Rifið úr skáldsögu (horfið!)
Hið ofþrungna er slíkrar náttúru að það gleymist jafn óðum, enda væri ólíft í veröldinni ef íbúar hennar gerðu sér grein fyrir því hvers lags hamingja er möguleg – allar daglegar athafnir myndu stefna rakleiðis í svarthol hedónískrar sjálfsglaðningar og enginn myndi koma neinu í verk. Sá sem ennfremur missir trúna á að veröldin sé inn að innsta kjarna svo misheppnuð og full mótsagna að það útskýri til fulls þá óþolandi keðjuverkun harms sem gerir velflestum íbúum jarðarinnar lífið óbærilegt með öllu, hann missir þegar í stað vitið. Haldi einhver að harminn megi stöðva, og fegurðin geti ríkt, hefur sá hinn sami tapað öllu sem hann á sameiginlegt með systkinum sínum og getur ekki nema beðið dauða síns volandi.