Eirðarleysi
Ég kláraði þriðju skáldsöguna mína í gær – í bili að minnsta kosti. Hana vantar ennþá nafn – titillinn sem ég var með, Rasmus Klumpur & pólitíski ofstopinn, er nú heiti fyrri hlutans. Seinni hlutinn heitir Millý Mollý Mandý & dýrðarinnar mýkt. Ég las hana yfir í vikunni og sendi á ritstjóra í gær. Sumarið fer svo í lagfæringar, tilfærslur og þvíumlíkt. En þær geta ekki hafist fyrr en búið er að lesa bókina, sem verður líklega ekki fyrren undir lok næstu viku.
Og þá veit ég ekkert hvað ég á af mér að gera. Jújú, alls kyns verkefni bíða raunar, styttri og lengri – en ég hef ekki í mér neina eirð til annars en að geispa. Líta upp og veita veröldinni eftirtekt. Nema ég geispa of mikið til að taka eftir henni. Sé ekki í gegnum geispann.
Það er sól og heitt úti og bráðum fer ég á flandur. Í dag er Valborgarmessa . Dagurinn fyrir 1. maí – þetta er heiðin vorkomuhátíð og snýst að mestu um heldur hömlulaust fyllerí. Ekki það ég sé sjálfur á leiðinni á fyllerí. Ég er orðinn alltof dannaður til að láta sjá mig drafandi. Á morgun er það kröfuganga og lautartúr, að finnskri venju.
Ég hef ótrúlega lítið náð að fagna útkomu bóka minna hingað til. Þegar Heimsendapestir kom út bauð ég nokkrum vinum í mat heim til foreldra minna, sem voru stödd erlendis. Þegar Nihil Obstat kom út var ég á upplestrartúr um landið með Nýhil. Þegar Hugsjónadruslan kom út var ég á túr um landið með Mugison. Þegar Blandarabrandarar kom út var ég einfaldlega á Ísafirði – skrapp suður í eitthvað smá partí í Þjóðmenningarhúsinu, sem átti að fagna fyrsta hollinu minnir mig, en snerist aðallega um að minnast Halldórs Laxness (kynnirinn var Þór Tulinius, í Laxness-gervi, sem var fyndið á allra kitslegastan hátt). Þegar Eitur fyrir byrjendur kom út var haldið mikið partí í Þjóðleikhúskjallaranum, til að fagna útkomu hennar, Svavars Péturs og 20. aldarinnar, og Fenrisúlfs. En það var ekki flogið frá Ísafirði – ég náði bílaleigubíl með tveimur iðnaðarmönnum eftir vinnu og mætti rétt áður en kvöldinu lauk. Las einn kafla og fór á Næsta bar fram að lokun, sem var ekki löngu síðar. Þegar Þjónn, það er Fönix í öskubakkanum mínum kom út var ég í Finnlandi. Man ekki til þess að ég hafi gert neitt, kannski fór ég út og fékk mér einn bjór og skálaði. Sama gildir um Ú á fasismann.
Og ég geri ekki ráð fyrir að það verði partí vegna nýju bókarinnar, að minnsta kosti ekkert sem ég kemst í. Ég verð í Stokkhólmi, nýorðinn pabbi í fyrsta sinn – og geri heldur ráð fyrir því að það muni skyggja á útgáfuna. Enda eru þetta transíent viðburðir, útgáfa bóka – mér þykir engu minni ástæða til að fagna Heimsendapestum núna en fyrir 7 árum. Hún er ennþá til, þó hún sé uppseld. Hægt að lesa hana á bókasöfnum. Hægt að endurútgefa hana. Hinar bækurnar eru það best ég veit ennþá í sölu – a.m.k. ekki uppseldar.
Mér finnst annars mjög gaman að fagna, og þá ekki síst að fagna sjálfum mér (ég er alveg jafn hégómlegur og ég virðist, með mynd af sjálfum mér í síðuhausnum). Og kannski fagna ég bara ærlega þegar ég finn til þess tíma.
En nú þarf ég að njóta dagsins.
Til hamingju með daginn, gammur! Heimsendamaturinn var æði!
Í eirðarleysinu gætir þú kannski gert gert fínslípaða þýðingu af Brottför yfir á sænsku. Þar sem orðin stemma við laglínuna. Ég stefni á Svíþjóðartúr núna í júní og það gæti verið gaman að gaula smá sænskt. Hef kannski betra samband við þig útaf þessu síðar en núna er ég að þykjast læra fyrir próf. Gleðilegan dag.