Eitur fyrir lengra komna
Eitur fyrir byrjendur er önnur skáldsaga Eiríks Arnar Norðdahl, og tekur hinni fyrri, Hugsjónadruslunni, í flestu fram. Eiríkur skrifar nefnilega best þegar hann slakar á kúlinu og groddarakenndum sleggjudómum, sem eiga hvort sem er betur heima í hormónasveiflum menntaskólaáranna. Hugsjónadruslan var stútfull af slíkum rembingi sem gerði fátt annað en að hamla framrás efnilegrar sögu og áhugaverðra persóna. Fyrir vikið varð sagan hálf tilgerðarleg. Þessu er þó ekki fyrir að fara í Eitri fyrir byrjendur, þar sem Eiríki tekst miklu betur að vinda göslakennda stílinn sinn að framrás og efnivið sögunnar. Stíllinn er mun lágstemmdari og gegnir tilgangi, því hann fellur vel að þeim berskjölduðu persónum og viðkvæma hugðarefni, sem Eiríkur tekur fyrir.
Sagan fjallar um tvær rótlausar persónur sem tengjast í gegnum harmleik. Önnur var gerandi, hinn þolandi. Dag einn berst eitruð planta á heimilið sem þessar tvær persónur deila og verður eins konar tákn fyrir sorg þeirra beggja, og hversu ólíkum brögðum þær beita til að lifa með henni. Hún nálgast plöntuna úr fjarlægð, vill henni vel, en er ekki tilbúinn að hleypa henni of nærri sér vegna þess að hún þekkir eyðileggingarmátt þess að elska. Hann er hins vegar þjakaður samviskubiti og gerir allt til þess að refsing hans verði sem áþreifanlegust. Hann verður heltekinn, gefur henni mjólk til að bæta fyrir gjörðirnar, baðar hana í útfjólubláu ljósi og klappar og kjassar.
Þessi atlot veita honum samt ekki aflausn og stígur hann því skrefið til fulls, og leggur eitruð blöð og stilki til munns. Í ofskynjun eigin samvisku verður honum ljóst að það er engin leið út úr ógöngunum. Þær eru komnar til að vera því hann kallaði þær sjálfur yfir sig. Það eina sem hægt er að gera er að lifa með þeim, og deila þjáningunni. Og það er einmitt það sem þau gera.
Eiríki tekst ótrúlega vel að tvinna þjáningu þessar persóna saman, og hann gerir það oft með því að setja þær í undarlegar aðstæður þar sem öfgar mætast, og maður bíður spenntur eftir viðbrögðum. Veiki hluti sögunnar felst að mínu mati í þriðju persónunni sem kemur eins og aðskotahlutur inn í líf þeirra, einungis til að gera líf þeirra beggja enn daprara. Þess þurfti samt ekki. Lát lítils barns er nógu dapurt til að byggja heilu bókaillurnar á.
Bjarki Valtýsson
Dómurinn birtist á vefsíðunni vettvangur.net