„Líkt og skáldlegt orkuver virkjar Eiríkur þætti úr veruleikanum – vinnur úr þeim rafmagn, lætur þá enduróma í gegnum ofvaxnar og jafnvel afskræmdar en beintengdar, birtingarmyndir sem ögra lesanda um leið og þær minna hann á það sem allt of fljótt fellur í gleymskunnar dá. [...] Gæska er fjallræða um samtímann flutt í létt-dulkóðuðum myndum, beitt og innihaldsrík.“
Björn Þór Vilhjálmsson / TMM
„Í nýrri skáldsögu sinni, Gæsku, dregur Eiríkur Örn Norðdahl upp mynd af Íslandi samtímans á 269 blaðsíðum sem sveiflast á milli ragnaraka nýfrjálshyggjunnar og sæluríkis félagshyggjunnar. […] Sogkraftur textans er allt að því yfirskilvitlegur.“
Lukas Rösli / ISLAND
„Gæska Eiríks Arnar Norðdahls er áleitin bók og ferskur andblær í allri þeirri íslensku listsköpun sem nú sækir andagift sína í hrunið alræmda [...] fjörug og kröftug þeysireið [...] athyglisvert listaverk sem færir umræðuna og hugmyndaheim íslensku kreppunnar upp á æðra stig.“
„Höfundur Gæsku er feikna stílisti sem þrátt fyrir látlausan flaum orða hefur hárbeittan, írónískan tón og gott vald á framvindunni og persónum sínum.“
„[Sagan er] uppfull af ólíkindalátum og fjöri. Persónunum og athöfnum þeirra er stundum lýst í hálfkæringi, stundum í fúlustu einlægni, oft og tíðum grunar maður söguhöfund um að vera gegnumírónískan, öðrum stundum verður frásögnin allt að því naív í einlægni sinni.“
Það var einhver að gera lítið úr sænskum húmor – einhvers staðar, einhvern tíma (ég hef bara ekki tíma til að leggja svonalagað á minnið). Það var Íslendingur sem sjálfsagt hafði tröllatrú á íslenskum húmor. Liggur án nokkurs efa í flissmóki í hvert einasta sinn sem hann sér Icelandair auglýsinguna með útlendingnum. Fær aðsvif yfir áramótaskaupinu. Skríkir af kátínu þegar hann hlustar á Gulla Helga og Svala. Jón Axel og hvað þeir nú heita allir. Allir með öllum.
Íslendingar eru jafnan á því að þeir hafi góðan húmor. Hressan húmor. Íslensk fyndni er algert æði. Svona Tíu litlir negrastrákar. Eða svona fjórréttað? Spælt egg og 3 Tuborg!
En Íslendingar hafa svo sem haldið ýmislegt fleira um sjálfa sig sem ekki hefur staðist. Einsog að bjúgu séu delikatess og að þeir séu í (víkinglegu) eðli sínu heimsmeistarar í fjárfestingum. Að þeir séu mikil bókmenntaþjóð.
Svíar (eins langt og mér þykir þægilegt að fullyrða um heila þjóð) eru vissulega upp til hópa dálítið innísig. En Íslendingar hafa aldrei átt neitt sem er jafnt fyndið og Mia och Klara.
This entry was posted
on Tuesday, August 18th, 2009 at 11:19 am and is filed under Fjallabaksleiðin.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
