Fjársjóður heimskunnar
“Talsmönnum fjölmenningar er um að kenna, að andstaða við nýbúa fer vaxandi hér á landi. Alþjóðahús, séra Toshiki Toma, Salmann Tamini og fleiri hafa fylgt róttækri fjölmenningarhyggju. Hún fellur fólki ekki í geð. Það óttast innreið framandi hugmynda. Sérstaklega óttast fólk íslam, þar sem karlremba og ofbeldishyggja er á háu stigi. Fólk óttast bannhelgi á hráefnum í mat og á slátrunaraðferðum. Fólk er ekki sátt við bannhelgi á gríni og gagnrýni um trúmál. Því hefur fjölgað upp í 60% þeim unglingum, sem finnst nýbúar vera of margir. Til sátta þurfa fjölmenningarsinnar að tempra kröfur til fólks.”
Jónas Kristjánsson
Í dag var mér bent á að það væri sáluhjálp fólgin í að ímynda sér – alltaf þegar manni líður óþægilega frammi fyrir geðveilum ókunnugra – að Jón Gnarr væri að segja þetta upphátt í Tvíhöfða-þætti.
Ég er að reyna. Það gengur misvel.
En ég held að Jónas, anginn, fengi ekki vinnu sem blaðamaður í neinu sæmilega fjölmennu landi – nema kannski Danmörku. Þar þykir á a.m.k. einu blaði fengur í heimsku fólki.