Ginsberg IV: Hippi

„Allen Ginsberg - er hann ekki bara einhver hippi?“ spurði mig virðulegt heldra skáld fyrir eins og einu misseri. Orðunum fylgdi hljómur sem gaf til kynna að hippisminn væri ekki helsta stefna andleg á 20. öldinni, heldur frekar nokkurs konar skammarleg einfeldni og þar að auki laus við alla dramatíska dýpt agressjónar og freyðandi eimyrju þjáðrar tjáningar.

Auðvitað má það til sanns vegar færa - bæði að Ginsberg hafi verið hippi og hippisminn sé dálítið einfeldnislegur. En þá verður maður að athuga að rugla ekki reytum hins almenna og hins sértæka - hugleiðslu- og friðarhugsjónir Allens Ginsberg áttu ekki endilega neitt skylt með einfeldnislegri heimspeki þeirra sem ólu manninn með vitin í hassfötu, jafnvel innblásnir af Ginsberg.

Ginsberg experímenteraði með eiturlyf á fimmta og sjötta áratug 20. aldar, en þegar sá sjöundi reið í hlað hafði hann að miklu leyti dregið úr þessu, og á þeim áttunda átti hann hreinlega til að tala gegn þeim. Eiturlyfin notaði hann til að víkka hugsun sína og til að marka sér félagslegt svæði utan hins normala - eftir því sem hið normala mótaði sig að Ginsberg breyttist hann sjálfur.

Ginsberg var ekki hobbí-búddisti eins og margir aðdáendur hans. Hann var praktíserandi búddisti. Á því er stórmunur.

Ginsberg átti til meiri transgressjón - bæði í mýkt sinni og reiði - en nokkur pönkari hefur höndlað. Það má enn ekki lesa Ýlfur í útvarp í Bandaríkjunum. Ginsberg hefur enn ekki verið fyrirgefið að hafa gengið í NAMBLA - The North-American Man-Boy Love-Association - til stuðnings málfrelsinu, þó hann hafi raunar sagt sig úr félaginu aftur síðar, þegar honum þótti punkturinn kominn til skila.

Ginsberg var ekki bara opinskár um kynhneigð sína - hann lýsti löngunum sínum oft í smáatriðum ef hann var spurður, hann háttaði sig á upplestrum og sagðist elska að vera riðið í rassinn. Árið 1956.

En auðvitað var hann samt hippi. Hann var kyrjandi kuklari í mussu - og það brann eldur í slóð hans, þó ekki væri hann til eyðileggingar.