Hann rýfur þögnina til að tjá sig um Icesave. Til að vera einsog allir aðrir.

Samkvæmt öllum gildandi leikreglum bera Íslendingar ábyrgð. Ráðherrar og ríkispótintátar gerðu allt sem í þeirra valdi stóð til að hjálpa fjársýslumönnum að koma okkur í krappan vanda. Og ekkert af þessu er Steingrími Joð að kenna, sem trúir svo á samkomulagið (sem neyðarúrræði, geri ég ráð fyrir) að hann hefur gengist við öllum þeim óvinsældum sem því fylgir. Hann verður brátt ónýtur til stjórnmála og mun hrökklast í burtu og ég held hann viti það vel. Hvernig sem fer verður hans líklega ekki minnst fyrir annað en að hafa staðið við stýrið á niðurlægingarstundu. Upp undir axlir í gubbi góðærisins.

Hann vill sem sagt bæta fyrir eitthvað. Koma skipinu aftur á kjöl. Gera plan. Kannski eina planið sem býðst.

Helsta vandamálið, að mínu mati, er þetta: Leikreglurnar eru rangar. Þær eru ósanngjarnar og rangar. Búið hefur verið svo um hnútana að fari eitthvað úrskeiðis borgi skattgreiðendur brúsann. Ég á ekki bara við Ísland, ekki bara EES eða ESB, heldur kapítalismann meira og minna eins og hann leggur sig. Þegar gengist er við reglum sem gera þetta eðlilegt – reglum þar sem stjórnmálamenn eru klappstýrur fyrir fjársýslumenn og bankar geta látið skuldir sínar falla á óbreytta borgara – styrkjast reglurnar. Það verður hefð fyrir því að þeim sé fylgt. Og sú hefð styrkist.

Sem breytir því ekki að samkvæmt leikreglunum eru kjósendur, skattgreiðendur og óbreyttir borgarar sekir.

Því legg ég til eftirfarandi tvær lausnir:

1) Við skrifum undir, borgum einsog við getum og treystum á að kapítalisminn virki þegar til lengdar lætur.

2) Við skrifum ekki undir, borgum ekki og þjóðnýtum og félagsvæðum alla fjármálastarfsemi. Slökkvum á kapítalismanum og bjóðum honum góða nótt.

Ef fólk er ekki tilbúið til að gefa kapítalismanum langt nef, þá finnst mér að það ætti að velja fyrri kostinn, borga og halda kjafti. En mig grunar að margir þeirra sem vilja sleppa því að greiða Icesave, vilji líka halda í gróðasamfélagið. Þetta á raunar líka við um marga þeirra sem vilja greiða. Fólk vill leysa vandann svo hægt sé að halda áfram. Það vill einfaldlega vera rándýrsmegin jöfnunnar. Vill neita stöðu sinni fórnarlambsmegin. Við erum Íslendingar og eigum ekki skilið að komið sé fram við okkur eins og þriðjaheimsþjóð. Eitthvað þannig. Hvernig getum við aftur orðið rándýr?

Mér er eiginlega nokk sama hvor leiðin er farin. Trú mín á heimsslit er táknræn en ekki raunveruleg. Allt gengur yfir. Meira að segja Dresden er enn til staðar. Hiroshima og Nagasaki. En við höfum tækifæri til að skipta um hugsunarhátt. Skipta um markmið. Og ég hef eiginlega meiri áhuga á því hvers vegna fólk vill eða vill ekki greiða Icesave-skuldirnar, en ég hef á því hvort það eigi að greiða þær eða ekki. Það er á því sviði, held ég, sem hinar einu raunverulegu breytingar geta átt sér stað.

Tags: byltingin, Icesave

This entry was posted on Saturday, July 4th, 2009 at 1:22 am and is filed under Fjallabaksleiðin. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.