Helst í fréttum: Framfarir
Ég er í Svíþjóð. Yfirgaf Helsinki fyrir viku síðan, var í Noregi yfir síðustu helgi og kom svo til Svíþjóðar, hvar ég hef eytt tíma mínum í Västerås og Linköping. Sit nú á bókasafni og stari út í heiminn eins og ég vænti einhvers.
Þetta er helst í fréttum.
Sigurður Hróarsson fer ljúfum orðum um Gáttir í Fréttablaði dagsins. Mér sýnist m.a.s. á síðustu setningu dómsins að hann hafi tekið Ingólf Gíslason – sem hann kallaði siðlausan að eigin ósk fyrir tæpu ári – í sátt.
Valdi frændi er að fara á hausinn – 56 ára í gær.
Olav H. Hauge ljóðahátíðin var skemmtileg. Robert Bly er svolítið spes karakter, sem virðist gersamlega fallinn fyrir eigin ímynd – hann er í kufli lárviðarskálda og eys visku sinni yfir nærstadda. Hann las ljóðin sín, sem voru einfaldar frásögur af foreldrum hans – fabúlur og anekdótur – fjarska hægt og skýrt og af pedagógískri leikgleði – svona eins og foreldrar lesa fyrir börn sín. Hann las hvert einasta ljóð tvisvar, og spurði áheyrendur margoft hvort þeir skildu áreiðanlega alla dýptina sem hann var að bjóða upp á. Ég lygi því ef ég segði það hafi ekki verið gaman að sjá kallinn (í öllu sínu veldi) – þetta er svolítið eins og að horfa á mannkynssöguna. En ég myndi ekki nenna þessu nema einu sinni um ævina, ekki til að hafa gaman af því a.m.k.
Mette Moestrup var ný uppgötvun og var fljót að komast í eftirlæti. Agnetu Enckell hafði ég ekki heyrt lesa áður og hafði gaman af. Hitti aftur hinn færeyska Jóanes Nielsen, sem ég las upp með í Götu fyrir fáeinum árum – og í fyrsta skipti Tor Obrestad og Einar Økland. Ég átti dálítið erfiðara með að skilja þann síðarnefnda, en sá fyrrnefndi var stórskemmtilegur. Sjálfum gekk mér allt í haginn og fékk ótal klöpp á bakið.
Ulvik, heimahagar Olavs H. Hauge og hátíðar hans, er ídyllískasti bær sem ég hef heimsótt. Liggjandi á vesturströnd Noregs er hann, meira en sumir en minna en aðrir, kristilegur bær og endaði hátíðin á guðsþjónustu, sem er heldur óvenjulegt í þessum bransa.
Næst eru það þrír upplestrar í Finnlandi – ljóðavika í Turku, ljóðaklúbbur í Helsinki og Bókamessan í Helsinki, og svo líklega eitthvað flipp með Dóra í Kaupmannahöfn (og þá kannski eitthvað innan ljóðageirans þar á sama tíma).
Keypti Einar Braga á norsku, sem og William Carlos Williams, og eina bók eftir skáldið Ivar Ornedal – sem skrifar einhvers lags díalekt-blöndu sem er hlaðinn furðulegum sérhljóðasetningum og ég féll fyrir hið snarasta. Í Svíþjóð hef ég svo nælt mér í Jan Erik Vold (í eigin sænskri þýðingu), Jasim Mohammad, Pentti Saarikoski (í sjálfstýrðri þýðingu) og Hans Magnus Enzensberger á sænsku. Allar fékk ég bækurnar á tveimur bókasöfnum, einu í Ulvik og öðru í Västerås. Svo bíð ég ennþá eins bókakassa frá Íslandi, sem átti að vera kominn löngu áður en ég fór frá Helsinki, og verður vonandi kominn þegar ég kem til baka. Annars verð ég mjög súr.
Ú á fasismann og Maíkonungurinn (ljóð eftir Allen Ginsberg) eru meira og minna tilbúnar og á leiðinni í prentun. Ég hlakka mikið til. Ágúst Borgþór sá ljóð úr Ú á fasismann í TMM og spurði hvort kalla mætti myndlist – sem það að vissu leyti er. Myndljóð eru myndir úr tungumálaeindum þar sem lögð er áhersla á semantík frekar en myndbyggingu. Svona fljótt útskýrt, að minnsta kosti, þó þetta geti orðið svolítið flóknara stundum.
Mér skilst að Úlfhildur Dagsdóttir hafi enn einu sinni sent mér tóninn – nú í TMM. En það eru sosum engar fréttir að við séum ósammála um hvað sé fallegt og skemmtilegt. Hún fer reyndar vitlaust með nafnið á bók okkar Ingólfs – sem mér skilst hún hafi kallað “Handsprengju í farangrinum”. En ég er ekki búinn að sjá þetta.
Þórunn Erlu-Valdimars sendi mér síðan vinalegri tón í Kiljunni sem gladdi mig og gerði að verkum að mér fannst ekki taka því að reiðast Úlfhildi lengi.
Eins og flestir ljóðelskir hafa líklega tekið eftir hafa Tregawöttin ekki verið uppfærð um nokkurt skeið. Það er vegna breytinga á formatti – héðan í frá verður lítið um stakar færslur en þess í stað koma 6 tölublöð á ári. Ég ritstýri því fyrsta sem á að koma 1. október, þó það gæti tafist fram á annan vegna ferðalaga (ég verð líklega á sjó 1. október). Von er á grein eftir Charles Bernstein, ljóðum eftir Hauk Má Helgason, Kára Tulinius, Unu Björk, Linh Dinh, Kára Pál Óskarsson, Hugh Thomas, Derek Beaulieu, Gary Barwin, Marko Niemi, Angelu Rawlings o.fl.; viðtali við Steinar Braga, flarf-kálfi, Áræðis-kálfi, garðskálaþætti – útlendingar skrifa á íslensku og íslendingar þýða útlendinga. Þemað í 1. tölublaði er leikur. Jón Örn Loðmfjörð ritstýrir öðru tölublaði, sem kemur 1. desember, og að því ég held verður þemað usli.
Þetta verður stórgott. Meira að segja framfarirnar eru farnar að taka framförum.