Provence í endursýningu

Ég varð mér úti um margar góðar bækur í sumar - sem mér voru ýmist gefnar eða ég keypti. Sú sem mér þykir fallegust í frágangi er líklega einnig ódýrust - Provence í endursýningu eftir Ófeig Sigurðsson, útgefin af Apaflösu. Bókin er vélrituð á þunnan pappír á útlenska ritvél og fjölrituð á þykkan fallegan pappír. Textinn í orginalnum, þ.e. þunna pappírnum, skín auðvitað í gegnum hverja blaðsíðu (enda pappírinn nýttur og vélritað báðumegin). Eðlilega sést ekki í gegnum þykkan pappír, en þegar þunnur pappír er fjölritaður á þykkan fylgir silúetta baksíðutextans ævinlega með - skugginn er hreinlega prentaður á bókina. Á útlensku ritvélinni eru auðvitað engir íslenskir lyklar, og stundum teygja línurnar sig út fyrir þá stærð er bókin leyfir og eftir stendur „Steinn Stei“ án þess nokkur hafi hugmynd um hvar eða hvernig nafnið endar (!!!). Kápan er grátt karton og klambrið er samanþrykkt með átta heftum í kjölinn. Útgefin í 50 tölusettum eintökum. Mín er númer 35.

Þessi óaðgengilegi prentgripur er síðan líklega aðgengilegasta bók Ófeigs - sem jafnan yrkir tormelt heljarkvæði, ljóð eins og hrynjandi byggingar - en hér syngur Ófeigur eins og kólibrífuglinn og það kurrar í honum af kátínu.

Provence í endursýningu kallast að sjálfsögðu á við Provence í endursýn eftir Sigfús Daðason - báðar eru bækurnar skrifaðar í Frakklandi og gefnar út sem ódýrir en fjarska fallegir prentgripir af litlum forlögum. Ófeigur af Apaflösu, eins og áður segir, og Sigfús af Goðorði. Óræðir stuttir bálkar drifnir áfram af einhvers konar darrandi kímni, allt að því einkahúmor (Sigfús líkir Salon við ofvaxið Hveragerði - Offi sjálfum sér við Stein Steinarr á Mallorca (og gerir þar aftur grín að íslenska skáldinu í „sólarlöndum“: Sigfúsi Daðasyni?)