Að mála heiminn hlandgulan
Sigurður Hróarsson skrifar dóm um Ú á fasismann í Fréttablaðið og bregst mér ekki frekar en fyrri daginn. Hann segir reyndar tilgangslaust að skrifa um hana, en honum þótti tilgangslaust að lesa þá síðustu (I’d rather praise it than read it) svo þetta er kannski framför.
“Þetta er skáldskapur sem hafnar lýrík, skáldskapur sem efast um sígilda hæfni ljóðsins til að tjá sannleik síns tíma [...] hún er bráðfyndin, háðsk og orðheppin, líka ósvífin og örvandi, orð í tíma töluð. [...] Skáldið okkar er hér í fylkingarbrjósti, baðar hetjur gærdagsins háði, býður þeim birginn og nauðgar þeim uppá nöturlegan (tilgangslausan) nútímann með framandi tungum. Aðför bókarinnar að viðteknum smekk og (meintri) úreltri óskhyggju smáborgarans/elítunnar felst líka í því að “lækna líkt með líku”, rifa saman slitinn skrokk með slitnum þræði, afhjúpa fordóma með fordómum, hirta gula pressu með því að mála heiminn hlandgulan og siga óhljóðum á hávaða, bregða fæti fyrir höfuðstaf með öðrum verri.”
Dómurinn er hér að neðan – smellið á myndina til að sjá hann nánar. Ég vil þó taka fram það lítilræði, að í bókinni eru 20 myndljóð, ekki 21 – það fyrsta er bara tvískipt, fyrsti ramminn opnar bókina og seinni ramminn lokar henni, en þau heyra saman.
Er Nýhil ekki komið í samningaviðræður við Sigurð um að gefa þessa mögnuðu ritdóma út á bók …
Ekki var ritað stakt orð um mína bók í Fréttablaðið og eitthvað um fimm línur í Morgunblaðið. Ég veit ekki hvort er verra að vera hunsaður með öllu eða fá eða fabúleríngar úr manni sem hlýtur að hugsa með sér þegar hann fær bók: Ah, bók! Hvar er hasspípan? Og þó, jú, líklega hassið. Getur maðurinn ekki bara reykt án tjáningar?
Óttaleg heift er þetta Hermann. Og mér sem finnst Sigurður langbesti ritdómarinn á Íslandi – og raunar sá eini sem ég nenni að lesa svona öllu jöfnu, án þess ég hafi einu sinni sérstakan áhuga á bókinni.
Samanborið við Lesbókina þessa dagana er Sigurður nóbelsverðlaunaefni.
Ég hefði verið vonsvikinn að fá annan en Sigurð hjá Fréttablaðinu.
Nei ekki snefill af heift. Jú maður kemst í netta vímu af lestri ritdóma hans ef maður þrælast í gegnum þá, svona eins og af óbeinum hassreykingum (mjög mjög lauslega tengdum bókum). Það er ekki meiri óþarfi en margt annað sem ritað er um bókmenntir og látið óritað á niðurskurðartímum. Alvöru verkefni væri samt að vera að setja bókmenntir í samband við tímann. Það verður líklega bara gert á netinu framvegis. Gleðileg jól.