Ginsberg I

Sjálfskapaður heilagleiki Allens Ginsberg snerist ekki um ósnertanleika, eins og heilagleiki virðist gera í hugum flestra í seinni tíð. Heilagleiki Ginsbergs snerist þvert á móti um að verða fullkomlega snertanlegur, áþreifanlegur, liggja vel við höggi og neita að lifa lífinu á forsendum annars fólks. Ginsberg var öðrum mönnum duglegri að afhjúpa sjálfan sig - dálítið eins og Eminem í lokin á 8-mile - og afhjúpaði sömuleiðis af fullkominni auðmýkt alla sem hann þekkti. Ginsberg var í mun um að hann þegði ekki yfir því sem að gerðist í veröldinni, enda upplifði hann hana sem samfellt samsæri (og hafði sjálfsagt, í öllum aðalatriðum, rétt fyrir sér), og vildi breyta henni - fjarlægja huluna af veröldinni. Þannig játaði hann sínar innstu þrár, þótt þær væru óviðurkvæmilegar (t.d. erótískar tilfinningar í garð unglingsdrengja) og lá ekki á leyndarmálum annarra.

Til að hegða sér samkvæmt þessu þarf annað hvort botnlausa auðmýkt gagnvart alheiminum eða harðsvíraða eigingirni gagnvart fólki - og jafnvel í öllum tilvikum hvorutveggja.