Samfylkingin vs. Vinstri-Grænir: Úrslitarimman
Vinstrigræna bandalag Svía er greinilega með afskaplega flinka auglýsingastofu. Sjáiði bara hvað þau eru hress!
Líkt og veröldin veit eru Svíar sósíalistar (sem borða börnin sín) og hafa verið sósíalistar (sem borða börnin sín) megnið af allri 20. öldinni og að minnsta kosti eitthvað fram á þá tuttugustuogfyrstu. Sænskri þjóðarskútu hefur verið stýrt af marxískum vinstrimönnum frá því elstu menn muna – kempum á borð við Olov Palme, Per Albin Hansson og Hjalmar Branting, sem mun einn af helstu hugsuðum hins demókratíska marxisma og er talinn hafa verið fyrstur til þess að kalla sig sósíaldemókrata í Svíþjóð. Frá árinu 1936 til 2006 voru skilgetin afkvæmi Brantings við völd í alls 61 ár af 70, þegar hægrimenn (sem borða víst ekki börnin sín, að því mér er sagt) slógu hnefanum í borðið, sögðu hingað og ekki lengra, hejsan og hopsan, nú stofnum við Alliansen (altso: Samfylkinguna).
Samfylking Svía samanstendur af þremur stjórnmálaflokkum sem allir hafa gert sig gildandi í hægripólitík síðustu áratugina – Moderaterna (Hinum hófsömu), Folkpartiet (Alþýðuflokknum) og Kristdemokraterna (Kristilegu lýðræðissinnunum) – án þess að hafa tekist að ná ásættanlegum árangri einum og sér (nema í eitt og eitt eilífðarinnar yndislega augnablik). Tíma sínum höfðu sænskir hægrimenn sólundað í heldur innihaldslaust karp um tittlingaskít sín á milli í stað þess að fylkja liði og tortíma sósíalistunum (sem borða börnin sín utan stjórnar og innan). En nú var sú tíð sem sagt á enda og rauðir svo gott sem dauðir.
Árið 2006 settist Samfylkingin að hinum svonefndu kjötkötlum og hóf að sjóða sundur velferðarkerfið (hljómar þetta kannski dálítið kunnuglega?) – og þar hafa dónarnir setið síðan. Atvinnuleysistryggingin er dýrari, sjúkratryggingin minni, það kostar inn á listasöfn ríkisins, verkalýðsfélögin eru veikluð, öryrkjar hafa verið reknir „út á vinnumarkaðinn“ – og þannig áfram eftir alltof kunnuglegum stígunum.
En það verður varla sagt um vinstrimenn að þeir séu seinir að fatta. Socialdemokraterna (Félagshyggjuflokkurinn), Miljöpartiet (Umhverfisflokkurinn) og Vänsterpartiet (Vinstriflokkurinn) hafa nú einnig fylkt liði og bjóða fram í haust undir heitinu De Rödgröna (Vinstrigrænir). Að svo komnu eru stórtíðindin hér tvenn (fyrir utan sjálfa sambandspólitíkina sem slíka): Annars vegar hefur Umhverfisflokkurinn skilgreint sig til vinstri (en til þessa var ekki vitað hvort þeir ætu börnin sín eða nörtuðu bara í þau á tyllidögum) og hins vegar er skeið minnihlutastjórnarinnar í Svíþjóð líklega runnið á enda, en þar hafa meirihlutastjórnir fram til þessa talist til undantekninga.
Það er tæpur mánuður í kosningar og hnífjafnt á milli fylkinga, sem hvor um sig mælist með rétt í kringum 47% fylgi (restin deilist á milli litlu flokkanna sem keppast um að ná þeim 4% sem þarf til að fá fulltrúa á þingi). Takist Samfylkingunni að merja sigur eru það í sjálfu sér stórtíðindi í sænskri stjórnmálasögu – ekki bara vegna þess að sá hluti velferðarkerfisins sem enn hjarir verður þá efalítið sendur í slátrun í vetur heldur munu allar líkur til þess að (afar óvinsælu) barnaáti kommúnista ljúki fyrir fullt og allt.
Birtist fyrst á Smugunni