Lesbók Morgunblaðsins fyrir fáeinum andlitslyftingum síðan.

Lesbók Morgunblaðsins hefur smám saman verið að gefa upp öndina á síðustu misserum. Ég veit ekki hvort hún var nokkru sinni andrík, svo gamall er ég ekki eða duglegur á timarit.is – en á síðustu árum hefur hún einhvern veginn skroppið saman einsog hungurmorða vesalingur. Flestir ritdómar síðasta bókaflóðs hefðu komist fyrir í Twitter-færslu eða undir ljóðunum á mjólkurfernunum. Stundum hefur verið gripið til þess ráðs að leggja heilu síðurnar og opnurnar undir ljósmyndaverk – líkt og dagblaðapappír sé besti miðillinn fyrir háskerpuljósmyndir af átakasömu landslagi Íslands. Væntanlega til að spara pening – það er a.m.k. eina ástæðan sem ég hef getað ímyndað mér.

Þetta segi ég með fullri virðingu fyrir því ágæta fólki sem stundum hefur skrifað í Lesbókina – það hefur verið ágætt og jafnvel mjög gott efni inni á milli – en stöku ræðari í dugnaðarkasti bjargar ekki siglingu botnlauss báts.

Og nú verður líklega skorið ennþá meira niður. Morgunblaðið, sem nýlega fékk 3 milljarða úr almannasjóðum, hefur ekki efni á að reka Lesbókina. Hvorki vel né illa, virðist vera. Og því er boðaður niðurskurður, á sama tíma og nýr ritstjóri – í þessum orðum skrifuðum, líklega Davíð Oddsson – tekur til starfa.

Að mörgu leyti held ég að þetta sé ágætt. Hvorutveggja. Davíð sem ritstjóri Morgunblaðsins er í samræmi við heimsýn mína – það er eitthvað óhemju heiðarlegt við það. Auðvitað verður hann hlutdrægur, hrokafullur, sjálfsagt hálfbrjálaður, forpokaður megalomaníak – í ritstjórastól. En þannig hefur mér alltaf þótt Mogginn vera. Í 30 ár hefur hann falið það misvel. En nú lýkur því sem sagt vonandi og Mogginn byrjar aftur að koma til dyranna einsog hann er klæddur. Það er miklu auðveldara og þægilegra að takast á við hann þannig en að þurfa að láta einsog um hlutlaust dagblað sé að ræða.

Og Lesbókin deyr. Það er líka ágætt. Með því skapast rými fyrir eitthvað annað, dauðateygjunum lýkur, skepnan deyr og menningarþyrstir lesendur geta óhræddir misst vonina um upprisu Lesbókar og snúið sér annað. Augu þeirra, athygli og aurar fara í eitthvað annað – vonandi eitthvað nýrra og betra.

Tags: Davíð Oddsson, Lesbókin

This entry was posted on Monday, September 21st, 2009 at 3:10 pm and is filed under Fjallabaksleiðin. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.