„Líkt og skáldlegt orkuver virkjar Eiríkur
þætti úr veruleikanum – vinnur úr þeim
rafmagn, lætur þá enduróma í gegnum
ofvaxnar og jafnvel afskræmdar en bein-
tengdar, birtingarmyndir sem ögra lesanda
um leið og þær minna hann á það sem
allt of fljótt fellur í gleymskunnar dá.
[...] Gæska er fjallræða um samtímann
flutt í létt-dulkóðuðum myndum, beitt
og innihaldsrík.“ Björn Þór Vilhjálmsson / TMM
„Gæska Eiríks Arnar Norðdahls er áleitin
bók og ferskur andblær í allri þeirri
íslensku listsköpun sem nú sækir andagift
sína í hrunið alræmda [...] fjörug og
kröftug þeysireið [...] athyglisvert
listaverk sem færir umræðuna og
hugmyndaheim íslensku kreppunnar
upp á æðra stig.“ Sigurður Ólafsson / bokmenntir.is (lesa)
„Höfundur Gæsku er feikna stílisti sem
þrátt fyrir látlausan flaum orða hefur
hárbeittan, írónískan tón og gott vald á
framvindunni og persónum sínum.“ Hrund Ólafsdóttir / Morgunblaðinu **** (lesa)
„[Sagan er] uppfull af ólíkindalátum og
fjöri. Persónunum og athöfnum þeirra er
stundum lýst í hálfkæringi, stundum í
fúlustu einlægni, oft og tíðum grunar
maður söguhöfund um að vera gegnum-
írónískan, öðrum stundum verður frásögnin
allt að því naív í einlægni sinni.“ Jón Yngvi Jóhannsson / Pressan.is **** (lesa)
Það var einhver að gera lítið úr sænskum húmor – einhvers staðar, einhvern tíma (ég hef bara ekki tíma til að leggja svonalagað á minnið). Það var Íslendingur sem sjálfsagt hafði tröllatrú á íslenskum húmor. Liggur án nokkurs efa í flissmóki í hvert einasta sinn sem hann sér Icelandair auglýsinguna með útlendingnum. Fær aðsvif yfir áramótaskaupinu. Skríkir af kátínu þegar hann hlustar á Gulla Helga og Svala. Jón Axel og hvað þeir nú heita allir. Allir með öllum.
Íslendingar eru jafnan á því að þeir hafi góðan húmor. Hressan húmor. Íslensk fyndni er algert æði. Svona Tíu litlir negrastrákar. Eða svona fjórréttað? Spælt egg og 3 Tuborg!
En Íslendingar hafa svo sem haldið ýmislegt fleira um sjálfa sig sem ekki hefur staðist. Einsog að bjúgu séu delikatess og að þeir séu í (víkinglegu) eðli sínu heimsmeistarar í fjárfestingum. Að þeir séu mikil bókmenntaþjóð.
Svíar (eins langt og mér þykir þægilegt að fullyrða um heila þjóð) eru vissulega upp til hópa dálítið innísig. En Íslendingar hafa aldrei átt neitt sem er jafnt fyndið og Mia och Klara.
This entry was posted
on Tuesday, August 18th, 2009 at 11:19 am and is filed under Fjallabaksleiðin.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
