Craig Dworkin
Úr Beinagrind minnisins
I.
Heil lest, það rignir; hún getur farið í ferðalag. Veik, hún brosir, og það sléttist úr svölu sári okkar mót framtíðinni, óhjákvæmilega bleikri (dögun dregin niður). Hvernig vitum við hvenær við erum reiðubúin til að vera tilbúin, eða að það sé „eitthvað“ til staðar til að skilja við? Peli undir sand, sekkur. Með hrinum í kerfi til að skipa viðburðum í frásagnarspildu sem leyfir okkur að melta margbreytileika framkvæmdar og vensla. One potato. Hinn gefni efniviður endursamansettur, líkið undurfagurt. Víxlun sefar, yfirfarin brú. Línur lagðar til að leiða eld að hleðslu. Lausn byggingarlistarinnar á gólfvandamáli. Gaddóttur, hnullungur. Munurinn á lausu máli og loforði er innsetning egósins. Það er framkvæmt með því að miðja tönn og velja hreina innsetningu sem kemur síðar. Sóðaskapur úr tlimum. Líkt örlæti, ekki þolgæði (þolir drykk). Heflar hreyfast yfir eikarverk, svelgir af sneflum. Er endi eða erindi. Í ótímabærum flýti og með því að setja fram falskar kærur. Stigstærðir frá leysandi til laugandi. „A lot of rummage in a little room.“ Baugar eftir bletti. Þú ert í fyrsta þennan morgunn. Skottandi, ramlandi, og broddskjóða. Að hefjast handa við að setja líf mitt saman á ný, þar sem „að baki“ er líkamans frekar en tímans. Farandverkamaður, ágræddur. Vandamálasögur (frásagnarfatlaðar). Það er framkvæmt þegar tannstöngli stungið í miðjuna hreinsa út komu. Satín kvalið. Fyrsta hland morgunsins. Scotia, scilicet. Þverbitar úr hestvagni tvískipta. Laufum rignir eina stund, sólskinið skúlptúrar meitilsins leiftur (er þvaghraði). Gjaldeyrir, reyndur. „Batna“ fyrir „lina.“ Kápa til hlífðar með tærum blettum blottuð. Úllen, dúlla. Elskar mig ekki. Satang. „Dry stand pipe.“ Braka, fjötra og splæsa. Skáskýst þvíverr. Hljóðið skoppaði og gall frá teinunum, uppflosnað. Í örugga fjarlægð og allir í skjól. ‘Trane fer eina stund, Miles yfirgefur Chicago. Ígróinn, í rafgulum loðbrókum. Hliðra, safnþró, hliðarspor. Kreist úr satínlíki. Tíu mögnuðustu orustur allra tíma, sem allir skólastrákar þekkja. Urð nærri hælum. Opinberunarpúl. Öldur úr röð. Aðdáun, flekun, brottvísun, frávísun, aðdróttun, dömpun, ásökun, afplánun, alminnkun, endurnýjun. Það kemur út svo að miðjan er hrein lega búin að vera. Skrifar Marx: „ Diese verfluchten falschen Rechnungen soll der Teufel holen. Aber never mind. Commençons de nouveau.“ Stekkur fram á vettvang. Skorinn, kannski einu sinni hnýttur og hýddur. Rimbaud myndi skrifa „and I railed against her.“ Svekk, túr, síðu ríkt. Leggur fyrir gífuryrði, sá ég. Straumar réna síderískt. Vökuhraður. Heylest yfirgefur Chicago á 60 m/klst hraða. „Endalok skilaboðanna.“ Heldur ólíkt þreytandi sífrinu úr Twain. Álag úr tröppunni niður. Um það bil tvo mánuði eða þar til efsta lagið brúnast. Það er tilbúið þegar tannstöngull sem stungið er í miðjuna kemur hreinn út. Marks skrifar.
Craig Dworkin