Íslensk ljóðlist: Fullyrðing 7
Ljóðskáld sem hvorki kaupa né lesa bækur eru eðli málsins samkvæmt dálítið úti að aka. Líkt og gildir um annað glóruleysi getur það verið skemmtilegt – það getur verið hlægilegt og djúpviturt, naívt og fallegt. En í nær öllum tilvikum er það fyrst og síðast sorglegt – eins og að eiga kalkaðan ættingja.
Íslensk ljóðskáld leggja ekki sérstaka áherslu á lestur og þau sem gera það liggja jafnan í sömu tveimur bókunum ævina á enda. (Ekki öll – en mörg). Þetta dregur úr hreyfiafli listarinnar – enda hálfgerðar akkeriskúnstir.
Ég er ekki viss um að Jón Örn Loðmfjörð lesi Hannes Pétursson, eða öfugt, svo ég haldi áfram að pönkast á þeim skáldbræðrum. Ég er ekki einu sinni viss um að þeir lesi alla jafnaldra sína þó það væri auðsótt mál – eða kaupi alla jafnaldra sína. En það er spurning um félagsskap og ímyndaðar eða raunverulegar skyldur við slíkar stofnanir – frekar en estetík og áhuga.
Takmarkaður (nær enginn) áhugi íslenskra ljóðskálda (eða ljóðaunnenda) á erlendri ljóðlist – hvar sem er í heiminum – er svo kapítuli út af fyrir sig.
Ég les bara bækurnar þínar Eiríkur, þú ert svo framarlega í ljóðlist að enginn maður þarf meira. Öll innlend og erlend skáld þurfa ekki að lesa önnur innlend eða erlend skáld en þig.
Og ég les bara þig!
EÖN <3 JÓN!
Ég les það sem gúglast. Ég er módern.
Ertu ekki meira svona módem. Sorrí.