Kranaljóðamennska

„Af allri þekktri starfsemi er einna minnst íþrótt að yrkja ljóðræn kvæði á íslenzku nú á dögum. Sá Íslendingur, leikur eða lærður, er varla til, að hann geti ekki ort lýtalaust ljóðræn kvæði að vild. Ljóðrænn kveðskapur íslenzkur er á tuttugustu öld sams konar rennsli í föstum farvegi og sálmakveðskapur eða rímur voru áður fyrri, - tungan er í nokkrar kynslóðir vanin á einu sviði, unz hún er orðin þar sjálfvirk: hugmyndir og yrkisefni föst, blærinn fyrirfram ákveðinn og ævinlega samur, orðin yrkja sig sjálf, starf „skáldsins“ er að skrúfa frá nokkurs konar krana; og oft er rennslið þeim mun jafnara og misfellulausara sem maðurinn við kranann er hugsunarlausari og sljórri.“

Halldór Laxness í 1. hefti TMM 1941 - vitnað eftir bókinni Atómskáldin eftir Eystein Þorvaldsson.