eitthvað hreinskiptið og aktúellt við hana. Stundum finnst manni sannleikur best höndlaður í skáldskap af því að þar leyfist fólki að kafa dýpra og vera gagnorðara í skjóli skáldskapar. Það finnst mér þessari bók líka takast. […] Þannig að Hugsjónadruslan er á einhvern hátt afar kærkomið og langþráð framlag til íslenskra bókmennta – svei mér þá ef ekki bara lífsnauðsynleg.“
Sigurður Ólafsson – bókablogginu

„Það er gaman að hinni svolítið Þórbergsku sjálfshæðni sem sögumaður beitir sjálfan sig, paranoju og hrakförum í kvennamálum. […] Maður gæti hæglega skipt út einu kvöldi á Sirkus fyrir sófalegu með Hugsjónadruslunni, en það hljóta að teljast mikil meðmæli með bókinni hjá mörgu ungu fólki.“
Sölvi Björn Sigurðsson, rithöfundur