Ljóðlistarlisti

Póstlisti til að ræða ljóðlist og vekja athygli á nýjum verkum og viðburðum: http://groups.google.com/group/ljodlist

Hann er opinn og allir geta skráð sig.

Ný og betri Tregawött

Tregawöttin eru komin aftur í loftið, ný og betri og í heilu tölublaði.

Efnisyfirlit:

Ritstjóraspjall: EÖN útskýrir markmið sín í ritstjórastól
Útláísl: a.rawlings, Marko Niemi, Derek Beaulieu, Jon Høyer, Anonyme Breve, Hugh Thomas og Gary Barwin skrifa orginal texta á íslensku, hvert með sínu eigin nefi (án þess að kunna málið).
Áræði: Áræðishópurinn sýnir brot úr bókverki sínu, hinni umskrifuðu Á bláþræði.
Danskt lípógram: Hugh Thomas yrkir án danskra bókstafa.
Garðskálinn: Herra Vídalín og herra Loðmfjörð ræða leikaraskap.
Ævintýri sjúklegu stelpunnar: Brot úr bók Unu Bjarkar Sigurðardóttur.
Viðtal við Steinar Braga.
Pípari ástarinnar: Haukur Már Helgason og Bryndís Björgvinsdóttir stunda kyngervisusla.
For Susanna: Mansöngur HMH á ensku, þýsku og íslensku.
Hefnd skálds og gagnrýnanda: Ritgerð eftir Charles Bernstein.
Iceland Report on the Observance of Standards and Codes: Hljóð&myndljóð eftir Eirík Örn Norðdahl.
Úr Húðlitri auðn Kristínar Eiríksdóttur í danskri þýðingu Ninu Sos Vinther.
Flarf: Ljóð eftir Linh Dinh. K. Silem Mohammad, Ritu Dahl, Nödu Gordon, Shönnu Compton, Sharon Mesmer, Stan Apps og Rodney Koeneke.
Opið bréf til Georges Bataille: Kári Páll Óskarsson.
3 ljóð eftir Kára Tulinius.

Smellið hér til að sjá lætin.

Helst í fréttum: Framfarir

Ég er í Svíþjóð. Yfirgaf Helsinki fyrir viku síðan, var í Noregi yfir síðustu helgi og kom svo til Svíþjóðar, hvar ég hef eytt tíma mínum í Västerås og Linköping. Sit nú á bókasafni og stari út í heiminn eins og ég vænti einhvers.

Þetta er helst í fréttum.

Sigurður Hróarsson fer ljúfum orðum um Gáttir í Fréttablaði dagsins. Mér sýnist m.a.s. á síðustu setningu dómsins að hann hafi tekið Ingólf Gíslason - sem hann kallaði siðlausan að eigin ósk fyrir tæpu ári - í sátt.

Valdi frændi er að fara á hausinn - 56 ára í gær.

Olav H. Hauge ljóðahátíðin var skemmtileg. Robert Bly er svolítið spes karakter, sem virðist gersamlega fallinn fyrir eigin ímynd - hann er í kufli lárviðarskálda og eys visku sinni yfir nærstadda. Hann las ljóðin sín, sem voru einfaldar frásögur af foreldrum hans - fabúlur og anekdótur - fjarska hægt og skýrt og af pedagógískri leikgleði - svona eins og foreldrar lesa fyrir börn sín. Hann las hvert einasta ljóð tvisvar, og spurði áheyrendur margoft hvort þeir skildu áreiðanlega alla dýptina sem hann var að bjóða upp á. Ég lygi því ef ég segði það hafi ekki verið gaman að sjá kallinn (í öllu sínu veldi) - þetta er svolítið eins og að horfa á mannkynssöguna. En ég myndi ekki nenna þessu nema einu sinni um ævina, ekki til að hafa gaman af því a.m.k.

Mette Moestrup var ný uppgötvun og var fljót að komast í eftirlæti. Agnetu Enckell hafði ég ekki heyrt lesa áður og hafði gaman af. Hitti aftur hinn færeyska Jóanes Nielsen, sem ég las upp með í Götu fyrir fáeinum árum - og í fyrsta skipti Tor Obrestad og Einar Økland. Ég átti dálítið erfiðara með að skilja þann síðarnefnda, en sá fyrrnefndi var stórskemmtilegur. Sjálfum gekk mér allt í haginn og fékk ótal klöpp á bakið.

Ulvik, heimahagar Olavs H. Hauge og hátíðar hans, er ídyllískasti bær sem ég hef heimsótt. Liggjandi á vesturströnd Noregs er hann, meira en sumir en minna en aðrir, kristilegur bær og endaði hátíðin á guðsþjónustu, sem er heldur óvenjulegt í þessum bransa.

Næst eru það þrír upplestrar í Finnlandi - ljóðavika í Turku, ljóðaklúbbur í Helsinki og Bókamessan í Helsinki, og svo líklega eitthvað flipp með Dóra í Kaupmannahöfn (og þá kannski eitthvað innan ljóðageirans þar á sama tíma).

Keypti Einar Braga á norsku, sem og William Carlos Williams, og eina bók eftir skáldið Ivar Ornedal - sem skrifar einhvers lags díalekt-blöndu sem er hlaðinn furðulegum sérhljóðasetningum og ég féll fyrir hið snarasta. Í Svíþjóð hef ég svo nælt mér í Jan Erik Vold (í eigin sænskri þýðingu), Jasim Mohammad, Pentti Saarikoski (í sjálfstýrðri þýðingu) og Hans Magnus Enzensberger á sænsku. Allar fékk ég bækurnar á tveimur bókasöfnum, einu í Ulvik og öðru í Västerås. Svo bíð ég ennþá eins bókakassa frá Íslandi, sem átti að vera kominn löngu áður en ég fór frá Helsinki, og verður vonandi kominn þegar ég kem til baka. Annars verð ég mjög súr.

Ú á fasismann og Maíkonungurinn (ljóð eftir Allen Ginsberg) eru meira og minna tilbúnar og á leiðinni í prentun. Ég hlakka mikið til. Ágúst Borgþór sá ljóð úr Ú á fasismann í TMM og spurði hvort kalla mætti myndlist - sem það að vissu leyti er. Myndljóð eru myndir úr tungumálaeindum þar sem lögð er áhersla á semantík frekar en myndbyggingu. Svona fljótt útskýrt, að minnsta kosti, þó þetta geti orðið svolítið flóknara stundum.

Mér skilst að Úlfhildur Dagsdóttir hafi enn einu sinni sent mér tóninn - nú í TMM. En það eru sosum engar fréttir að við séum ósammála um hvað sé fallegt og skemmtilegt. Hún fer reyndar vitlaust með nafnið á bók okkar Ingólfs - sem mér skilst hún hafi kallað “Handsprengju í farangrinum”. En ég er ekki búinn að sjá þetta.

Þórunn Erlu-Valdimars sendi mér síðan vinalegri tón í Kiljunni sem gladdi mig og gerði að verkum að mér fannst ekki taka því að reiðast Úlfhildi lengi.

Eins og flestir ljóðelskir hafa líklega tekið eftir hafa Tregawöttin ekki verið uppfærð um nokkurt skeið. Það er vegna breytinga á formatti - héðan í frá verður lítið um stakar færslur en þess í stað koma 6 tölublöð á ári. Ég ritstýri því fyrsta sem á að koma 1. október, þó það gæti tafist fram á annan vegna ferðalaga (ég verð líklega á sjó 1. október). Von er á grein eftir Charles Bernstein, ljóðum eftir Hauk Má Helgason, Kára Tulinius, Unu Björk, Linh Dinh, Kára Pál Óskarsson, Hugh Thomas, Derek Beaulieu, Gary Barwin, Marko Niemi, Angelu Rawlings o.fl.; viðtali við Steinar Braga, flarf-kálfi, Áræðis-kálfi, garðskálaþætti - útlendingar skrifa á íslensku og íslendingar þýða útlendinga. Þemað í 1. tölublaði er leikur. Jón Örn Loðmfjörð ritstýrir öðru tölublaði, sem kemur 1. desember, og að því ég held verður þemað usli.

Þetta verður stórgott. Meira að segja framfarirnar eru farnar að taka framförum.

Ulvik & Guðmundur Haraldsson

Á morgun held ég til Noregs til að taka þátt í Olav H. Hauge ljóðahátíðinni í Ulvik. Þar les ég upp í þessum fríða hópi á laugardagskvöld:

Robert Bly - USA
Mette Moestrup - Danmark
Agneta Enckell - Finland
Jóanes Nielsen - Færøyane
Tor Obrestad
Einar Økland

Svo langar mig að vekja athygli á ritgerð Birgis Baldurssonar um skáldið Guðmund Haraldsson, sem ég þekkti ekki fyrir en þykir áhugaverður.

Flókið gert einfalt: Nútímalist

Ég á það stundum til að segja að það sé allt í lagi þótt hlutirnir séu flóknir, það sé jafnvel á tíðum betra. Þetta er ekki alveg nógu nákvæmt, þó það sé í áttina, og er stundum jafnvel í beinni mótsögn við það sem ég er að reyna að segja. Það sem ég á við er ekki síst þetta: Það sem fólk telur stundum flókið er það alls ekki heldur einfalt.

Hér spilar læsi stóra rullu. Mikið af popptónlist samtímans er gríðarlega flókin og er þeim vorkunn sem heyrir hana í fyrsta sinn og skilur hvorki upp né niður í neinu - skilur er kannski ekki einu sinni rétta orðið. „Nær“ nær því líklega. Sá sem missir af lestinni hættir að skilja, hættir að ná, og endar miðaldra með progrokksafnið á fóninum og heldur að samtímamúsík sé grunn og heimskuleg, en ekki djúp og gáfuleg eins og músíkin sem hann LÆRÐI að kunna að meta sem unglingur. Þeir sem hætta ekki að fylgjast með lenda aldrei í þessu.

Flest sem er einhvers virði krefst þess að maður gefi því séns. Poppmenning er sprengfull af vísunum, sem jafnan er beitt á kunnuglegan (en alls ekki einfaldan) hátt. Ljóðmenning snýst um að brjóta þennan múr, brjóta niður hið kunnuglega og byggja fallega lýðheima. En það sem er ókunnuglegt, fer leiðir sem maður þekkir ekki, er ekki endilega sérlega flókið. Það er ekki eitt og hið sama. Sem aftur þýðir ekki að maður þurfi ekki að gefa því séns, maður þurfi ekki að gefa sér tíma til að átta sig á því hvað er í gangi - og mæta því hreinlega með jákvæðum huga, gera ráð fyrir að það sé eitthvað á bak við það sem maður er að horfa á, eitthvað inn í því, framan við það, ofan við og/eða neðan. Það er hvorki hægt að skilja né njóta, það er varla hægt að nema, listaverk sem maður treystir ekki. Síðustu öldina eða svo hafa listamenn reynt þetta traust til hins ítrasta, bæði til þess að segja eitthvað sem var erfitt að segja án þess, og hreinlega af leti. Það er einfalt að vera listamaður. Það er ekki einfalt að búa til gott listaverk, en það er einfalt að búa til „eitthvað“ listaverk. Gallerí úti um allan heim eru full af rusli, rétt eins og ljóðabækur úti um allan heim eru fullar af þvælu. Áður fyrr gátu bögubósar gefið út bækur og sagt „þetta er nú stuðlað og rímað og ég veit ekki hvað“ og figuratífir málar gátu sagt „þetta lítur nú svolítið út eins og hestur“ - þeir gátu bent á einhverja eiginleika í verkinu sem gerðu verkið að list, samkvæmt einhverjum samþykktum skilgreiningum. Síðan hefur þetta breyst augljóslega, og eftir því sem listin teygði sig út í heiminn varð erfiðara fyrir listamenn að benda á eitthvað af þessu tagi (sem sannaði þó aldrei að þeir væru góðir listamenn, enda heimatilbúin þvæla). Margir gefast upp á listaverkum, bæði vegna þess að þeir eru ekki færir um að lesa þau, ekki færir um að finna nýjar leiðir til skoðunar, sem mörg verk krefjast, en einnig vegna þess að listaverkin eru einfaldlega einvíð og vitleysisleg. Ef svo við er bætt hneykslunarlist, sem fær reglulega pláss í slúðurdálkunum (þetta eru öfgasinnuðu múslimar listaheimsins), þar sem hundum er misþyrmt eða fólk sagar af sér hendurnar eða hvað það er (aftur segir það ekki endilega til um hvort verkið er gott eða vont, hvort fólk hneykslast eða ekki), er ljóst að traustinu sem nauðsynlegt er til að ná listaverkum er ábótavant. Þetta er auðvitað miður - ekki fyrir listamennina, eða listmenninguna, eða listnjótendurna, heldur bara fyrir þá sem aldrei fá að upplifa neitt nema einfalda og einvíða menningu (sem er, eins og margur matur, ekki endilega óholl nema hennar sé neytt einvörðungu) vegna þess að þeir nenna ekki lengur að treysta.

Ég vil undirstrika að það er ekki listarinnar að endurheimta traustið - né heldur er það valkostur að „afhjúpa“ einhverja loddara í listamannastétt, til þess að endurheimta traustið. Það getur enginn lært að lesa list fyrir mann, ekki frekar en einhver getur lært tungumál fyrir mann, eða algebru eða landafræði eða heimspeki. Hluti þess að læra að lesa list er að læra að treysta, og læra að fá ekki móðursýkiskast þó maður skilji ekki alltaf - stundum finnur maður bara ekki vinkilinn og við því er ekkert að gera (og þó maður skilji ekki, þýðir það ekki að listamaðurinn sé loddari). Og sá sem hefur lítið lagt sig eftir ákveðinni tegund af list (eða undirtegund af list - það hjálpar t.d. ekki endilega að þekkja Keats til að skilja Ron Silliman) þarf að sýna meiri þolinmæði en sá sem hefur gert það - en báðir þurfa þó að vera þolinmóðir og vara sig á því að fá ekki eitt af þessum hvimleiðu „nútímalistarmóðursýkisköstum“ sem verða sífellt algengari hjá mönnum og konum sem eru að skríða yfir miðjan aldur.

Skáldskaparfræði

Ætlun mín er að skrifa hér skáldskaparfræði, en ekki bókmenntafræði. Bókmenntafræði fjallar fyrst og síðast um þær bókmenntir sem þegar eru útkomnar. Skáldskaparfræði fjallar um möguleika bókmennta - hvað þær geta verið, hvað þær ættu að verða, hvers vegna þær ættu ekki að vera eins og þær eru (eða, fyrir einhverja, hvers vegna þær ættu alls ekki að breytast). Hvað eiga bókmenntir að segja? Nánar tiltekið: Hvað á ljóðlistin að segja? Enn nánar tiltekið: Hvað getur ljóðlistin sagt annað en það sem hún er að segja eða hefur sagt? Hvernig getur hún sagt það sem hún er að segja eða hefur sagt á annan hátt en hún er og hefur verið að segja það?

Mig langar einnig að skrifa um útkomin verk - bæði til að benda á þau og til þess að segja eitthvað um þau, og þá eitthvað sem ég geri ráð fyrir að ekki hafi verið eða muni verða sagt. Um sum verk er lítið skrifað þó margt sé um þau að segja og þau séu að mörgu leyti merkileg. Þetta á ekki síst við um ljóðabækur. Að svo miklu leyti langar mig að skrifa bókmenntafræði, svo fremi sem krítíkin er frjó og ekki þurr, eins og oft vill verða þegar bókmenntafræði kemst upp í vana.

Mig langar að segja hvað mig langar að gera. Mig langar að hugsa það upphátt. Mig langar að hugsa upphátt um að langa að hugsa upphátt.

Og sjálfsagt eitthvað fleira.

Annars konar sæla

Í dag kom út, að mér skilst, þriðja ljóðabók Kristínar Eiríksdóttur, Annarskonar sæla . Því ber að fagna hástöfum.

Hinu ber svo ekki að fagna síður að önnur ljóðabók Þórunnar Erlu-Valdimarsdóttur, Loftnet klóra himinn , er einnig komin út.

Og allir saman nú, beint út í búð að kaupa.

Adachi Tomomi

Í gærkvöldi fór ég í Kaapelitehdas listakomplexið og sá japanska hljóðaljóðalistamanninn Adachi Tomomi performera. Hann las þar nokkur klassísk japönsk tilraunaverk og fáein af sínum eigin. Ég gleymdi myndavélinni heima en tók tvö myndbönd á símann - sem virkar ekkert sérstaklega vel, svo ég nenni varla að hlaða því inn. Hins vegar er til nóg af myndböndum af Tomomi á Youtube. Verkið hér að neðan flutti hann í gær. Skyrtan sem hann er í er alsett nemum sem eiga í einhvers konar sambandi við tölvuna fyrir framan hann og stjórna ólátum og effektum - svo skáldið verður að dansa á meðan hann les.

Provence í endursýningu

Ég varð mér úti um margar góðar bækur í sumar - sem mér voru ýmist gefnar eða ég keypti. Sú sem mér þykir fallegust í frágangi er líklega einnig ódýrust - Provence í endursýningu eftir Ófeig Sigurðsson, útgefin af Apaflösu. Bókin er vélrituð á þunnan pappír á útlenska ritvél og fjölrituð á þykkan fallegan pappír. Textinn í orginalnum, þ.e. þunna pappírnum, skín auðvitað í gegnum hverja blaðsíðu (enda pappírinn nýttur og vélritað báðumegin). Eðlilega sést ekki í gegnum þykkan pappír, en þegar þunnur pappír er fjölritaður á þykkan fylgir silúetta baksíðutextans ævinlega með - skugginn er hreinlega prentaður á bókina. Á útlensku ritvélinni eru auðvitað engir íslenskir lyklar, og stundum teygja línurnar sig út fyrir þá stærð er bókin leyfir og eftir stendur „Steinn Stei“ án þess nokkur hafi hugmynd um hvar eða hvernig nafnið endar (!!!). Kápan er grátt karton og klambrið er samanþrykkt með átta heftum í kjölinn. Útgefin í 50 tölusettum eintökum. Mín er númer 35.

Þessi óaðgengilegi prentgripur er síðan líklega aðgengilegasta bók Ófeigs - sem jafnan yrkir tormelt heljarkvæði, ljóð eins og hrynjandi byggingar - en hér syngur Ófeigur eins og kólibrífuglinn og það kurrar í honum af kátínu.

Provence í endursýningu kallast að sjálfsögðu á við Provence í endursýn eftir Sigfús Daðason - báðar eru bækurnar skrifaðar í Frakklandi og gefnar út sem ódýrir en fjarska fallegir prentgripir af litlum forlögum. Ófeigur af Apaflösu, eins og áður segir, og Sigfús af Goðorði. Óræðir stuttir bálkar drifnir áfram af einhvers konar darrandi kímni, allt að því einkahúmor (Sigfús líkir Salon við ofvaxið Hveragerði - Offi sjálfum sér við Stein Steinarr á Mallorca (og gerir þar aftur grín að íslenska skáldinu í „sólarlöndum“: Sigfúsi Daðasyni?)

Bindið, snúið - endurtakið (hin samstilla gagnsókn)

„Sú dæmalausa misþyrming, sem okkar sérstæða ljóðhefð hefir mátt þola síðari helming síðustu aldar er vægast sagt skelfileg! Allskonar bögubósar titla sig „skáld“, án þess að verða sér til athlægis! Þetta er vissulega sönn en sorgleg staðreynd, sem hefir viðgengist alltof lengi. Mér virðist ýmislegt benda til að okkar 1000 ára ljóðhefð eigi fyrir höndum að enda sinn glæsilega feril í kyrrþey, án þess að þjóðin hefji samstillta gagnsókn!“

Svo kveður fyrrverandi framkvæmdastjórinn Guðmundur Guðmundarson í Morgunblaðið, apríl 2003. Guðmundur hefur skrifað svipað um ljóðlist um langt árabil - þar sem hann harmar niðurfall stuðlasetningar í ljóðlist og afglöp nýrra kynslóða - segir atómskáldin hafa eyðilagt allt og það hafa verið landráð er menn hættu að kenna Skólaljóðin í grunnskólum (bókstaflega).

Það er dálítið merkilegt, og jafnvel einstakt, að eiga mann á borð við Guðmund. Raunar er það alveg ljóst að hann er ekki einn á báti, sem gerir ástandið enn einstakara. Ótrúlegasta fólk (s.s. ótrúlegt í merkingunni „ekki sjötugt“) vísar beint og óbeint til þess að „skáldin kunni fæst að yrkja“ - (sumsé að stuðla, ríma og höfuðstafsetja) - og séu jafnvel uppfull af einhverri „dellu frá útlöndum“, en hvorutveggja eru draugar úr þeim debatt sem átti sér stað á Íslandi um miðjan 6ta áratuginn, þar sem Sigfús Daðason útskýrði þessa þvælu alla á brott á afskaplega kurteisan hátt í ritgerðinni „Til varnar skáldskapnum“.

Hins vegar ber auðvitað að líta til þess að Sigfús & félagar unnu þennan slag - sá sem yrkir stuðlað í dag tekur sig óneitanlega dulítið lúðalega út í félagsskap ljóðelskra. Þeir eru ekki margir sem hafa ort vandað, að neinu marki, og hefðbundið upp á síðkastið og þeim fækkar stöðugt. Hallgrímur Helgason á það til, en oftast er „hefðbundinn kveðskapur“ hans óttalegt hnoð sem veitt getur klassisistum litla fró - óreglulegir söngvatextar með merkingarlitlum áhersluorðum o.s.frv. (einn þeirra fjallaði ég um hér , fyrir nokkru síðan - en það ber að geta þess að ljóðið eins og ég hafði það var ekki alveg rétt, en greinin er skrifuð út frá því eins og það birtist í málgagni Samfylkingarinnar). Þá er rétt að minnast á Sölva Björn Sigurðsson, sem hefur verið ötulastur yngri skálda við bundinn, klassískan kveðskap - og náði hæstum hæðum í Gleðileiknum djöfullega, 200 blaðsíðna bálki sem kom út hjá Máli og menningu fyrir fáeinum árum (og ég skrifaði um hér ) - Kristján Þórð Hrafnsson og hversdagssonnetturnar, og kannski eitthvað fleira - Sigtryggur Magnason orti að minnsta kosti eina, um CJ hina fögru (úr Baywatch).

Atómskáldin áttu í baráttu við form - þau létu klassíska bragarhætti lönd og leið, en tóku að eiga við frjálst form, frekar en að yrkja allt að því formlaust eins og hefur orðið algengara síðar. Því það eru fleiri víddir í þessu en form gegn formleysi - eins og Guðmundur og fleiri stilla orrustunni upp. Í fyrsta lagi er það að sjálfsögðu hefðbundið form vs. frjálst form - þar sem unnið er markvisst með uppbyggingu ljóða, og flest „markverðari“ (í merkingunni eftir þeim er tekið) skálda fást við á síðustu árum. Þar er frjálst farið með stílbrögð ljóðlistarinnar - endurtekningar, vísulengd, jafnvel stuðla og rím o.s.frv.

Í öðru lagi er það ytra form vs. innra form - ytra form væri að nýta stílbrögðin, en innra form að brjóta niður texta eða stilla textaeiningum upp á óvanalegan hátt sem sýnir afstæður orða, setninga, málsgreina o.s.frv. sín á milli. Hér mætti líka nefna þá sem vinna með fundna texta - allt frá þeim sem endurramma gamla texta á nýjum stað (og þá í nýju ljósi) eins og Kenny Goldsmith, eða þá sem snúa út gömlum textum, eins og Idu Börjel, eða þá sem nýta sér gamla texta til að búa til alveg ný verk, eins og flarfista eða google-skölptora.

Í þriðja lagi er það síðan hefðbundið form vs. formtilraunir - yrkir maður sonnettu vegna þess að hún er fegurst allra forma, eða leitast maður við að mynda sín eigin form, eins og til dæmis aðferðafræðiskrif Jackson Mac Low eða verk oulipista.

Í fjórða lagi er það hefðbundið form vs. óhefðbundið form - sem kallast á við bragarháttainnflutning Jónasar. Það er - á hans tíma var ríman hefðbundið form, en hann ákvað að flytja inn form sem hann hafði séð annars staðar og voru óvenjuleg hér. Á íslensku hefur sem dæmi nær ekkert verið ort í malasíska bragarháttinn Pantún, sem þó var lengi vinsæll í Evrópu (helsta evrópska pantún-skáldið er Victor Hugo), sem byggir á ákveðnu kerfi endurtekninga ljóðlína - eða palindrómur, sterkar eða veikar (fyrir utan baggalútsbræður - sem yrkja sterkar palindrómur (orðasamhverfur sem hægt er að lesa fram og aftur - veikar nefni ég þær palindrómur sem eru ljóðasögur þar sem hægt er að lesa frá fyrstu línu niður eða síðustu línu upp).

Það er auðvelt að ásaka menn um að „kunna ekki að yrkja“ sem gera lítið af því að setja saman ferskeytlur. Og það er auðvelt að átta sig ekki á formi þegar maður þekkir það ekki - sem dæmi eru nokkur einræðisherraljóða minna í pantúnformi, helstuðlaður kveðskapur, annað ljóð úr þeirri seríu er hreinlega bara endarímað og ansi nærri því hefðbundið (sem fer yfirleitt framhjá fólki). Ann Cotten og Morten Sökilde, sem voru gestir ljóðahátíðar nú um daginn, yrkja bæði afbrigði af sonnettum - Christian Bök, sem þykir ekki par fínn hjá nýformalistum (þ.e. yngri konservatífum skoðanabræðrum Guðmundar, sem eiga sér að því ég best veit enga eða fáa (eða bara mjög hljóðláta) málsvara á Íslandi), orti Eunoia í svínslega erfiðum hætti (einhljóða lípógrami). Jafnvel þó maður gerist svo grófur að segja þá sem ekki yrkja í háttum ekki „kunna að yrkja“ verður það seint sagt um skáld á borð við Bök, Cotten og Sökilde, eða ótal önnur úr svipuðum kreðsum. En það breytir þó engu um þann misskilning að þeir sem kjósi ekki að beita ytra formi kunni ekki að yrkja - það er auðvitað bara þvæla fyrir önuga að endurtaka, fyrir þá sem kjósa heldur öskuna af gömlum byltingum en logann af þeim nýrri, enda töluvert annar „markhópur“ sem les Baudelaire í dag, en gerði það á sínum tíma - já eða Jónas, sem er eftirlæti íslenskra rím- og stuðladýrkenda, þó hann hafi ekki endilega þótt par fínn meðal sinna tíma íhaldsmanna.