Þá skelfur jörð og skakast himnar
Sigurvegarinn í ljóðahluta bóksalaverðlaunanna er tæplega tuttugu árum eldri en franska ljóðskáldið Arthur Rimbaud, skreið í heiminn skömmu áður en Keats lést fyrir aldur fram, fimm mánuðum áður en Blake lést – sjálfur Páll Ólafsson, ástarljóðaskáld og samtímamaður Tolstojs, ekki bara dauður heldur löngu dauður og elstur gamalla á ljóðabókametsölulistanum.
Í næstu tveimur sætum var Þorsteinn frá Hamri. Um það vil ég sem minnst segja, svo ég fái ekki í andlitið forsíðugreinar í Lesbókinni.
Sjónvarpið afhenti Einari Kárasyni og Gerði Kristnýju sín verðlaun í beinni. Ekki var hægt að veita Páli þá sömu þjónustu, enda maðurinn náttúrulega æðislega dauður, og ekki var farið þá leið að koma við á Hamri til að fagna Þorsteini – þótt hann hafi í raun verið sigursælastur allra á þessum listum, með tvær bækur. Enda hefur víst ekki tíðkast að sýna frá ljóðlistarverðlaunum í sjónvarpi. Og var ekki gert þegar Kristín Svava tók þau í fyrra.
–
Að því mér skilst hlutu fjórar nýjar ljóðabækur styrk úr menningarsjóði í gær. Refur Emils Hjörvars, Villidýr Kára Páls, ný bók frá Ragnari Ísleifi og svo Bútgáfa Nýhils, sem er sería smábóka. Ef það voru fleiri hef ég ekki frétt af því, enda þykja þetta víst ekki fréttir nema um lengri bækur sé að ræða. Stendur ekki í blöðunum, það ég hef fundið. Ég er ánægður með þrjár af fjórum styrkveitingum, en til þess að ala á paranoju ætla ég ekki að segja hver þeirra fer í taugarnar á mér.
Djók!
En mér finnst að höfundarnir eigi allir að gjalda Nýhil tíund fyrir að standa í því að berjast fyrir þessu í vor. Nú þarf bara að koma þessu inn á eðlileg fjárlög sjóðsins.
–
Síðan er það könnunin – allir að kjósa í könnuninni, kjósa sjálfa sig, frændur sína og frænkur, bara kjósa kjósa kjósa. Ef þetta endar í einhverjum tíu atkvæðum (sem dreifast á fjörutíu bækur) eru niðurstöðurnar ÓMARKTÆKAR (sem þýðir ekki í sjálfu sér að þær verði marktækar þó atkvæðum fjölgi, en kjósið samt hér eða hér eða hér).