Eplið sem aldrei sofnar

Bandaríkin voru skuggalega lík því sem ég átti von á. Fólkið er of jákvætt - það er engin leið fyrir evrópumann að vita hvað þeim finnst, lesa í táknin. Og raunar virðast þeir sjálfir haldnir félagslegri paranoju, sem ég geri ráð fyrir að komi til af þessari ofurjákvæðni - sem er skilyrðislaust skylduboð.

Ég sá annars allt sem maður á að sjá - Chinatown, frelsisstyttuna, Wall Street, Empire State, rottur á stærð við nýfædda kálfa, mann að fróa konu upp við vegg fyrir utan St. Marks Books, hassídiska fræðimenn, múslimskar konur vafðar í ipod-snúrur, brjálaðan mann sem fór út úr bílnum sínum til að ræða liðna umferð við gangandi vegfarendur, al-amerískan dæner, kóreska kaupmenn og pakistanska leigubílstjóra.

Og svo auðvitað fjöldann allan af skáldum - auk flarfista m.a. Eileen Myles, Ron Silliman, Charles Bernstein, James Sherry, Val Brynjar Antonsson, Huldar Breiðfjörð og Jonathan Lethem.

Nú er ég úttaugaður, og á morgun fer ég til Brussel.