Rachel Levitsky
Úr Nágranna
NÁGRANNI er löng síða
um nágrannann.
Af hverju það heitir játning
Eða ef það raunverulega nágranni minn.
Eða hvað ég er.
Ég byrjaði að skrifa hana fyrir ári. Síðastliðnir sex mánuðir eru allir í höfði mér, en þar eru margir fletir. Vandamálið sem ég stend frammi fyrir er hvort fletirnir eru tengdir eða hvort þeir eru yfir höfuð fletir. Flötur myndi fela í sér stykki í sameinuðum strúktúr. Hýsta einingu úr ótengdum hlutum. Með hverju? Ríkinu eða mér.
Eða ef ég er ríkið.
Ég er safn af þrám
ótryggilega hýst,
(tryggilega numinn).
Og svo er nágranni.
Og síðan er nágranni minn.
Í bókinni sem kallast, „Er nágranni minn“ er ég viðfang sambandsins sem ég er í en sem ég held mig sömuleiðis fjarri. Fjarlægð milli veggja eða flata.
Fjarlægðin er lén mitt. Ég deili því.
Ég deili því með éginu í mér sem ég er meðvituð um. Þegar ég játa, geri ég þessa fjarlægð. Ég skrifaði næstum því rof en það er ekki rof, það hefði verið stafsetningarvilla. Rof er það sem ég skapa þegar ég er ekki meðvituð um égið sem ég er meðvituð um.
Rof er hluturinn sem ég skapa þegar ég elska.
Ást er flóknari hlutur þegar um er að ræða nágranna minn. Nágranni minn er brjálaður, þó hann hafi mjög svo helgað sig lífsrökunum, og nú því að vera góð móðir. Hvers vegna segi ég þá, hún er brjáluð. Brjálæði verandi jafnan það nafn sem við gefum þeim sem hafna þessum rökum.
Ást er flókinn hlutur þegar um er að ræða nágranna minn. Hver veit að ég hef hafnað honum margoft, hverjum hef ég undanfarið verið óskiljanlega indæl.
En ég elska nágranna minn. Það er ég viss um.
Ég elska nándina sætta // fjarlægðina / við
samvinnum/samstyrkjum.
Ég skrifaði fjarlægð ekki rof.
Við festum aldrei/til að byrja með.
Ég er strax farin að segja ykkur frá nágrannanum. Í dag spurði hann mig hvert ég væri að fara og var með lúmskan svip í auganu eins og hann vildi segja, hvaða óþekkt er þú í kvöld.
Áður en ég afvegaleiðist, ég afvegaleiðist auðveldlega, mun ég reyna að tala um þetta verkefni af því það er þörf fyrir það í agunablikinu að maður skrifi ákveðnar í hið pólitíska samhengi:
Ég er í Bandaríkjunum, sem kalla sig Ameríku. Bandaríkjamenn eru þekktir sem Ameríkanar, og Kanadamenn Kanadamenn, Mexíkanar Mexíkanar.
Ég verð að skrifa beint á þessa síðu / mig langar að segja tala en ég er að skrifa/
sem Bandaríkína. Því að /ég/sem rithöfundur/það er meira aðlaðandi
að hantera sjálfa mig/sem objekt (en sem súbjekt)
því að ég sem súbjekt/verkefnið/myndi vera
æviminning, eða bók af pælingum og
þær eru leiðinlegar!
Ég hef ákveðið að nota þráhyggju mína í garð nágranna míns sem grunn fyrir umræðu um ríkið, en ég játa/þetta er ekki það eina sem mig langar.
________
Já, ég ríð nágranna mínum/t.d.
(forvitni/trúlofaður/ekki núna/slátra/
hvort öðru/ekki augliti/til auglitis/milli veggjanna)
________
Þegar hún kemur inn í íbúðina mína og stelur frá mér/klaga ég hana til löggunnar.
Hvorki lögreglunni né mér er sama hvort við grípum/hvorki lögreglan né ég vil að hún fari í steininn.
Það sem við þekkjum/það sem við vitum ekki.
Það sem við vitum ekki/það sem við byggjum á milli okkar.
_________
Raunar talar hann mjög hátt út í nóttina. Í símann. Þegar hann hrýtur ekki.
Það er almennt hættuástand. Stríðið við hina úr flugvélunum úr búðinni okkar. Nágranninn, kannski myndi henni vilja standa á sama en hér er barnið hennar. Hún sér bara það. Sem hefur gert hana. Kraftaverkið mitt segir hún, ég syng fyrir hann. Hann er
minn eini söngur.
Það er eitthvað. Ég er aktivistinn sem hringir í nágrannann hey glugginn minn er brotinn gætirðu lækkað róminn. En myndi reyna að trufla ekki hroturnar. Það er verkefni fyrir elskhuga hans, sem er við hinn enda símans.
Geta þau gert eitthvað að því fólkið í landinu sem við erum að sprengja. Getum við gert eitthvað í því fólkið í þessu sem sprengir.
Einhver segir allsherjarverkfall þar er nú almennileg hugmynd.
Myndi móðirin syngjandi vera með í því verkfalli. Sprengd börn eru langt í burtu og kannski geta þau gert eitthvað í því. Myndi hún verkfella barnið sitt. Um nætur hagar kötturinn sér eins og hundur.
Eitthvað segir mér að ég hafi verið of lengi á fótum.
Þessi flöskusafnari er vandlátur með svarta ruslapoka dreifða vítt um gangstéttina.
Baulið er hætt. Hefur hún farið burt. Hefur hann hætt að drekka. Fékk hann vinnu. Er það strákur er það stelpa. Er það í landinu sem sprengir eða því sem er sprengt. Eða hinu.
Þegar hann bankar á dyrnar er hann ekki sérlega eðlilegur. Pabbi hans myndi ekki gera það svona.
Þau sakna mín, þau voru að tala um mig.
Ég á ekki við að það geri mig raunverulega.
Ég sakna klúra nágranna míns.
Hann var hljóður svo ég svaf vel eftir að ég var þreytt. Ég á við að ég notaði ekki mörg lyf.
Þess vegna nú í morgun myndi ég vilja vínglas, en ég fresta, til vinnu. Ég er með vinnu sem gerir hann líka alveg æfan. Kjóllinn minn, sýndarmennskan. Hann veit það, hann heyrir í mér, telur mig vera þann háværa.
Það gerir hún líka. Sem lítur aftur fyrir sig til að sjá hver hefur heyrt í mér. Segðu það sem ég sagði við hana, því það var píka eða typpi, í sögunni, já, þessari um stelpuna sem slítur út fullkomlega hæfum typpum.
Eða var það í hinu samtalinu mínu.
Í dag hefur nágranninn gleymt hvað ég heiti.
Á meðan við riðum.
Ég held að við höfum verið að því.
Hann kallaði mig eitthvað.
Kennara.
Elskuna. Nei, kennara.
Ákveddu þig.
Og hraut svo dálítið meira. Ég gat ekki þolað þetta ég æpti út um gluggann … Plís!
Á þakinu, honum er í nöp við mig líka, þegar ég er á þakinu. Samt kynnum við.
Við lyktum bæði af gufunum og erum bæði dálítið taugaóstyrk.
Ég vildi faðma hana ég meina ég gerði það.
Ég fæ undarlega tilfinningu af því enn í dag.
Frá mér vill hann bara peninga. Lögsókn. Af því grindverkið mitt féll á hausinn á honum.
En svo játa ég að það var saman sem við grétum/eitthvert væmið þjóðerni.
Að hann sé nágranni minn setur mig í yfirburðastöðu.
Að hann sé nágranni minn setur hann í yfirburðastöðu.
Er það bara minn komplex
eða bara komplex.
Öskrin að neðan. Öskrandi heimilið er alltaf að neðan og alltaf. Ánægjuöskur. Ég hræði þau þegar ég fer þangað. En þau koma aftur og vilja meira.
Ég hef áhyggjur. Ég held að krakkarnir muni ekki muna eftir deginum sínum í sveitinni.
Rachel Levitsky