Ragna Árnadóttir, dómsmálaráðherra, þarf ekki nema að skrifa undir einn örlítinn pappír og síðan vaknar maður í Grikklandi. Eða Írak. Eða Afganistan. Peningalaus og allslaus.

Það náttar. Eins undarlega og það nú hljómar í skynsöm eyru þá hófst þetta með því að það dagaði og svo morgnaði. Að minnsta kosti skil ég þetta þannig. Eftir að morgnaði gerðist ekkert fyrr en það tók að kvölda. Og nú náttar, sumsé. Það er komin nótt. Þegar öll nótt er loks úti mun daga á ný. Það sér hver maður og skilja allir nema hinir allra vitlausustu.

Jóhanna er sterkasta kona Íslands. Jóhanna er líka valdamesta kona Íslands.

Í gær átti Dagblaðið Nei. afmæli. Ársafmæli. Dagblaðið hætti að koma út fyrir nokkru og er efsta fréttin sem lifir jákvæð – líkt og bjartsýn ósk deyjandi blaðs. Ný stjórnmál, stendur í fyrirsögn, og myndin er af hafi rauðra fána á Austurvelli framan við græn trén og reffilegan Jón Sigurðsson. Vetri er lokið, ríkisstjórn (löngu) farin frá, búið að halda kosningar og blaðið, sem andvarpar síðustu öndinni, vonar að allt verði gott.

Ný stjórnmál.

Ég var einhvern tíma voða ánægður með Jóhönnu Sigurðardóttur sem forsætisráðherra. Og Steingrím og Kötu Jak og allt það. Var ánægður að hafa fengið Borgarahreyfinguna á þing. En kannski er ég bara ekki hæfur um að vera sáttur í langan tíma í senn. Ég er í það minnsta ekkert ánægður lengur og mér þykja þessi nýju stjórnmál, sem virtust í sjónmáli, minna óþægilega mikið á gömlu stjórnmálin.

Ragna Árnadóttir, dóms- og mannréttindamálaráðherra var send út af örkinni í vikunni til að halda einhverja puntræðu í tilefni af 50 ára afmæli mannréttindadómstóls Evrópu, nýbúin að fara út með ruslið, einsog Haukur Már kallaði það réttu nafni. Hún fór út með þá Nour, Múhameð og Múhameð, vísaði þeim úr landi og sendi á flóttamannahæli í Grikklandi sem hefur margsinnis verið fordæmt af alþjóðastofnunum, þaðan sem þeir verða líklega sendir til sinna upprunalegu heimalanda, þar sem allt eins er víst að þeirra bíði bara dauðinn ef ekki eitthvað ennþá skemmtilegra.

Ragna fékk sem betur fer ekki að halda ræðuna – það var þó ágætt að einhver stoppaði hana. Það hefði verið ógeðslegt.

Síðan fengu nýju stjórnmálin flog yfir aðferðafræði mótmælenda. Feisbúkkarar um víðan völl lýstu sig jafnvel sammála málstaðnum (að brottvísunin væri röng og ómannúðleg) en að maður gæti nú bara ekki gert svona. Ha? Bara baulað á ráðherrann?

Svo djúpt ristir virðingin fyrir valdi á Íslandi og er til dæmis um hryggjarlausan aumingjaskap – svo djúpstæð virðing er borin fyrir valdinu, jafnvel þegar því er misbeitt, að ekki má undir neinum kringumstæðum segja valdsmönnum til syndanna. Ekki einu sinni þegar þeir misbeita valdi sínu á þann hátt að mannslíf gætu verið í húfi. Maður á nefnilega annað hvort að kyssa vöndinn eða halda kjafti. Og alls ekki kalla fólk morðingja nema það hafi, í allra bókstaflegastri merkingu, blóð á höndunum. Með rjúkandi byssuna í höndunum og vottaða, stimplaða og undirritaða játningu sem meðtekin hefur verið af til þess gerðum dómara.

Ég verð reyndar alltaf jafn hissa á því hvað ég verð hissa á að uppgötva mannvonsku. Einsog þetta sé eitthvað nýtt fyrir manni.

Sem sagt – ég er kannski ekki að útskýra neitt með þessu röfli – þeim sem hafa engan ramma um þetta mál er bent á að lesa þetta, þetta og þetta – og þeir sem vilja stuttu útgáfuna fá þetta sítat í Helga Jóhann Hauksson:

Engin lög eða reglur banna Rögnu að veita Noor og þeim öðrum sem hún sendi nú til Grikklands hæli, eða skylda hana til að senda hann úr landi – en Ragna gerir það samt, engin lög eða reglur banna Rögnu að leyfa Noor að hafa með sér símann – en Ragna gerir það samt, engin lög eða reglur banna Rögnu að veita Noor 15 daga málsmeðferðarfrest – en Ragna gerir það samt, enginn bannar Rögnu að sjá til þess að hann/þeir geti skipt krónunum sínum í nothæfan pening en Ragna gerir það samt, enginn skyldar Rögnu til að nota heimild Dyflinnarsamningsins um endursendingu til fyrsta Shengenlands en Ragna gerir það samt.

Hér geri ég ráð fyrir að allir sem á annað borð rata hingað inn þekki til sjálfs málsins – en kannski ekki svo vel að vita allt það sem Helgi tíundar hér að ofan. Á því hefur nefnilega verið hamrað (af hægrimönnum aðallega, sem hafa komið dómsmálaráðherra svonefndrar vinstristjórnar til varnar) að Ragna hafi bara verið að fara að lögum. Það er spuni og kemur staðreyndum málsins ekki við.

Helgi hefur raunar í ofanálag bent á að Dyflinnarsamkomulagið kveði á um að þessa heimild til að senda flóttamenn til fyrsta viðkomulands í Schengen eigi ekki að nýta ef lengri tími en 3 mánuðir líða án afgreiðslu máls þeirra, og að minnsta kosti Nour mátti bíða miklu lengur en það.

Í ríkisstjórn og ríkisstjórnarflokkum er sægur fólks sem ég eitt sinn bar virðingu fyrir. Og ég skal alveg fyrirgefa þeim flest – Icesave er áreiðanlega óhjákvæmilegt, líkt og alls kyns niðurskurður (samt ekki til þróunarhjálpar, takk fyrir) og samstarf við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn og NATO. Tiltektin, svonefnda, er áreiðanlega kostnaðarfrek og ósanngjörn og erfið og því má alveg kyngja með góðum vilja. Mörgu með ægirömmu óbragði, reyndar, í sumum tilvikum.

En mannvonsku á borð við þá sem Ragna Árnadóttir hefur gerst sek um verður að linna. Tafardjöfulslaust.

Að þingflokkur Vinstri-grænna þegi síðan í ofanálag yfir þessu máli á ég bágt með að skilja og líklega enn bágara með að fyrirgefa. Að ekkert þeirra skuli geta einu sinni látið svo lítið að hreyta dálitlum ónotum í dómsmálaráðherra. Hvers vegna ályktar ekki UVG? Og svæðisfélögin?

Er það einfaldlega svo að enginn andæfi dómsmálaráðherra því ekki megi rugga bátnum án þess að þjóðarskútan fari á hliðina? Án þess að Sjálfstæðisflokkurinn komist aftur í ríkisstjórn? Ef að þetta er það sem þeir kalla rekstrarkostnað í mafíubíómyndum – the cost of doing business – þá er ég hættur að kjósa. Ekki bara vinstrigræna eða aðra vinstriflokka heldur einfaldlega hættur að kjósa punktur. Ef ekki er hægt að reka vinstripólitík án þessarar mannvonsku má Sjálfstæðisflokkurinn, mín vegna, eiga þetta land með gjá og gljúfri, fjalli og fjöru, smjöri og smáralind, stöðlum og stuðlum. Og hananú.

–

Og nú skal ég reyna að hætta að skrifa svona einsog eitthvað moggabloggsviðrini og snúa mér aftur að heiðarlegum deleringum um ljóðlist.

Tags: byltingin, flóttamenn

This entry was posted on Saturday, October 17th, 2009 at 4:11 pm and is filed under Fjallabaksleiðin. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.