Frelsið er eins og hryllingsmynd
Frelsið er eins og lýðræðið og lýðræðið er eins og manneskjan og manneskjan er eins og naggrís og naggrísir eru eins og börnin mín og börnin mín eru eins og ég og ég er eins og labbandi auglýsing og auglýsingar eru eins og plötur Leoncie og Leoncie er eins og trúður og trúðurinn er eins og lítið barn og barnið er eins og ljósastaur í laginu og ljósastaurinn er eins og loftnet á þessum manngerða himni og himinninn er eins og hvolfþak, hellist yfir landið og landið er eins og gluggi inn í fortíð og framtíð og framtíðin er eins og fugl sem þú sérð í fjarska og fuglar eru eins og kartöfluflögur og kartaflan er eins og vinur minn og vinir eru eins og stjörnurnar og stjarnan er eins og máni og máninn er eins og bleik sigð og sigðin er eins og bros og brosið er eins og pósturinn og pósturinn er eins og endurómur af mótmælafundi og mótmælafundir eru eins og jarðarfarir og jarðarfarir eru eins og flestir Íslendingar og Íslendingar eru eins og Bandaríkjamenn og Bandaríkjamenn eru eins og þeir eru og þeir eru eins og ofsalegar hafsbylgjur sem freyða eigin smánarverkum og bylgjur eru eins og noregsströnd og ströndin er eins og allir okkar áfangastaðir og staðurinn er eins og klipptur út úr hugarheimi ævintýranna og ævintýrin eru eins og hryllingsmyndir og allar hryllingsmyndir eru eins.
Skoðanir þær sem fram koma í ljóði þessu eru alfarið á ábyrgð internetsins og öll líkindi við skoðanir höfundar skrifast á tilviljanakennt eðli veraldarinnar.
Ég var að líta yfir athugasemdir við Riddara niðurrifsins á Eyjunni og þar hafði einhver sett inn heila grein eftir sama mann, þar sem finna mátti upphafsorð ljóðsins hér fyrir ofan. Ég tók síðasta orðið og gúgglaði mig áfram (“manneskjan er eins og”), til að komast að því hvað það er, í heildarvitund mannsins, sem líkist öðru. Ljóðinu lauk af sjálfu sér.