Að gera píslarvott úr hálfvita

Mér þykja þeir sem verja málfrelsið hvað harðast - eða réttara sagt, rétt vestrænna karlmanna til að níðast á hinum, því um aðra anga málfrelsis er ekki mikið rætt - gera heldur lítið úr því hversu lágt það er andlega risið á mörgum þessara manna. Geri ég lítið úr málfrelsinu með því að viðurkenna að mér finnst ritstjórn Jótlandspóstsins heimskuleg og vond, og bannaði bloggarinn Skúli Skúlason hálfviti? Er ekki rétt að hafa áhyggjur af því þegar fjöldi manns lýsir því yfir að Skúli Skúlason hafi bara verið „að segja sannleikann“? Eins og að „Jihad“ og „Mein Kampf“ þýði í raun það sama?

Þá er rétt að hafa í huga að Skúli hefur ekki verið „rekinn úr bloggheimum“, heldur einvörðungu vísað af moggablogginu. Internetið er stórt - og rétt eins og það er hægt að búa til sirkus í kringum Geert Wilders og ritskoðun á mynd hans á netinu (sem er botnlausari vitleysa en ég á auðvelt með að skilja, og ágætis dæmi um hvernig fjölmiðlar láta teyma sig áfram á fréttatilkynningum), þá er hægt að láta eins og Skúla hafi verið bannað eitthvað annað en að vera á moggablogginu - líkt og einhverjum á undan honum, minnir mig - af því að hann var að fjalla um eitthvað sem er pólitískt eldfimt. Þannig verður píslarvottur úr hálfvita. Skúla standa hins vegar allar dyr opnar með að halda þjónustu sinni við sannleikann áfram.

Það er ekki ritskoðun að vísa manni af bloggkerfi, frekar en það er ritskoðun að birta ekki ljóðið hans í Lesbókinni ef honum dettur í hug að fara fram á það. Skúli var ekki bannaður - ekki dæmdur fyrir neitt - þarf ekki að draga í land með nokkuð eða greiða neinum skaðabætur. Hann var ekki einu sinni kærður. Enda alvarlegra að segja rasisti en að vera rasisti. Það lýsir nefnilega svo miklum fordómum að segja rasisti.

Það var hins vegar líklega ekki neinum til góðs nema íslamófóbum að Skúla skyldi vísað af moggablogginu. En málsvarar heimskunnar ættu að vara sig á því hverja þeir gera að píslarvottum sínum.

—

Það er alveg ljóst að alls kyns þvæla fer óleiðrétt um heiminn, og við höfum oft engin verkfæri til að verjast henni - sannleikurinn er ekki auðsóttur, og þar af spretta til dæmis allar samsæriskenningar heimsins. Á dögunum stóð á mbl.is að það væri ringulreið og ótrúlegt fannfergi í Helsinki - sem var tóm þvæla. Nú veit ég ekki hvort það væri rétt að skylda blöð (og fjölmiðla alla) til að birta leiðréttingar alltaf þegar þeir eru staðnir að því að fara með vitleysur - og ýta ekki mannvonskulegum túlkunum sínum upp á aðra. Maður vildi vona að þess þyrfti ekki. Ekki síst vegna þess að það eru allar líkur til þess að nokkurs konar löggjöf af þessu tagi skapi fleiri vandamál en hún leysir.

En það breytir ekki vandamálinu sem við stöndum frammi fyrir nú. Fjölmiðar ljúga að okkur, meira og minna stanslaust, og það líklega bæði viljandi og óviljandi. Þetta hafarí er í siðlegri búningi á prenti en á netinu, fágaðra og með siðprúðara orðalagi. Ég veit ekki hvort sá munur er stigs eða eðlis.

—

Finnska listakonan Rosa Liksom er með sniðuga sýningu í Stokkhólmi, og í viðtali við DN kemur hún inn á hið eina sem máli skiptir varðandi klæðnað kvenna (hvar sem er í heiminum) - að þær ákveði sjálfar í hverju þær gangi (og hafi rétt til að taka ákvarðanir sem öðrum finnst heimskulegar). Það tryggir maður ekki með því að banna það sem manni misbýður.