Stutt yfirlýsing um ljóðætlun
Ég ætla meðal annars í ljóðum mínum að gera lesandann meðvitaðan um lesturinn, að hann sé að lesa og það sem hann lesi sé tungumál.
Ég ætla sem sagt ekki að skrifa texta sem maður líður í gegnum. Sem sagt, ekki eðlilegan texta, heldur þvingaðan, því eðlilegur texti er að nokkru leyti blekking – oft nauðsynleg, en blekking engu að síður og í ljóðlist minni reyni ég að sneiða hjá henni. Hugmyndin er sú að lesturinn verði þvingaður, að lesandinn verði þvingaður.
Ég býst við að þetta fari í taugarnar á einhverjum. Að einhverjum finnist þetta leiðigjarnt, staglkennt, prógrammerað og – þegar skautað er yfir til að þurfa ekki að þvingast – fyrirsjáanlegt.
Það verður bara að hafa það.
Með þessu er ég ekki að segja að allir eigi að gera eins og ég eða að einungis ljóðlist sem reynir að skjóta sér framhjá þessari blekkingu sé góð ljóðlist (það hefur borið við að fólk (skáld) túlki allt sem ég segi sem einhvers konar árás á sig eða ljóðfélagið Ísland í heild sinni).