SVONA „TORREK“

1.

Sverð og skjöldur

Þú ert Íslandi til sóma,
Egill Skallagrímsson!

Gleymdu ekki 11. september,
Hallgerður Langbrók!

Stökkbreyttu mér,
Gunnar á Hlíðarenda!

Þetta vor er á kostnað gróðurhúsaáhrifanna,
Þormóður Kolbrúnarskáld!

Það eru eiturlyf í Æsufelli,
Snorri Sturluson!

Ég get ekki lengur talað íslensku,
Leifur Eiríksson!

Hamstrarnir eru komnir með niðurgang,
Sæmundur Fróði!

Það ískrar í gangráði yðar,
Melkorka Mýrkjartansdóttir!

Konum er nauðgað í Íslendingasögunum,
Guðrún Ósvífursdóttir!

Múhameð hefur tekið gönguskíðastafina mína,
Hallgrímur Pétursson!

Kókoshnetur eru engar fallbyssukúlur,
Gunnlaugur Ormstunga!

2.

Róandi

Við vorkennum honum ekki neitt
að vera dæmdur ofurölvi
fyrir að berja bruggmeistara
á róandi á gamlárskvöld.

Að sigra sjálfan sig og vera frjáls
skoðaður á gildum númerum
stífrakaður með uppsett hár
á róandi á gamlárskvöld.

Sjá Fellahverfi: Útlendingar í neyslu
rauðeygir voteygir skrökva
að foreldrum sínum á tveimur tungumálum
á róandi á gamlárskvöld.

3.

Hversu lengi er hægt að berja dauðan Íslending til vinnu?

Orðasamböndin að berja samlanda sína, eða að berja Íslendinga, eru notuð um tvennt. Í fyrsta lagi er merkingin ‘afsaka eða breiða yfir galla einhvers’, til dæmis „Móðirin reyndi alltaf að berja Íslendinga þegar sonur hennar átti í hlut.” Í öðru lagi er merkingin ‘reyna að gera gott úr einhverju’, til dæmis „Stjórn félagsins reyndi að berja samlanda sína þegar hún kynnti skýrsluna.”

Þessar konur kunna að þjóna öðrum

Þórunn Kolbeins Matthíasdóttir í málgagni Frjálslyndra á Akranesi, um írösku mæðurnar sem Frjálslyndir treysta sér ekki til að taka á móti.

Það er auðvitað hrikalegt fyrir umræðuna að það sé fyrst að koma fram núna að þessar konur kunni að þjóna öðrum. Hvers vegna hefur Rauði krossinn þagað um þetta, og hvers eðlis er þessi þjónustukunnátta þeirra? Eru þær með þjónsmenntun? Kunna þær svæðanudd og heilun? Þessu þarf að svara, og það ekki seinna en í gær!

Annars sýnist mér allur annar texti í blaðinu vera skrifaður af Magnúsi Þór sjálfum, sem auk þess er ritstjóri og ábyrgðarmaður, forsíðumódel og eini auglýsandinn í blaðinu (hann auglýsir bloggið sitt undir kjörorðinu “brotabrot úr huganum”). Einn textinn er reyndar stuðningsyfirlýsing við Magnús, en ég hef það einhvern veginn á tilfinningunni að hann hafi skrifað hann sjálfur. Hann er í það minnsta búinn að skrifa undir stuðningsyfirlýsinguna við sjálfan sig, efstur á blaði, nema hvað.

Hin vinalega mannvonska

Combat 18 og hegrar

Í gær birtist komment á færsluna með Viðars-Helga-rímixinu, á ensku frá hollenskri ip-tölu. Ég hélt það væri spam og eyddi því. Kommentið var “Get a life wigger”. (wigger er “white nigger”)

Netfangið sem gefið var upp var nordland-wmu@hotmail.com.

Rétt áðan komst ég að því að þetta er netfangið sem gefið var upp á íslensku Combat 18 síðunni, sem hefur reyndar verið lokað (afrit má sjá hér).

Annars legg ég til að wigger verði héðan í frá þekkt á íslensku sem “hegri”.

Viðar Guðjohnsen: Hljóðaljóð

Einhverjir hafa sjálfsagt heyrt pistil formanns Landsambands ungra frjálslyndra, Viðars Guðjohnsen, á Útvarpi sögu á dögunum - þar sem hann sagði Íslendingum meðal annars að óttast og vera hræddir og fór um víðan völl. Ég er búinn að gera rímix/hljóðaljóð af pistlinum og má heyra það með því að smella hérna.

Brandarablandarar III: Kardinálinn var svo áhugasamur um Norrænar bókmenntir

Þriðja ljóðið til að birtast úr hinni nýju rafbók EÖN og Jóns Arnar Loðmfjörð, Brandarablandarar, er Kardinálinn var svo áhugasamur um Norrænar bókmenntir - og er þar um að ræða fyrsta ljóð fyrirmyndarbókarinnar Blandarabrandarar. Við framleiðslu þess hljóðaljóðs er fylgir dreymandi myndrænni flórritun Jóns Arnars, er notast við upplestur hins kunna stórleikara Viðars Eggertssonar, sem fenginn er úr útvarpsþættinum Víðsjá. Í sama þætti sagði bókmenntafræðingurinn og framúrstefnuspekúlantinn Benedikt Hjartarson meðal annars um þetta ljóð:

„Tónninn er sjálfbirgingslegur og aðgangsharður, allt að því frekjulegur á köflum og honum er vísvitandi ætlað að ögra a.m.k. hluta lesendahópsins. Stórkarlalegar yfirlýsingar á borð við þær að nútíminn hafi nú loks hafið innreið sína í norrænar bókmenntir hljóma einnig kunnuglega. Hér má greina enduróm af þeim herskáu yfirlýsingum sem fluttar voru og gefnar út af hópum rithöfunda og listamanna á fyrstu áratugum 20. aldar, þegar vígreifar framúrstefnuhreyfingar sögðu hefðarhyggju og ríkjandi menningu stríð á hendur um leið og þær boðuðu komu nýrrar aldar í list og skáldskap. Að baki fullyrðingunni í ljóði Eiríks býr í raun aldargömul þrá eftir nýju og fersku ljóðmáli, sem geti gert manninum kleift að brjótast úr viðjum hefðbundins tungumáls, þrá eftir ljóðmáli sem geri fært að henda reiður á glundroða nútímans og bregðast kröftuglega við honum.“

Smellið hér til að bera herlegheitin augum.

Þegar Ísafjörður tók á móti flóttamönnum …

Mér finnst merkilegt að horfa á sjónvarp, og lesa síðan umræðuna sem sprettur upp úr sjónvarpinu í öðrum miðlum. Þegar Viðar Þorsteinsson mætti í Silfur Egils í vetur var ítrekað haft eftir honum að það væru engir íslamistar í Evrópu - sem hann sagði aldrei.

Í gær sagði Egill sjálfur að hann ætlaði ekki að nota orðið „rasisti“. Nú skammast allir út í Egil fyrir að segja rasisti. Sem hann og sagði. En hann kallaði ekki Magnús Þór rasista.

Magnúsi Þór er hins vegar lítil vorkunn að vera kallaður rasisti, þegar hann leggur öll sín lóð á að draga úr ferðafrelsi útlendinga til Íslands - meðal annars frá því sambandsríki sem Ísland á að hluta aðild að - og ekki síst þegar hann reynir að koma í veg fyrir að flóttamenn komi í heimabæinn hans, sem hann lætur með eins og þar ríki fátækt sem sé sambærileg við örbirgð flóttamanna (hjálpum „okkur“ fyrst, síðan „hinum“, ef öllum „okkar“ verður nokkru sinni bjargað). Magnús Þór gerir því að auki skónna að þeir sem bent hafi á Ísafjörð, og móttöku flóttamanna þar fyrir hartnær áratug, sem dæmi um að móttaka flóttamanna geti heppnast mjög vel, geri sér ekki grein fyrir því að Akranes sé í allt öðrum sporum og félagslega kerfið þar sé ekki að nokkru leyti sambærilegt við það sem gerðist á Ísafirði 1996.

En svona svo það sé rifjað upp - þá var tíundi áratugurinn ansi svartur fyrir vestan. Ekki bara var nær allri fiskvinnslu á Ísafirði lokað á þessum árum, Guggan seld og efnahagurinn í rúst eftir kvótakerfið (en þá sögu ætti Magnús að þekkja) - heldur hefði hæglega verið hægt að benda á að við „ættum nóg með okkar vandamál“ að loknum tveimur snjóflóðum í nágrannasveitarfélögum árið 1995 (og einu stóru að auki á Ísafirði árið 1994), og sameiningu sveitarfélaga árið 1996 (sem kostaði mikið, og flutti til skuldir þannig að stóra sveitarfélagið stóð nokkuð verr en litli Ísafjörður á undan - að ekki sé minnst á þau aðlögunarferli sem þurfti að keyra í gegn). Reynslan af móttöku flóttamanna á Íslandi var auk þess töluvert minni - enda er öllu sómasamlegu fólki mikil skömm af dugnaðarleysi Íslands á þeim vettvangi, og þó það hafi eitthvað batnað á síðustu árum er engan veginn nóg að gert. Ég þykist þá líka viss um að einhverjir hafi verið á biðlista eftir félagslegu húsnæði (enda fóru ríflega 40 hús til andskotans árið áður - og öll sumarbústaðabyggðin í Tungudal árið þar á undan).

Þá var sama aðstoð í boði frá ríkinu - þetta eina ár, sem Magnús Þór hefur ítrekað svo ítrekað. En auk þess var efnt til söfnunar meðal bæjarbúa, sem gáfu föt og húsbúnað, og sjálfboðaliðar hjálpuðu til við að koma húsnæði þeirra í gott horf - stuðningsfjölskyldur mynduðu vinasambönd við flóttamannafjölskyldurnar - og þar fram eftir öllum margblessuðum götunum.

En þrátt fyrir þessar bágu aðstæður, datt engum (svo ég muni) í hug að bera saman eina eymd við aðra - það datt engum í hug að forgangsraða aðstoð eftir þjóðerni þess sem þurfti aðstoð, eða hvort hann gæti talað íslensku. Þess þá síður. Súðvíkingar, Flateyringar og flóttamennirnir áttu það sameiginlegt að búa við mikinn harm - og flóttamennirnir þar á ofan mikla nauð (eigandi ekki það bakland sem fólk í friðsælum löndum getur treyst á - fjölskyldu, sterkefnað ríkisvald og vestrænt ríkisfang).

Nú rétt í þessu var að ljúka lengsta uppgangsskeiði íslensks efnahags í manna minnum. Sem þýðir ekki að það séu ekki félagsleg vandamál á Íslandi - og að þau eigi að leysa af eins miklum móð og mönnum er frekast unnt. En það þýðir ekki heldur að við séum ekki aflögufær - sem þjóð, sem bæjarfélög, og já, oft líka sem einstaklingar. Magnús Þór er hinsvegar að leika pólitík - og það popúlíska, af kaldranalegustu sort (og vísar, eins og bræður hans í Evrópu, stöðugt á einhvern óljósan „almenning“) - þegar hann reynir að telja fólki trú um að hér sé einungis hægt að gera annað hvort eða, en ekki bæði og. Með því gerir hann lítið úr Akurnesingum (hvar ég á mikla fjölskyldu í föðurætt) sem ég hef fulla trú á að séu alveg jafn almennilegt fólk og Ísfirðingar (hvar ég var alinn upp, og á mína áa) - já, eða til dæmis Írakar af palestínskum ættum - og fullt eins reiðubúnir til þess að taka til hendinni í þeim tilgangi að draga dálítið úr þeirri ofgnótt eymdar sem ríkir í heiminum.

Þeir eru að berja útlendinga

Finnar unnu Svía 4-0. Sem þýddi að við hjónin vorum ekki myrt með brýndu felgujárni á heimleiðinni í nótt. Það er alveg í ánægjulegri kantinum. Frúnni var líka létt - þó hún sé sænsk - enda Svíar heimsins umburðarlyndustu, og geta vel unað öðrum að vinna. Reyndar var eitthvað svona væl í Dagens Nyheter, þar sem sagt var að þó Svíarnir hefðu verið slappir hefðu Finnarnir verið það líka. Sem er auðvitað þvæla. 4-0 er bara rótburst, og engar vöflur.

—

Magnús Þór er einn heima þegar það er bankað. Á tröppunum stendur fátækt fólk og það er klætt á annan hátt en Magnús á að venjast. Konurnar vafðar í kúgunartæki og karlarnir með handklæði á höfðinu. Alveg eins og bjánar. Það hefur ekki fengið að borða lengi, og ofaná húsum nágrannanna eru leyniskyttur sem reyna að skjóta aumingjans fólkið til ólífis. Fólkið er fátækt en því fylgir kunningi Magnúsar, sem er sterkefnaður, og segist vilja borga með þeim ef Magnús geti veitt þeim húsaskjól og gefið þeim eitthvað að borða. Magnúsi er lítið gefið um útlenskt fólk og byrjar því að malda í móinn. Það sé nú ekki nema eitt rúm á heimilinu og mjólkin hafi rétt í þessu verið að klárast og eiginlega ekki hægt að vera skjótast eftir meiri enda að byrja rigning, og í ofanálag þá eigi hann nú von á gestum sem munu mæta svangir og hreinlega ekki hægt að metta allt þetta fólk svo vel sé - það sé nú ekki sjáandi framan í þessar konur og karlarnir allir eitthvað ógnandi á svip - og hver kunninginn haldi að hann sé að mæta bara svona með einhverja aumingja á tröppurnar hjá honum þegar hann á nóg með sitt, hefði ekki verið nær að láta hann vita með nokkurra daga fyrirvara að veslingarnir ætluðu að láta skjóta sig þarna fyrir utan svo hann hefði getað gert ráðstafanir, mælt sér mót, sótt um styrki, hellt upp á kaffi, keypt sér skothelt vesti, lesið Kóraninn, samið um greiðslur, skyldur og ábyrgð og þessi Rauði kross er nú bara einhver fasistastofnun sem er að reyna að búa sér til vinnu heima hjá honum - þeir stórgræða allir á innflutningi á stríðshrjáðum töturum - „þetta er nú bara eins og að vera kominn á síldarævintýri fyrir þig, nei, hundskastu burt með allt þitt hyski og reyndu að ljúga þessari þvælu þinni að einhverjum barnalegri.“

Síðan skellir hann hurðinni og fólkið er skotið á tröppunum hjá honum.

Rétt upp hönd annars sem er stoltur af því þegar Íslendingar sendu gyðingana aftur „heim til sín“ til Þýskalands rétt fyrir stríð.

Hjálp! Flóttamennirnir koma!

Það líður að laugardagskvöldi í Helsinki. Í öllum hornum bera menn gel í hárið, pússa ballskóna, strauja jakkafötin, brýna kuta sína, tálga kylfur og bóna hnúajárn. Í kvöld verður keppt um bronsið á HM í íshokkí, og keppinauturinn er erkióvinurinn hinumegin sundsins: Svíþjóð. Íshokkí í Finnlandi gengur út á tvennt. Annars vegar að ná sem bestum árangri á mótum, og hins vegar að rústa helvítis Svíunum. Það hefur víst ekki gengið svo vel undanfarin misseri. Taugaveiklunin verður svo mikil, froðufellandi bræðin byrgir þeim sýn og þeir leika aldrei jafn illa og á móti hinum umburðarlyndu Svíum - sem eins og frægt er kunna ekki að reiðast.

Ég er giftur inn í sænska velferðarríkið, og líklega munum við frúin hafa hægt um okkur næstu vikur. Í það minnsta ef Svíþjóð vinnur.

–

Vinstrimenn ala á ótta við „umræðuna um innflytjendamál“. Eða svo skilst manni. Vilja hreinlega ekkert um útlendinga tala. Enda virðist manni að sú umræða eigi, samkvæmt sömu heimildum, að vera neikvæð. Umræða um innflytjendamál á að snúast um það hvernig við getum komið í veg fyrir að til Íslands komi útlendingar. Eða hvernig við eigum fyrst að hugsa um okkar eigið fólk.

Þetta er auðvitað bara gamaldags rasismi. Eða þjóðernishyggja. Xenófóbía. Mér er svo sem nokk sama hvað það er kallað. Eitthvert undarlegt samkrull af ótta og fyrirlitningu í garð þeirra sem „eru ekki eins og við“ - þ.e. þau eru fátæk, útlensk og í vandræðum.

Með því að taka á móti flóttamönnum, eða innflytjendum frá fátækum löndum, erum við að flytja inn félagsleg vandamál. Það er staðreynd. Fólk sem er alið upp í flóttamannabúðum þarfnast mikillar aðstoðar, og það er ekki gefið að það nái nokkurn tímann að lifa eðlilegu, óttalausu lífi. Fátækt ber með sér alls kyns fylgikvilla. Hún kostar t.d. peninga - og hana verður að skilja í ljósi þess valdleysis sem hún sprettur úr og hrærist í.

En að eitthvað sé erfitt - og ekki endilega íslensku samfélagi „til góða“ (en það má í það minnsta debatera) - er ekki eini mælikvarðinn á það hvað maður á að gera og hvað ekki. Veröldin er ekki bara Ísland. Að markera það sem svo að fyrst það finnist vandamál á Íslandi eigi Íslendingar ekki að skipta sér af öðrum vandamálum, er í grunninn mannfjandsamleg einangrunarstefna. Það er rétt að forgangsraða þeim vandamálum sem maður ákveður að takast á við - en það er illyrmislegt að setja í forgang eftir þjóðerni, frekar en neyð.

Vandamálin 25 fjölskyldur á biðlista eftir félagslegu húsnæði á Akranesi og tugir milljóna á vergangi í flóttamannabúðum af pólitískum ástæðum eru einfaldlega ekki sambærileg. Ísland ætlar að taka á móti 60 (líklega, a.m.k. 30) flóttamönnum, að svo stöddu. Í hverjum mánuði bætast um 60 þúsund manns í þennan hóp, bara í Írak. Ísland getur ekki „leyst“ þennan vanda, eitt og óstutt, en heimsbyggðin getur það ekki heldur ef allir hjálpast ekki að. Þó að við myndum sleppa því að gera ráð fyrir efnahagslegum mismuni á milli þjóða (sem er gríðarlegur, og Ísland er meðal þeirra allra, allra ríkustu) og segja einfaldlega að allir ættu að leggjast á eitt og taka að sér flóttamenn í samræmi við íbúafjölda landsins, myndi það þýða 30 Íraka á mánuði fyrir Ísland, eða 360 á ári. Sem myndi raunar ekki gera nema 7,2 flóttamenn á ári á Akranesi. Þetta er sem sagt um átta ára skammtur. Hvenær tók Akranes síðast við flóttamönnum, annars? Eru meira en átta ár síðan?

Annars er það algerlega ljóst að þessi útreikningur gengur ekki upp. Í fyrsta lagi eru margar þjóðir heimsins ekki færar um að taka á móti flóttamönnum, bæði vegna pólitískra aðstæðna og efnahagslegra. Í annan stað eru þjóðir heimsins, eins og áður sagði, misríkar, og eðlilegt að þeir sem mest eiga, leggi mest af mörkum.

Ef miðað er við verga þjóðarframleiðslu á mann, og tölur frá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum fyrir 2007, er Ísland með um 7,5 X meðaltalið (63.830 USD á ári miðað við 8.356 USD á ári). Mér finnst erfitt að finna út úr því hversu stór hluti heimsins getur ekki tekið við flóttamönnum af pólitískum ástæðum - og það er sömuleiðis erfitt að átta sig á því hvar fátæktin er svo mikil að þær tekjur sem verða til er beinlínis ekki hægt að nota í neitt annað en framfærslu íbúanna - en ef við leyfum okkur að miða einfaldlega við krónutöluna, þá er ljóst að eigi allir að leggjast á eitt við að útrýma þeirri óásættanlegu óværu að fólk í heiminum búi á vergangi, stríðshrjáð, hungrað og án aðgengis að heilbrigðisþjónustu, menntun eða hreinu vatni - og Akraneskaupstaður tæki á sig sinn hluta byrðarinnar, væru það um 54 einstaklingar á ári. Sem er næstum því sextíu. Og þá erum við bara að tala um tilfærslu á litlu broti af heimsins harmi, inn á svæði þar sem auðveldara er að tækla hann. Íslendingar ættu þá að taka á móti 2.700 Írökum á ári. Tilfærslan eyðir að sjálfsögðu ekki vandamálunum, en hún getur hjálpað til - þetta er einfaldlega spurning um að koma fólki í hús áður en það deyr af einhverri þeirra ótal ástæðna sem maður deyr af í flóttamannabúðum. Þetta er alger neyðarhjálp. Og neyðin er mikil. Mér þykir það leitt gagnvart þeim 25 fjölskyldum á Akranesi sem eru á biðlista eftir félagslegum íbúðum, en neyð þeirra er einfaldlega ekki samkeppnishæf.

Annars þætti mér vænt um ef einhver gæti útskýrt það fyrir mér hvað það þýðir, að 25 fjölskyldur séu á biðlista. Er þetta fólk sem er að leita að stærra húsnæði? Sefur þetta fólk kannski á dýnum í íþróttahúsinu á Akranesi? Eða á sófum hjá ættingjum? Er þetta atvinnulaust fólk - eða duga lágmarkslaun ekki fyrir framfærslu þeirra? Það væri áhugavert að fá að vita hverjar aðstæður þessa fólks eru - og ekki væri verra að einhver léti sér detta í hug lausnir á vandamálum þeirra, aðrar en að það eigi ekki að hjálpa stríðshrjáðum útlendingum. Það hjálpar nefnilega nákvæmlega engum.

Finnlandsarmur Nýhil sökkvir húsi

Um langt árabil, mikið lengur en ég hef verið hérna, hefur verið starfrækt Nýhil-útibú í Helsinki. Útibúið snýst og hrærist í kringum og nærist á Halldóri Arnari Úlfarssyni, myndlistarmanni, nærbuxnaþefara og spíttmaníusjúklingi - sem hefur verið búsettur hér frá árinu 1999 (með stuttum hléum) og tók master frá tveimur listaháskólum hér í bæ. Fyrir fáeinum vikum yfirgaf Halldór mig og Finnland, eftir að hafa gefið út heitsvarna yfirlýsingu þess efnis að hann væri hættur að hugsa, og fór til Íslands að byggja hús.

Í dag sökkti Halldór húsinu sínu í tjörnina í Reykjavík.