Heimsendapestir
Heimsendapestir
Í káputexta segir ritstjóri, Haukur Már Helgason:
„Eiríkur Örn Norðdahl, fæddur 1978, ber nú ábyrgð á bestu tíðindum íslenskrar ljóðlistar frá því við lærðum að lesa …” Eiríkur grípur ósjálfrátt frammí: „Orðin eru eins og englar í höfði mér, djöflar og væringjar, sem drepast úr tæringu á lyklaborðinu; ég sakna myrkursins frá því í vetur.” Ritstjóri slær í míkrófóninn, lítur óblíðlega til skáldsins og heldur áfram: „Eins og, hu-humm … eins og gotnesk kirkja sem rífur sig upp á grunninum, og gengur við staf, stígur þungt en stekkur upp og slær í hæl þegar síst varir því hún er kát þessi skepna og sjálfri sér fegin, kálfurinn sem gleymdist inni á bás fram á sumar – kálfur undan kúnni …” Ritstjóri kemst ekki lengra því Eiríkur er hlaupinn aftarlega í bókina og ber sig undarlega að stúlkugreyi í sumarkjól:
Kysstu mig segir hann með augunum.
Kyssa þig með augunum? spyr hún þá.
Hann hikar:
Sko, það sem ég á við er…
Snýr sér:
Strákar, sjáiði þetta!
Hann stendur á fætur.
Stígur uppá stól.
Stingur sinni teskeiðinni upp hvora nös.
Hoppar á einum fæti.
Gerir spilagaldra.
Talar afturábak.
Og setur loks vinstri lófa í hægri handarkrika skellir niður olnboganum svo úr verður: „prump”við mikinn fögnuð viðstaddra.
„… kálfur undan kúnni,” lýkur Haukur þó máli sínu og áhorfendur, ef einhverjir eru, beina athygli sinni aftur að honum, „kálfur undan kúnni sem synti yfir Dýrafjörð þegar hún vildi ekki láta slátra sér, fyrsta ljóðabókin? Ekki sú blíðasta – blóðvolgt og organdi er fyrsta kvikindið úr skauti Nýhils.” Hinir hugsanlegu gestir ljúka upp lófaklappi, Eiríkur lætur bíða eftir sér en hrökklast síðan fram í fyrsta kvæðið … lýsingin breytist, einhver flytur norska ambient tónlist en skáldið rymur:
Í gærkvöldi stóð Pan í kofanum hjá mér og hlýjaði sér við eldinn af vörum kabyssunnar -ég stökk í nið árinnar því ég var drukkinn og leiður á stöðnuðu blóðinu í æðum mér- og nú er Pan stunginn af, situr sjálfsagt í felum milli trjánna með flautuna lafandi milli lappana og bíður þess að nóttin slái takt í trén svo stríða megi mér að nýju.
—
Kæri lesandi. Þessi dagskrá er miklu miklu lengri og hún er líka frábær. Bókin kemur út um verslunarmannahelgi.
„Hér vantar ekkert á mælskuna, orðin ryðjast fram eins og kálfar á voru og ungæðislegur ákafinn minnir helst á Majakovskí í Skýi í buxum eða Rimbaud í Árstíðum í víti. Og bókmenntafíklinum hlær hugur í brjósti; hver var að segja að ljóðið væri dautt? Eiríkur Örn hefur greinilega mikinn metnað, tilfinningu fyrir hrynjandi og byggingu, er vel lesinn í ljóðum stórskáldanna (a.m.k. framyfir miðju síðustu aldar) og honum liggur mikið á hjarta.“
Friðrikka Benónýs – Morgunblaðið
„Skáldskapur Eiríks er kraftmikill, beittur og óneitanlega grófur.“
Kristján Hrafn Guðmundsson – Stúdentablaðið
„Höfundurinn, Eiríkur, uppfærir ljóðið og gerir það skiljanlegt og relevant fyrir alla þá sem neita að skilja af hverju hið íslenska ljóð þurfti endilega að nema staðar í “tímaleysu” ákveðins lönguliðins tímabils hvers hugsunarháttur og tilfinningar eru úreltar í dag. Þá er ekki sagt að Eiríkur sé svo anarkískur að hann sé alveg laus og ósnertur af því sem á undan er gengið. Hann nýtir það afturámóti, einsog sannur nútímamaður, bara einsog umgjörð eða réttara sagt front. Í stað þess að vísa í og/eða vinna úr stíl eða formi eða hugmyndum fyrri skálda sækir Eiríkur í ímynd „eiginpersónu“ skáldanna útávið, stereótýpurnar, slúðursögurnar – SJÁLFSBYGGINGUNA.“
Gísli Magnússon – Kistan.is
„Eiríki Erni er ekkert heilagt í kveðskap sínum og fer honum vel háðið og niðurrifið, klámið og níðið, slurpið og slammið og honum ber að þakka fyrir að hafa lagt af stað með sína Heimsendapest.“
Benedikt Gestsson – ljóð.is