Í transit-transi
Aftur á Kastrup. Mikið sem það er óspennandi og beinlínis drepleiðinlegt að hanga á flugvöllum. Eins og mér þótti þetta spennandi og skemmtilegt þegar ég var unglingur.
Innanlandsflug í Danmörku er drasl. Vélin bremsaði ítrekað ansi harkalega á vellinum fyrir flugtak. Flugstjórinn baðst velvirðingar á þessu, þetta væri ekki honum að kenna, heldur væri þetta bilun í rafkerfi vélarinnar. Sem var ekki sérlega hughreystandi, svona rétt fyrir brottför.
—
Tölvan brást mér í gærkvöldi. Þurfti að endurræsa forritið á sviðinu og láta fólk bíða. Ég er ekki nógu spontant og skemmtilegur til að komast upp með svona þvælu. Þetta var glatað. En ég stóð mig þó ágætlega þegar ég var kominn í gang – nema hljóðmaðurinn sveik mig og hafði alltof lágt í tölvunni. Svo þetta var mestmegnis bara öskur. Góð öskur samt – ég var nær raddlaus á eftir (það er eini mælikvarðinn sem ekki svíkur).
—
Árósar eru fallegir. Á járnbrautarstöðinni í morgun sá ég múslima. Hún var 17-19 ára gömul, með kúgunartæki á höfðinu, langleiðina fram á fingurgóma og alveg niður í gólf. Hún var með plastglas með einhverju grænu ógeðslegu ískrapi og þambaði ótæpilega samtímis og hún talaði hratt í farsíma. Allt í einu, algerlega óforvarendis, sprakk stúlkan úr hlátri og frussaði græna ískrapinu út á steingólfið.
Þetta var óhuggulegt.