Fríða um Af Steypu
Forsíða Af steypu.
Þegar maður er nýbúinn að eignast barn verður maður um hríð dálítið fattlaus á umhverfi sitt. Þannig fór það framhjá mér um miðjan september mánuð þegar birtist dómur um Af Steypu í Morgunblaðinu. Enda hafði ég um allt annað að hugsa. Ég rakst síðan á hann fyrir tilviljun bara áðan. Það er Fríða Björk Ingvarsdóttir sem skrifar:
Margir hafa áhyggjur af viðgangi ljóðsins. Ljóðabækur þykja ekki seljast nægilega vel, ljóð ekki vera nógu mikið lesin. Samt sem áður er það svo að ljóð vekja afar sterkar tilfinningar meðal þeirra sem lesa þau, góð ljóðabók er líklega meira og oftar lesin en nokkur annar skáldskapur. Það má því vel velta því fyrir sér hvort nokkur ástæða sé til að hafa áhyggjur af ljóðlistinni yfirleitt – ljóðin virðast spjara sig, svo e.t.v. er það bara markaðssetning ljóðabóka sem ekki hefur tekist.
Ef marka má nýja „Afbók“ Nýhils eru hins vegar allar áhyggjur af lestri og útgáfu ljóða óþarfar – ljóðið lifir svo góðu lífi að ritstjórarnir Eiríkur Örn Norðdahl og Kári Páll Óskarsson hafa gefið út 284 síðna bók helgaða ljóðlistinni í allri sinni fjölbreytni, umræðum um ljóðlist, skilgreiningum á fyrirbrigðinu, myndljóðum og þar fram eftir götunum.
Bókin, sem ritstjórarnir hafa valið nafnið Afsteypu, er reyndar með skemmtilegri bókum sem ég hef fengið í hendurnar lengi. Einmitt af þeirri tegund sem ég nefndi hér að ofan, bók sem maður leitar í aftur og aftur. Höfundar efnis eru ekki af verra taginu; út frá sögulegu sjónarhorni er einstaklega gaman að sjá glitta í Gertrude Stein, Guillame Appolinaire, Mary Ellen Solt og Maurice Roche. En það nýrra er ekki síður forvitnilegt og til vitnis um að ljóðformið er ekki að deyja út – verk Ísaks Harðarsonar, Sjóns og Ingólfs Gíslasonar eru mjög forvitnileg í samhengi bókarinnar.
Þeim sem ekki finna sig í lestri hefðbundinna doðranta, en þykir gaman að sjónrænum (í þessu tilfelli líka ljóðrænum) leikjum, rannsóknum og tilraunum, er eindregið ráðlagt að leggjast yfir Afsteypu.