Þegar ég kæfði byltinguna
Ég kom meðal annars til Íslands til að verða vitni að, og vera með í, byltingarástandinu sem ég hafði fylgst með í útvarpi, hjá Agli og Láru Hönnu, að ónefndu Dagblaðinu Nei. Það átti þó aldrei að verða.
Rétt um það leyti sem ég renndi inn í Reykjavíkurborg sömdu lögregla og mótmælendur í Seðlabankanum frið. Tveimur dögum síðar fór Dagblaðið Nei. í jólafrí. Það var enginn borgarafundur þann mánudag sem ég var í borginni. Mótmælafundurinn á Austurvelli var fámennari en oftast áður og aldrei þessu vant voru engir með egg eða melónur. Ég sá ekki betur en þeir sem klifruðu upp á svalir Alþingishússins væru að auglýsa einhverja myspace-síðu. Það var enginn á svölunum hinumegin.
Ég yfirgaf Reykjavík upp úr fimm á mánudagsmorguninn, tók rútuna upp á Keflavíkurflugvöll. Klukkan sjö hittust anarkistar og fleiri aðgerðasinnar á Arnarhóli, réðu sínum ráðum og fóru upp í Alþingishús seinna um daginn – ég held það séu sömu hópar og fóru í ráðherrabústaðinn daginn eftir. Nú skilst mér að Nei. hafi frestað jólafríinu og snúi aftur.
Byltingin tók sér sem sagt hlé meðan ég var á Íslandi, nokkurn veginn nákvæmlega, frá því ég kom í bæinn og þar til ég fór aftur. Nú veit ég vel manni er hollast að láta ekki sem maður sé miðpunktur veraldarinnar, en ég er að hugsa um að halda mig einfaldlega frá Íslandi þar til búið er að steypa ríkisstjórninni, hið minnsta, og hreinsa dálítið til. Það var aldrei ætlun mín að tefja fyrir, halda aftur af, eða stöðva. Og allur er varinn góður.
Ég sendi þeim sem gera gagn hins vegar mínar bestu baráttukveðjur, og innilegustu afsökunarbeiðnir.