Ég sagði reyndar ekki að það ætti að vera markmið – hélt ég – en það er svo sem ekkert verra markmið en hvað annað. Það væri í það minnsta fyndin hugmynd – að kenna tölvu að hafa „góðan smekk“. Hún væri þá mötuð á klassískri fagurfræði og myndi læra að kunna betur við það sem er passlega kunnuglegt & hata það sem er ókunnuglegt eða of kunnuglegt.

Ljóðavélarnar eru án efa oft notaðar sem inspirasjón að öðrum verkum (frekar en efniviður) líkt og köttöpp tæknin, og svo enn fremur sem tæki til að fjarlægjast sjálfið – ég skáldsins – aftur líkt og köttöppið. Það er hins vegar mikilvægt að átta sig á því að þó spektrúmið sé ótrúlega stórt þá eru ljóðavélar ekki random, þær tjá sig bara á ákveðinn hátt um ákveðin efni, og eru ennþá líklegri til að endurtaka sig eða aðrar ljóðavélar (í stíl og hugmyndafræði) en tvö skáld á svipuðum slóðum. Þar kemur skáldið inn í – hún eða hann þarf að skipuleggja niðurbrot tungumálsins, grafa árfarvegi fyrir maskínuna að fljóta um.

Ég er sammála því að það sé erfitt að láta tölvu læra hvað sé gott og hvað sé það ekki.  En á það vera eitthvað markmið?

Ég hef oft notað ljóðavélarnar mínar og önnur slík hjálpargögn til að vinna úr textum, til að finna nýjar tengingar í textanum sem ég myndi ekki geta myndað sjálfur – enda of upptekinn af því að svona eigi ljóðið að vera, þetta sé gott, þetta sé fallegt, þetta sé sniðugt.

Forritin mín eru laus við alla helvítis fagurfræði og ákveðnar hugmyndir um ljóð, nema að því marki sem ég hef skilgreint, til dæmis var Daddi upprunalega skrifaður til að búa til Haikur og myndaði því texta útfrá atkvæðafjölda orða. Það varð mjög þreytt á skömmum tíma. Þá neyddi ég Dadda til að búa til öðruvísi texta en samt enn með þeim aðferðum sem ég hafði kennt honum í haikugerð og urðu textarnir því mjög sérstakir.

Það sem gleymist einmitt allt of oft í hinni vinsælu og mikilvægu umræðu um generatífa ljóðlist (sem ég kalla sjálfur færibandaljóð) er glitch, að villur í forritum geta hjálpað í sköpuninni. Fyrir skrifstofublók eru villur skelfilegar, þær kosta peninga og tíma. Ímyndið ykkur bara mann sem diktar staðlað bisness bréf við talgreini Microsoft (http://www.youtube.com/watch?v=2Y_Jp6PxsSQ) og fær út: Dear Aunt, let’s set so double the killer delete select allt. Skelfilegt. Fyrir okkur sem ætluðum að búa til eitthvað nýtt er þetta hins vegar mjög áhugavert.

(Villur geta líka orðið hluti af verkinu. Goggi er til dæmis skrifaður löngu eftir miðnætti í einni setu og hefur breyst lítið síðan þá. Hann er því stútfullur af villum og sumt framkvæmir hann ekki eins og ég hafði áætlað fyrirfram. Ég mun þó líklegast aldrei leiðrétta nokkuð né breyta enda halda margir að villurnar séu viljandi hluti af honum.)

Í stuttu máli hugsa ég að við ættum að hætta að líta á tölvur sem örugg vinnutæki sem endurtaka með miklu öryggi texta, myndir og hljóð og fara að níðast á þeim og kreista úr þeim nýjar hugmyndir. Hætta að bíða eftir því að tölvur fari að semja eins og Hallgrímur Helgason og leyfa forritum að eipa yfir textana hans (eða einhvers annars, veit ekki hvers vegna ég nefndi hann sérstaklega). Alltént þarf eitthvað til að rugla í vitund okkar og er ekki hálf broslegt að það séu tölvur, sem er væntanlega borgaralegasta fyrirbæri sem til er.

Meira vil ég ekki segja. Klukkan er orðin frekar margt og ég er nokkrum setningum frá manifestoi – sem ég vil eiginlega alls ekki búa til og svo efa ég að það sé nokkuð samhengi í þessum texta.

- Teitur Atlason, þú ert nú ljóti bullarinn.

-Þetta er nú meira bullið.