HD (Hilda Doolittle)
Ráðgáturnar
Endurreisnarkór
Dökkir
dagar að baki
og dekkri dagar nálgast;
dökkir hérna megin,
dökkir hinum megin
ógna andanum
eins og safn hýsla
hrein
handfylli
þrídæmdra spjótbera;
óvinur hérna megin,
óvinur hluti
hæðar
og fjallakambs
og undirhæðar;
áður ekkert um ráðgátu,
ekkert liðið,
bara tómleikinn,
gryfja dauðans,
ótti,
flóðið,
jarðskjálftinn,
stormasöm veiki;
síðan rödd innúr öngþveitinu,
þessi haldlitli andardráttur
sem segir eins og eitt blóm getur
um liðinn vetur
(sem myrða
með Pyþískum boga
pláguna frá Delfí;)
eitt blóm,
haldlítil rödd,
afhjúpar
alla helgi
með
„friður
hljóðna þú.“
II
Veldissproti
og blómskaft
og spjót,
eitt blóm getur myrt veturinn,
nú þessi sjaldséði
dávaldur
og galdramaður
og erkimynd;
eitt blóm getur fellt veturinn
og hitt dauðann,
nú þessi
fer og snýr aftur
og deyr
og kemur til að blessa
aftur,
aftur;
veldissproti og blóm
og nálægur
verndari
hinna týndu og getulausu;
jú,
ég er týnd,
sjá hver stjarnanna er nærri;
jú,
ég er máttlítil,
sjá
hver álögð brynja
klæðir geiglausan huga
sem afklæðist búnaði
visnar hugsunar;
sjá vitið hér
hvílík óræðni,
hvílík fyndni
og hvílík birta;
sjá,
mér er lokið,
án elskhuga og innileg engum,
rödd innan sótthitans,
þessi haldlitli andardráttur
gefur ranga hugmynd
um ótta vorn
og vonleysi vort,
„sjá,
ég er hér.“
III
„Ekki til að ónýta
nei, til að helga
blómið
sem reisir
Adonis
frá dauðum;
sjá,
sjá
liljurnar
hvernig þær vaxa,
sjá hversu fagrar,
sjá hversu tær rauður,
(þannig lést ástin)
sjá liljurnar
blæddi
fyrir ást;
hvorki keisari né alvaldur,
enginn getur gert tilkall
til slíkra dásemda;
kóngur getur aldrei stært sig
af svo fallegri flík
sem herskarar
engja
og fjallaliljur.“
IV
„Ekki til að ónýta,
nei, til að helga
hvern loga
sem rís
við brá Ástar;
ekki til að ónýta
heldur særa fram aftur
og nefna
uppánýtt hvert blóm,
snák
og bý
og fugl;
sjá,
sjá
blettóttan snákinn
hve vitur;
sjá dúfuna
spörvann,
enginn deyr
án föður þíns;
maður reisir gildruna
og býður örvunum að fljúga,
maður snarar móðurfugl
sem flýgur yfir
skjálfandi ungana,
skilur þá eftir
sveltandi;
enginn maður,
enginn maður,
enginn maður
má nokkru sinni óttast
að þessi sem blakar
vængjum í yndislofti,
verði fangaður af ránfugli,
að þessi verði sleginn
í sínum villiskógi,
að þessi drepist brotinn
í villiskógarsnöru,
mér
og föður mínum
stendur á sama.“
V
„Ekki til að ónýta,
nei, til að helga
af kappi
allar fornar ráðgátur;
sjá hina dauðu týnda,
grasið liggur
niðurtrampað
og blettótt
og vatnsósa;
sjá,
sjá,
sjá
grasið fyrirlítur
lækinn
úr snjó og eðju og regni;
grasið,
grasið
rís
með blómhnapp;
kornið
lyftir ljósu spjótshöfði sínu
upp að sólinni aftur;
sjá,
sjá
hinir dauðu
eru ekki lengur dauðir,
og kornið er gull,
blað,
stilkur
og fræið þar inni;
ráðgáturnar
eru í grasinu
og regninu.“
VI
„Enn eru ráðgátur,
ég held sömu
hringrás sæðingar
og sólar og regns;
Demetra í grasinu
ég fjölga,
endurnýja og blessa
Jakkos í vínviðnum;
ég held lögin,
ég tryggi sannleika ráðgátna,
fyrst þeirra
að nefna lifendur dauða;
ég er rauðvín og hleifar brauða.
……..Ég tryggi lögin,
……..ég held um sannleika ráðgátna,
……..ég er vínviðurinn,
……..greinarnar, þú
……..og þú.“
HD (Hilda Doolittle)