„Ave Nýhil, au revoir… “
Að gefnu tilefni er rétt að taka fram að allt tal um Nýhil-sml(b) var meint sem grín. Það er ekki endilega frjótt að saka þá sem ekki hlæja um lélega kímnigáfu.
Annars rakst ég á þetta:
Stjórnleysingjarnir [...] láta sér nægja að ráðast á pólitískar, réttarfarslegar og efnahagslegar greinar þjóðfélagstrésins. Við viljum annað og meira; við viljum rífa upp og brenna dýpstu rætur þess: þær sem sitja fastar í sjálfum heila mannsins: skipulagsárátta, löngun eftir lágmarks erfiði, ofstækisfull dýrkun fjölskyldunnar, áhyggjur af svefni og föstum matartíma, heigulsleg værðarhyggja, ást á hinu forna og gamla, á því sem er spillt og sjúkt, andstyggð á því sem nýtt er, fyrirlitning á æskunni og uppreisnarsinnuðum smáhópum, lotning fyrir uppsöfnuðum haugi liðinna ára, fyrir náunum og hinum dauðvona, eðlislæg þörf fyrir reglufestu, fjötra og helsi, andstyggð á ofbeldinu, hinu óþekkta og nýja, ótti við algert frelsi.
F.T. Marinetti
Ekki það ég taki undir eitt eða neitt, frekar en fyrri daginn – ég er nefnilega svo upptekinn af að tryggja frelsi mitt, hlutleysi, sjálfstæði, óhæði og fullveldi! Ha ha!
Ave Nýhil, au revoir
úmpalúmpalúmpa,
danke schön und ha det bra
úmpalúmpalúmpa.
Og þetta tekur fólk alvarlega? Ætli það sé rímið sem valdi? Söngur sérhljóðanna? Er það vísunin í Roald? Eða verða ljóð alvarlegri – raunsannari – fyrir þann fjölda tungumála sem má finna á hverjum fermetra?
Nei – Fjallabaksleiðin gefur ekkert fyrir blaðamennsku – þó hún brjótist inn í póstinn manns – og tekur ekki mark á neinu nema sjálfri sér. Púff! Púff!