Hótunarbréf

Mér finnst hugmyndin um að Davíð Stefánsson fari að útrýma málvillum úr hótunarbréfum, og bæta textann í þeim, dálítið fyndin. Ætli þetta eigi bara við um persónuleg hótunarbréf, eða er hann að biðla til Intrum Justitia?

Kæri borgari vorrar ástkærrar fósturjarðar.

Illa hafi þér staðið í skilum með skuldir yðar, þér ekkisens athafnaluðra, og vaxa þær nú af veldismætti slíkum að til óaldar kemur ef ekki verður neitt að gert. Í auðmjúkum þjónustuverum okkar starfa hálfsveltandi einstæðar mæður, hverra laun verða að engu í skugga þinna djöfullegu vanskila. Óskandi væri að þér finnduð í sál yðar heiðarlegan streng, sem slá mætti á svo loks titri tónar ábyrgðar í annars merkingarlítilli verund yðar.

Yðar einlægur,

Keisarinn

Eða, ef um annað er að ræða:

Þér argasti skíthæll minna heiftúðugustu martraða.

Þann dag er þér rænduð mig heittelskaðri dís minna drauma sór ég þess eið svo megnan að himnarnir brustu, að hefndum skyldi ég ná á auvirðilegum skrokki yðar, þó kosta myndi mig bæði sálarheill og önd mína alla.

Þér skuluð aldrei fá óhræddir að líta um öxl, og er það innileg, brennandi von mín að yður komi ekki dúr á auga frá þessum degi og þar til þér liggið örendur í jörðinni. Það skuluð þér vita, óhræsi, að eigi mun ég sjálfur sofa fyrren blóð yðar sæðir vorblómin og upp sprettur nýr og fagur veruleiki, laus undan þunga yðar samviskulausu nærveru.

Yðar, hvert einasta augnablik,

Einn ástríðufullur í hefndarhug

eða enn fremur:

Þér lúalegastur skíthæla.

Vor herra hefur tjáð oss að þér hafið af ómenguðum ræfildómi yðar eigi í skilum staðið með umsamdar afborganir af guðdómslyfjan þeirri er ölvun þér veitti, þá er sálartetur yðar þarfnaðist huggunar myrkustu daga ársins. Eigi skuluð þér efast, karlsson, að berist ekki silfrið í pyngju vors herra áður en sól sekkur í sæ og nótt tekur við af degi, munu skeljar yðar skjálfandi hnjáa með breiðum boltum gataðar, og yðar minnstu bein mulin undir voldugum sleggjum vorum.

Yðar - nótt sem nýtan dag,

Synir Andskotans