Hamskiptin

Rétt er og skylt hverjum fullburða manni að nýta sér þau tímamót er á vegi hans verða - líkt og reiðmaður íhugar vegamótin og velur sér leið - til að horfa sér um öxl og ígrunda mál eilífðar og þess er gerst hefur í tímans rás, þeim eilífa flaumi. Við þann lífsins aldurshjalla er mætir skáldaugum er aldrei blunda, og kenndur er við þrítugt - eða fertugsaldur hjá þeim er dýpra vilja taka í árinni (ho ho ho) - er hefð að rithöfundar afklæðist heiðurshaminum ‘ungskáld’ og láti hann öðrum í té. Ekki er það ætlan vor að skorast undan þeirri skyldu vorri. En fyrst vildum vér fáein orð segja um þá kynslóð sem ætlast er til að komi ‘á eftir oss’.

Í fyrsta stað er það öllu bærilega fránu fólki auðsjáanlegt - og nú vona ég að ekkert okkar sé orðið svo kalkað af blindu að hann eða hún sjái það eigi í gegnum glákuna - að næstu kynslóðir eru vannærðar andans afætur, eftirhermulistamenn, ólæsir apakettir og auðnuleysingjar sem enga virðingu bera fyrir list sinni eða annarra. Í allra bestu tilvikum kann þetta fólk grundvallaratriði í stafsetningu, en mikið lengra nær það sjaldnast, svo lítil er döngun þeirra til handverks þeirrar göfugu listgreinar sem þau hafa þó kosið sér að þjóna.

Í annan stað lyktar þetta fólk eins og grámyglað hvítkál, þau eru síþvöl um brá og flóttaleg til augnanna, hafa engan skilning á stéttabaráttu né mætti orðanna - og kasta þeim því frá sér af ábyrgðarleysi líkt og orðin væru jafn merkingarlaus og lítilsverð og þeirra eigin hripleku, botnsleiktu sálir.

Í dag eru rétt tíu ár í að vér hefjum reið vora niður þann grösuga dal þar sem dveljast “ástsælir höfundar þjóðarinnar”, en í dag hefst löng og mikil ganga - fjórfætt - um steikjandi eyðimörk “hins efnilega”.

Ungskáldahaminum hefur verið kastað.

Sá sem grípur hann má gjarna láta vita af sér. Vér skulum svo taka að oss að tilkynna hamskiptin til Rithöfundasambandsins.