Millilendingarsólahringurinn minn í Helsinki var botnlaust kaos. Ég svaf í stuttum lotum á vitlausum tímum og ranglaði um húsið viðutan og vitlaus af þreytu. Leigði mér hasarmynd, lá í sófanum og blikkaði glyrnunum á meðan Clive Owen aflífaði mannsbyggðina, einn koll í einu, og ég hafði mestar áhyggjur af því að sofa yfir mig í flugið klukkan 15 daginn eftir. Ó þér aumlega veröld, sem ofsækið menn með tímabeltum og farþegaþotum!

Þegar ég lenti í Brussel tók við ótrúlega langur og undarlegur göngutúr um flugstöðina í leit að farangursbandinu, þar sem hver stiginn tók við af öðrum, ýmist upp eða niður, og allar beygjur voru vinstribeygjur, svo ég fékk það á tilfinninguna að ég væri að ganga í hringi á sömu þremur hæðunum á meðan starfsmenn flugstöðvarinnar færðu flissandi til búðir og skilti þegar ég sá ekki til. Þegar mér var loks sleppt úr prísundinni, með farangurinn á bakinu, snaraðist ég beint upp á Hotel Bedford og tékkaði mig inn. Hotel Bedford er kannski engin flottræflastofnun – ekkert sem hátekjufólk myndi taka andköf yfir - en mér hálfbrá að koma inn á herbergið mitt. Þar var tvíbreitt rúm, tvö skrifborð, tveir sófastólar, baðkar, öryggisskápur og míníbar, sem var reyndar tómur, en það er sama – hann var þarna, og því er ég alls ekki vanur.

Í lobbíinu hitti ég svo hina ferðalangana – Kristínu Svövu, Sjón, Einar Örn, ble og bla og bla bla kibba kibb. Ég man ekki hvað við vorum mörg, kannski þrjátíu, kannski fleiri. Við fórum allavega út að borða (sáum litla fræga pissukallinn á leiðinni) og fengum eitthvað voða fínt karbonaði, sem mér fannst reyndar ekkert sérstakt en var í alltof góðu skapi til að kvarta yfir – svo aðspurður sagði ég bara að allt væri stórgott. Mér þykir kvabb voða leiðinlegt, sérstaklega þegar ég er í góðu skapi. Ég á það til að samsinna fólki tímunum saman án þess að vera sammála einu einasta orði, bara til að skemma ekki stemninguna innra með mér. Síðan var eitthvað voða fínt belgískt súkkulaði, sem var bara fínt, þó ég sé enginn súkkulaðimaður (sjáiði hvað ég er lúmskur að kvarta). Allt var þetta í boði sendiráðsins.

Þegar var komið að okkur að standa á eigin fótum kom ekki til greina annað en að fara í bjórsmakkerí, þar sem þambaðir voru allslags karmelíta- og munkabjórar í öllum heimsins furðulegustu bjórglösum – undir dyggri leiðstjórn Sjóns og Einars Arnar, sem hafandi verið heimsborgarar, rokkstjörnur og pípandi fyllibyttur fyrir einhverjum áratugum síðan, þekktu hvern humal eins og reðurbakið á sér, gátu mælt með öðrum hverjum og varað við þriðja hverjum – en sátu sjálfir og þömbuðu thé de menthe á meðan ungviðið saug í sig heimsmenninguna.

Þá mætti skyndilega frændi minn, listamaðurinn Páll Banine, á svæðið – en Palli er í námi í Brussel – og tjáði mér að hann hefði fréttir að færa mér, og við skyldum sem allra fyrst færa okkur á ódýrari, subbulegri bar. Á leiðinni á nýja barinn – þeir yngstu og elstu voru sendir aftur upp á hótel – sagði Páll mér að hann hefði nýlega verið á listaþingi í Manitoba fylki og hitt þar einhvern mann, íslenskan konsúl að mig minnir, sem hafi sagt honum að þar væri að finna góða sneið úr indíánaættbálk af íslenskum ættum sem allir hétu Norddahl – með tveimur d-um – sem þýðir, í sem stystu máli, að við Palli eigum ættingja þar í landi. Einhver víðförull ættingi okkar (en þeir eru reyndar ansi margir) mun hafa komið sæði sínu svona hressilega fyrir borð á ferð sinni um útlandið. Eða, svo segir sagan. Ég er að reyna að grafast um fyrir þetta frekar. Einhver þessara Norddahla í Manitoba mun svo hafa gerst frægur við að draga tvö gamalmenni út úr brennandi húsi.

Ég hafði ekki almennilega sans fyrir því hvað ég hafði sofið mikið sólarhringinn minn í heimahúsum, og hafði því stöðugar áhyggjur af því að ég myndi krassa án viðvörunar – sem reyndist óþarft – en hélt þó upp á hótel áður en morgun reis.

Við fórum á fætur upp úr níu, enda ætluðum við að vera komin upp í Bozar-listamiðstöð um tíu. Morgunmaturinn var ágætur, begg og eikon og alls lags gúmmilaði, croissant og vont kaffi (Bandaríkjamenn og Belgar eiga sameiginlegan feitan mat og vont kaffi).

Salurinn sem við komum fram í tekur 2.500 manns í sæti, þar eru svalir á mörgum hæðum og viðhafnarstúka fyrir konunginn. Ætli þeir hafi ekki verið fimmtán stykki, hljóðmennirnir sem við fengum til að hjálpa okkur að róta upp sjóinu – og þá er ég bara að tala um bókmenntadagskrána, tónlistarmennirnir voru annars staðar í húsinu (í miklu minni sal). Fram komu, auk mín: Kristín Svava, gamli Örvar (á vídeói), Byrkir (úr Forgotten Lores) og Sjón – ásamt tvíeykinu Helmusi og Dalla sem léku á dollur og bönd, og Gísla galdri á lykla. Það þurfti að kopla í trommusetti, bassa, tölvunni minni, míkrafóni, hljómborði og skjávarpa – og sándtékka. Sjálfur fékk ég um 3 mínútur í sjálft sándtékkið, og ég geri ekki ráð fyrir að aðrir hafi fengið mikið meira – ekki svo ég hafi tekið eftir allavega. Engu að síður tók þessi prósess frá klukkan tíu til klukkan fimm síðdegis (við Kristín Svava stungum reyndar af upp úr þrjú til þess að smakka fleiri bjóra, enda búin með okkar). Helgast þetta af eðli Belga, segi ég, og er mér þó þvert um geð að tala um þjóðareðli. En þegar maður hefur fylgst með undarlegri og nákvæmri verkaskiptingu þeirra, þar sem eina og sama manninum er ómögulegt að leggja snúru og setja hana í samband (þegar hann hefur lagt snúruna kallar hann á plöggarann, sem setur í samband), á maður þó bágt með að neita ýmsum slíkum kenningum. Sem dæmi þá tók það mig um fimmtíu mínútur að fá framlengingarsnúru út á mitt sviðið. Mestallur dagurinn fór því í að hangsa og bíða eftir að einn hinna fimmtán sífúlu rótara myndi klára síðasta smáverkið, svo halda mætti áfram vaðlinum.

Eftir bjórhangs með Kristínu fórum við upp á hótel og gerðum okkur fín, og röltum síðan aftur upp eftir. Þar beið okkar svokallað „catering“ – snittur og samlokur og bjór og guð má vita hvað. Ég var svo fyrstur á svið, og flutti einræðisherraseríuna alla í fyrsta sinn, með aðstoð tölvunnar, eins og sjá má hér:

Næstur var Örvar gamli á risaskjá og flutti Fyrir norðan Montevideó, sem gestir síðustu ljóðahátíðar Nýhils muna vafalaust eftir. Þá kom Kristín Svava og lék við undirleik, eins og sjá má hér.

Fjórði var Byrkir úr Forgotten Lores, og síðastur sjálfur Norðurlandabókmenntaverðlaunabaldurinn Sigurjón Sjón Sigurðsson Geirdal, sem var í framúrstefnugírnum sínum og las róttækar þýðingar á bókstöfum sem hann hafði slegið blindandi á ritvél – svo þýddi hann fjórum sinnum, í átt að skiljanleika – ég náði því ekki frá byrjun, en hér eru þrjár þýðingar:

Ragnar Kjartansson lét sig súrra um gangana einvörðungu nærbuxaður á línuskautum, Ásdís Sif og Ingibjörg Magnadóttir voru með gjörninga, alls konar myndlist var úti um allt og svo var músík í kjallarasalnum – þar sem allir stóðu sig með stakri prýði, en hafandi ekki séð Helmus und Dalli áður varð ég djúpt innlifaður af frammistöðu þeirra, stækum strákasjarmanum og glaðværri skemmtunarfýsninni. Því miður náði ég þeim ekki á band, en ég er með smá Lay Low í sárabætur:

Verandi á hraðleið inn í draumóraland ellinnar ákvað ég að taka því fagnandi þegar ungviðið (KSvava) og ellikelling (Geirdal) stungu upp á heimferð og elti þau niður á hótel. Í kíoski á leiðinni keypti ég mér bjór sem hét Satan og við settumst í lobbíið á hótelinu og spjölluðum um gæludýr.

Daginn eftir voru allir farnir nema Kimono sem ég rakst á í morgunmatnum. Þeir höfðu greinilega átt mislanga nótt og voru ekkert alltof ánægðir með giggið kvöldið áður, sem ég missti af. Þeir áttu þó eftir að spila fleiri tónleika í nágrenninu og voru að búa sig undir að sækja sendiferðabíl og leggja í hann. Sjálfur var ég að reyna að hafa uppi á Angelu Rawlings, kanadíska ljóðskáldinu sem kom á ljóðahátíð síðast, en hún hafði verið að lesa upp í Ghent (sjá hér), ásamt Leevi Lehto (sjá hér), Eduard Escoffet (sjá hér) og Rosalie Hirz (sjá hér). Það hafðist á endanum, og við þvældumst um Brussel – átum vöfflur og súkkulaði og drukkum bjór. Daginn eftir var svipuð dagskrá fram undir fjögur síðdegis, ásamt dálitlum innkaupum – ég keypti mér nýja skó, enda búinn að ganga mig niður úr sólunum á hinum, og dýrindis hunangslagað kroppakrem fyrir konuna mína. Ég kvaddi Angelu á lestarstöðinni, þar sem hún hélt til Parísar, og kom mér út á flugvöll. Þar tóku tollararnir af mér kroppakremið guðdómlega og sendu mig allslausan inn í fríhöfn, foj og frústreraðan.

Ég var kominn heim til mín upp úr miðnætti, og gekk inn á Hildi Lilliendahl sofandi á stofugólfinu mínu. Við drukkum te og fórum síðan að sofa. Daginn eftir vaknaði ég klukkan sex, át morgunverð og fór út á lestarstöð og tók lestina til Jakobstad, þar sem konan beið mín í góðra vina hópi. Þar slökuðum við á, skoðuðum náttúruna og unglinga í kannabislögleiðingargöngu, átum góðan mat og fögnuðum lífinu. Daginn eftir lestuðum við aftur til Helsinki, og lauk þar ferðalögum í bili.

Undir lok mánaðarins höldum við svo til Ísafjarðar, þar sem fjöllin rísa og hafið lokkar.

Tags: Kristín Svava, ljóð, ljóðlist, Sjón, upplestur

This entry was posted on Wednesday, May 7th, 2008 at 2:37 am and is filed under Fjallabaksleiðin, Um ljóðlist. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.