Nýáramótaávarp
Hátíðirnar hafa verið mér góðar og enginn hefur svo mikið sem látið sér detta í hug að spreyja á mig piparúða, og það þó ég sé í næsta nágrenni við hið illyrmislega Nörrebro hverfi í Kaupmannahöfn. Kannski lagast það ef ég lít við í Rosengaard í Malmö-heimsókninni á morgun. Það er víst ennþá verra en Nörrebro og Austurvöllur samanlagt.
Gjaldþrotið heima er ekki fyrst og síðast fjárhagslegt, heldur andlegt. Kryddsíldin er tákngervingur fyrir eitthvað sem leyfist ekki lengur – fyrirmannaveisla málóðra pólitíkusa sem vilja hlaða slagorðum undir rassgatið á sér þar til pöpullinn kafnar, á meðan klingir í kampavínsglösum og síld er sporðrennt. Hún er ljót og það er gott að hún var stöðvuð. Vonandi kemur hún aldrei aftur – að minnsta kosti ekki í óbreyttri mynd. Ef hún kemur aftur þá vona ég að hún verði haldin á Kaffivagninum, fleirum verði boðið en fyrirmennum og tekið verði upp á því að afþýða blessað danska nafnið – krydsild, crossfire, bardagablossar.
—
Las Gott á pakkið í gær – ævisögu Dags. Hún var góð fyrir utan einstaka gloppur. Höfundur er temmilega kæruleysislegur í dagslegum stíl, sem getur verið vopn í hendi ljóðskálds sem kann með slíkt að fara, en ævisöguhöfundar eru jafnan vandvirkari og einarðari. Annars hefði það geta orðið gaman ef Níels Rúnar hefði farið með það alla leið og delerað bara kafla og kafla, logið og blekkt.
Annars þótti mér undarlegt þetta með hvað Dagur fór, eða átti að hafa farið, fyrir brjóstið á fólki. Maður hefur heyrt þetta oft – utangarðs og allt það. En það er sjaldan neinn tiltekinn, ekki vitnað í lesendabréf í Morgunblaðinu, hvað þá virðulegri heimildir. Nafnlaust níð. Bara ýjað að einhverju fússi á götum úti, skvaldri og slúðri – sem er alveg jafn óstaðfest þegar það er fest á bók eins og þegar það er hvíslað úti á götu. Þannig tekur höfundur auðvitað undir, þó hann sé ekki sammála – endurómar og stundar svipuð vinnubrögð og hvískurkellingarnar.
Einn er þó nefndur til leiks, og vissi ég ekkert um það fyrir. Í þrígang, minnir mig, er Thor Vilhjálmsson dreginn inn eins og hann hafi verið helstur óvinur Dags alla tíð. Það væri gaman að vita hvernig Thor sér þetta sín megin – og eiginlega ótækt að hann beri ekki hönd fyrir höfuð sér.
Þá fær Þór Eldon undarlega sneið, þar sem hann er kallaður meinlaust skáld (minnir mig) – sem aftur væri gaman að vita hvað fólki finnst um, enda voru þeir Dagur víst vinir og Þór gaf nýlega út geisladisk með músík við ljóð Dags.
—
Fékk Rimbaud á frönsku og ensku í jólagjöf. Hanska og bakpoka og inneign hjá flugfélagi. Maður þarf ekkert frekar.
Og samt fór ég í dag og keypti Kingsize eftir Mette Moestrup – sem er óhætt að mæla með – og konkretljóðabókina Honey by the Water eftir Ian Hamilton Finlay fann ég á hálfum prís í antikvaríati niðri í bæ. Hálfur prís var reyndar samt 200 danskar krónur, eða 4.400 íslenskar. Og mann svimar auðvitað. En lætur sig hafa það. Mér sýnist hún dýrari á internetinu – sex þúsund.
Á mánudaginn höldum við svo heim á leið til Helsinki. Þar bíður mín hálfkláruð skáldsaga, ljóðabók, afbók, innslag í útvarpsþátt og fleira – m.a. langar mig að leggja drög að ljóðaþýðingaröð Nýhils og koma einhverju slíku á koppinn (safna áskrifendum) fyrir haustið.