Úr einu í annað í hitt
Þessi síða hefur verið í hálfgerðum lamasessi síðustu tvo-þrjá sólarhringana, vegna þess að hýsingarkompaníið á í einhverjum tilvistarvanda. Ég geri ráð fyrir að það hafi farið framhjá flestum. En mér sýnist þetta ganga ágætlega núna.
Mér skilst að Ú á fasismann sé að verða búin á lager forlagsins. Það þýðir svo sem ekki neitt, þetta er svo lítið upplag að það gæti sem best allt legið á borðum bókaverslana og skilað sér aftur eftir jól. En það gæti líka verið góðs viti og kannski ráð að benda þeim sem eru staðráðnir í að verða sér úti um eintak á að bregðast við fyrr en síðar.
Hetja gærdagsins, Jón Bjarki Magnússon, á sér annan vinnuveitanda en DV. Hann er nefnilega starfsmaður Nýhils – gott ef það heitir ekki hreinlega framkvæmdastjóri. Hann var ráðinn strax og hann kom heim frá Kína, og forveri hans, Gísli Hvanndal, var sendur til Kína í staðinn. Ég lýg þessu ekki, þetta er allt dagsatt. Ég gæti trúað því að Jón Bjarki eigi einhvers staðar upptöku af okkur að ræða þetta í einlægni.
En mikið djöfull er hann séður. Að hafa baktryggt sig með teipinu. Ég tók ofan hattinn og hef enn ekki skilað honum aftur á sinn stað.
Ég las loksins Konur eftir Steinar Braga í gær. Það er engu upp á hana logið. En svo fannst mér líka flestar aðrar bækur Steinars magnaðar, og ég er ekki alveg viss um að Konur fari í fyrsta sæti – Hið stórfenglega leyndarmál heimsins og Áhyggjudúkkur etja þar kappi við hana. Etja kappi við þær. Konurnar.
Er líka að lesa Singular Pleasures eftir Harry Matthews – bandaríska oulipistann – í sænskri þýðingu (Enskilda nöjen, heitir hún). Þetta eru prósaljóð um fólk sem stundar sjálfsfróun við hinar undarlegustu aðstæður á hinum furðulegustu stöðum. Það er eitthvað viðeigandi við að lesa þannig á sænsku. Það er meira rými undir pervertískar víddir á sænsku en ensku.
Endurles Synopsis eftir Ulf Karl Olov Nilsson, vegna innslags í Seið og hélog sem ég verð með um hana í janúar, og er enn jafn fullur lotningar.
Og hef loksins gefið mér tíma til að hella mér í Info Ration eftir Stan Apps – sem er yndislegt ljóðskáld.
Þá barst mér pakki í dag. Ellefu tölublað tímaritsins Ský. Nei, ekki þessu sem maður fær í flugvélum, heldur hinu sem Óskar Árni og Jón Hallur ritstýrðu fyrir hátt í tuttugu árum síðan. Það er í sem skemmstu máli yndislegt tímarit. Auk alls kyns ljóðaþýðinga og texta frá fólki sem síðar varð að framvarðarhöfundum Bjarts (aðallega, en líka annars staðar), má þar finna ljóð eftir Ágúst Borgþór og Úlfhildi Dagsdóttur (nei nei, ég læt þetta vera, mun ekki klæða mig í Pol Pot búning og lesa þetta upp á Youtube, ég lofa – vildi bara segja frá þessu vegna þess að mér finnst það fyndið).
Annars er himinninn hér í Helsinki óvenju grár og þungbúinn í dag. Það er eins maður heyri reipi bæjarins herðast um svíra bæjarbúa. Mér finnst ekkert skrítið að Finnar eigi dálítið erfitt suma daga, þungbúnustu dagana. Eða að þeir gleðjist á sumrin. Maður þarf alveg að hafa sig allan við í svona veðri. En sem betur fer detta þeir inn annað veifið björtu dagarnir.
Mig minnir að þetta hafi verið ágætur texti hjá mér. Var þetta 1991 eða 1992?
Ég skildi þetta eftir heima – en þetta var um miðjan bunka, svo líklega hefur það verið á mörkum 91 og 92. Textinn var fínn, svona meitlaður hversdagsleiki eins og þú ert þekktur fyrir.