Dögun nýrra byltinga

Ég er árinu eldri og rigningin húðlemur kofaskriflið sem ég bý í eins og frekan hreppsómaga, sem rífur kjaft við almættið. Það hefur alla tíð, frá því ég man eftir mér, verið blíðviðri á afmælisdaginn minn. Þangað til í gær. Alltaf hefur sólin skinið á mig, þar sem ég gekk, nema í gær. Í gær var það eins og í dag. Reglulegt íslenskt skítaveður. Hingað á hjara veraldar dró ég konuna mína með lokkandi orðum um vestfirska veðursæld, skjólið af fjöllunum og hitapolla sem verma mönnum og konum um kinnarnar ofanverðar og neðanverðar. Nú malda ég í móinn, segi tja og tja og jæja, og þetta á nú ekki alveg að vera svona, þetta á meira að vera eftir öðrum lögmálum. Er aldrei svona. Þó ég viti það vel að hér getur allur andskotinn gerst.

Á morgun höldum við áleiðis til Kanada, þar sem ríkir sól og hamingja rétt við landamæri Bandaríkjanna - mér skilst af erlendum heimildamyndum að þar læsi fólk ekki dyrum heimila sinna frekar en hér á Ísafirði. Ég ætla að lesa þar nýtt hljóðaljóð fyrir heimamenn unnið upp úr málleysum Æra-Tobba, á glæsilegri ljóðahátíð sem heitir því gargandi nafni Scream Literary Festival. Hér má fræðast nánar um minn hlut í hafaríinu.

Næst á dagskrá er svo Sumarbúðir listhneigðra sósíalista sem hefjast á Ísafirði, við dögun nýrra byltinga, sem verður vonandi ekki fyrr en ég er kominn aftur. Það væri ægilegt að missa af öllum byltingunum sem eru í vændum.