Berklaveikur í Reykjavík: Uppgjör

Það snörlar í vitum mér svo undir tekur í himna sölum og ég hef gengið Reykjavík á enda blautur í fæturna, því hér rignir stöðugt og alltaf nema á sjónvarpsmyndum sem sýndar eru á Ísafirði, hóstandi hef ég skriðið um á gólfum helstu forlaga með berklaglampann í augunum og svitann perlandi á enninu - þessi maður er geðveikur hef ég hugsað ítrekað og vitað að ég hef haft rangt fyrir mér. Ég man ekki hvernig það var, en það hefur eitthvað með Ágúst Borgþór og Salvador Dali að gera.

Á dögunum rétti ég manni bók eftir mig og hann spurði: „Er þetta flipp eða alvara?“

Tvíhyggjan lætur ekki að sér … nei, hún hæðist að manni sjálf, dýrsleikjandi ódrepandi. Við þessu er ekkert að gera.

Annar sagði við mig að heilarnir í skáldum væru öðruvísi en í venjulegu fólki. Sá var sjálfur skáld. Mér finnst ég raunar alveg svolítið spes, þó ekki sé nema bara til að væna móður mína ekki um lygar, en þetta er kannski æi eilítið oggudjúpt í árinni tekið. Ykkur hæfileikalausu börnum segi ég: Leggið ekki árar í bát! Listina er hægt að læra!

Ég hef að minnsta kosti í tvígang orðið var við takmarkalausa plebbhræðslu ungdómsins síðustu daga. Það er - ungdómurinn virðist ekki hræðast neitt jafn mikið og að vera mögulega talinn til plebba. Úr þessu verður undarleg fyrirlitning á hugðarefnum alþýðu manna, sem eru jafnvel ótrúlega sakleysisleg - eins og Valgeiri Guðjónssyni, Bláa lóninu, landsliðinu í handbolta o.s.frv. Þetta er hluti af klíkuvæðingu samfélagsins. Fólki finnst það ekki vera neitt nema það geti fundið sér sitt horn til að rækta á meðan það hrækir í öll hin hornin, eða hvíslar kannski bara eitthvað níð um þessi áhugamál náungans. Mér finnst að fólk ætti að tileinka sér fegurð Jonasar Mekas. Í nýrri veröld baðar ungdómurinn sig blygðunarlaust í Bláa lóninu á meðan Egill Helgason setur Beastie boys á fóninn og hvílir sig í rúmi Tracy Emin fullur höfgi.

Loks fannst mér yndislegt á ljóðahátíð Nýhils - þó sálarlaus salurinn hafi verið þungur og leiðinlegur, náði hann ekki að sjúga úr gestum og upptroðendum („skáldum“ & „fólki“) lífskraftinn. Sumum fannst víst raunar ágætt að lesa fyrir kaptífa áhorfendur, sem sátu fastir ekki síst vegna þess að það væri svo vandræðalegt að ganga út á ískrandi gólfinu í þessari höfugu þögn. Og ekki fannst mér vont að lesa. En ég vona þessi salur verði aldrei notaður undir annað en leiklist í framtíðinni. Og ég vona að Nýhil auglýsi aldrei aftur ljóðakvöld af þessari tegund undir heitinu ljóðapartí - sem var upphaflega stefnt gegn þeirri hugmynd að maður vildi láta læsa sig inni í heilagleika ljóðrýmis þar sem varla mætti sussa á sjálfan sig án þess að móðga alla í salnum með látunum í sér. Rýmið var fasískt og borgaralegt.

(ég er kannski að taka djúpt í árinni - en samt, ég meina, frábær kvöld með frábæru fólki, en samt glataður salur)

En upplestrarnir voru fantastískt skemmtilegir - svo ég fari í manna mun sitja fastast í rásum míns slefandi sjúka hugar (ég er með flensu) í engri sérstakri röð: Haukur Már, Jón Örn, Ingó, Ida Börjel & Bryndís, Offi, Stína og Bataille-ljóð Kára Páls - sem talaði raunar alltof lágt, eða hljóðmaðurinn stillti hann of lágt, eða kannski er mitt viðmið rangt - ég sem öskra - fólki finnst það kannski ekkert sniðugt. Og auðvitað eru þetta bara vinir mínir sem mér finnst skemmtilegastir. Ég er ekki dýpri en svo.